ทำไมนะ

ตอนที่ 5

ทำไมนะ

01.30 น.

นิ้วมือเรียวเคาะสัมผัสคีย์บอร์ดตรงหน้าเป็นจังหวะโดยไม่ได้ออกแรงกดแป้นพิมพ์ ดวงตาคมมองข้อมูลที่เรียบเรียงในไฟล์เอกสารอย่างครุ่นคิด

‘นี่แกพิมพ์อะไรไปวะเจสซี่’

หญิงสาวอ่านข้อมูลตรงหน้าอีกครั้ง ก่อนถอนหายใจเฮือกใหญ่หงุดหงิดตัวเอง ดูเหมือนว่าสมาธิในการทำงานของเธอนั้นลดลง หลังจากวางสายของชายหนุ่มที่ตั้งใจโทรหาเธอเพื่อทวงเสื้อของเขา

‘คงต้องพักจริงๆก่อนสินะ’

เจสซี่ถอนหายใจยอมรับความจริงตรงหน้า หากเธอฝืนทำงานต่อไปอาจทำให้งานที่ทำออกมาไม่ตรงตามมาตรฐานของตัวเอง ก่อนลุกจากโต๊ะทำงานตรงไปที่ตู้เสื้อผ้าเพื่อหาเสื้อสีดำของคนโทรมาเมื่อตอนห้าทุ่ม

หลังจากรื้อเสื้อผ้าในตู้จนมั่นใจว่าครบทุกซอกทุกมุมแล้ว เธอจึงปิดตู้เสื้อผ้าลงใบหน้าพราวเสน่ห์ฉายความเศร้าหมองคล้ายมีเมฆบดบัง ก่อนสายตาจะเหลือบเห็นตะกร้าผ้าที่เธอดองไว้ 2 กองใหญ่เพราะยังไม่ได้เคลียร์ไปซักในระหว่างปั่นงาน ถ้าคุณป้าแม่บ้านที่บ้านเห็นต้องโดนบ่นไป 3 ชาติแน่ๆ

‘ไม่น่าอยู่ในกองปะวะ เพราะในกองก็มาจากตู้เสื้อผ้า’

เธอคิดในใจก่อนเดินตรงไปหย่อนตัวลงนั่งพร้อมค่อยๆ รื้อเสื้อผ้าในตะกร้าออกมาตรวจสอบทีละตัว

‘เอาชัวร์ไว้ก่อนละกัน’

เจสซี่ดึงตะกร้าทั้งสองใบออกมาเทรวมเป็นกองใหญ่เพื่อจะได้สะดวกในการรื้อหา แต่เมื่อได้หยิบเสื้อผ้ามาตรวจสอบแล้ว จิตวิญญาณของความขยันก็ดันผุดขึ้น ทำให้รู้สึกอยากทำการซักและคัดแยกภูเขาตรงหน้าให้เสร็จไปเลย เธอตัดสินใจคัดแยกเพื่อเอากองภูเขาตรงหน้าไปซักทันที

‘ถามจริง!?’

เมื่อเห็นเสื้อฮู๊ดสีดำคุ้นตาอยู่ในกองผ้า มือเล็กรีบหยิบขึ้นมาด้วยความตกใจ เธอรีบเช็กยี่ห้อของเสื้อเพื่อความมั่นใจอีกครั้งว่ามันไม่ใช่ของเธอจริงหรือเปล่า ก่อนพบว่า ใช่ มันคือของเขา

เธอจำได้ว่าพีชอบใส่เสื้อผ้าแบรนด์นี้ และส่วนใหญ่ในตู้เสื้อผ้าของเขาก็มีแต่เสื้อผ้าแนวเดิมๆ โดยเฉพาะฮู๊ดสีดำสไตล์นี้น่าจะมีซ้ำกันสองถึงสามตัว

‘แล้วมาได้ไงวะ’

เจสซี่เกาหัวงุนงงก่อนสังเกตเห็นชุดเดรสซาตินสีชมพูที่เคยใส่ไปงาน Bye’noir เมื่อหลายสัปดาห์ก่อนพันอยู่กับแขนของเสื้อฮู๊ด

‘ขออย่าให้เป็นวันนั้นเลยเถอะ’

หญิงสาวภาวนาในใจพลันนึกถึงเหตุการณ์ที่ G Club เธอจำได้เลือนลางคล้ายความฝันว่าเห็นเขามานั่งย่อตัวตรงหน้าพร้อมลูบแก้มของเธออย่างอ่อนโยน เหมือนพยายามอธิบายบางอย่าง แต่นั้นแหละ เธอคิดว่ามันเป็นเพียงความฝัน เพราะวันนั้นคนที่ดูแลเธอก็มีริชชี่ น้ำ และบาส เธอมั่นใจว่าคนที่อุ้มเธอขึ้นมาส่งบนห้องคือ บาส แต่…แล้วเสื้อของเขามาได้ยังไง

เมื่อนึกขึ้นได้ดังนั้นร่างเล็กเด้งตัวตรงไปยังโต๊ะทำงาน พร้อมหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูปเสื้อในมือทันที

1.45 น.

Thank you, next Group [3]

Jazzyy        : อิไหนยังไม่นอนตอบกูด่วน

Namnom    : ว่า

Richy          : มีไร หิวเหรอ

Jazzyy        : ใครมาส่งกูคืนวันที่กูเมา

Richy          : พวกกูไง

Namnom    : เออ ใครจะรู้จักหอมึงถ้าไม่ใช่พวกกู

Richy          :  อิบาสอีกคนด้วยอะ

Jazzyy        : Sent a photo

Jazzyy        : แล้วอันนี้ มันมาอยู่ในตะกร้าห้องกูได้ไง

Read2

Jazzyy           : ตอบค่ะ มึงอ่านแล้วโทรศัพท์ระเบิดใส่หน้าเหรอ

Richy          : เกรี้ยวกราดจุม

Namnom    : ใจเย็นๆ ก่อนแม๊

Jazzyy started a group call. . .

Jazzyy        : ทำไมไม่รับสาย เตี๊ยมกันอยู่หรือไง

Namnom    : บ้า กูอยู่ข้างนอก มันเสียงดังรับไม่ได้

Richy          : ใจเย็น กำลังพิมพ์

Jazzyy        : รอ

Jazzyy        : @Namnom มึงไปไหน

Namnom    : ออกมากินนมปั่น

Jazzyy        : กับ?

Namnom    : เพื่อนต่างคณะ

Jazzyy        : คณะไหน

Namnom    : คณะหมูกรอบ

Jazzyy        : อิน้ำมีความลับกับกูเหรอ

Namnom    : ไม่นะเพื่อนรัก กูจริงใจกับมึงที่สุดแล้ว

Jazzyy        : มองบนจนตาถล่นออกมาละ

Jazzyy        : กินนมปั่น หรือเหล้าปั่นเอาดีๆ อยู่ร้านไหนอะ จะตี 2 ละ

Namnom    : ร้าน Mooมีนมไง เปิด 24 ชม. มึงลืมเหรอ

Jazzyy        : โอ๊ะ โทษทีพอดีว่ามีคาเฟ่ที่อาหารอร่อยใกล้หออ่ะ ไม่ต้องไปไหนไกล

Namnom    : มึงแค่ขี้เกียจขับรถอิเจส ถ้าเจอร้านอร่อยมึงก็ตะลอนเหมือนกูนั้นแหละค่ะ

Richy          : วันนั้นพีไปรับไอ้ต้น เพราะมันไปเลี้ยงเหล้ารุ่นน้องแล้วโดนมอมจนกลับเองไม่ได้ แต่ว่าพีบังเอิญมาเจอมึงที่เมาเหมือนหมาอยู่กับพวกกูก่อน เลยเห็นมึงดิ้นแล้วนมเด้งๆ จะไปเรียกแขก มันเลยเป็นห่วงเอาเสื้อมันมาคลุมให้ พวกกูถอดคืนมันไปละนะ แต่ว่าพียืนยันว่าจะคลุมให้มึงให้ได้ไม่งั้นจะตามกลับมาด้วย พวกกูเลยต้องรับเสื้อมาคลุมไว้ให้มึงนอนหลับสบายๆ ไม่หนาวในรถตอนกลับ แล้วตอนอิน้ำพามึงไปนอนกูเลยโยนเสื้อพีไว้ที่ตะกร้าให้มึงซักไง นี่มึงดองยาวขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย อี๋

Jazzyy        : อิริชมึงพิมพ์เหมือนกูเมาเป็นหมาแล้วมันคือพระเอกที่สมเพชกูเลย

Namnom    : นมปั่นกูเกือบพุ่ง 555

Jazzyy        : เขาไม่ได้โดนตัวกูใช่มั้ย

Namnom    : เขาอุ้มมึงไปที่รถค่ะเพื่อนรัก อิอิ

Jazzyy        : แล้วพวกมึงก็ยอม?

Richy          : สภาพพพพ พวกกูก็เมามั้ยล่ะ

Jazzyy        : แล้วบาสล่ะ

Richy          : ขับรถไง งงไร

Namnom    : พีสัญญากับพวกกูไว้แล้วว่าจะไม่ถามเรื่องที่อยู่มึงอีก พวกกูก็เลยไม่ปฏิเสธในน้ำใจของเขา เพราะพวกกูก็จะเอาตัวเองไม่รอดเหมือนกันค่า

Jazzyy        : รู้เรื่อง! มีไรที่พวกมึงยังไม่บอกกูอีกมั้ย

Namnom    : @Richy พูดได้มั้ยพี่จี้

Richy          : ถามกูเพื่อ!? อย่าดึงกูไปรับบทลงโทษด้วยสิ กูไม่พร้อม

Jazzyy        : พูดดด @Namnom

Namnom    : กูได้ข่าวมาจากทุกคนที่กูรู้จักว่า พีบอกทุกคนที่เป็นผู้หญิงที่ทักหาว่า มีแฟนแล้วเลยไม่อยากตอบข้อความพวกนางอีก รวมทั้งเหมือนห่างจากรุ่นน้องนมโตคนนั้นไปเลย แต่ไม่รู้ว่าแฟนที่เขาพูดๆ ถึงกันนี่คือใครเพราะกูก็เห็นแค่ว่าไปไหนมาไหนคนเดียว

Jazzyy        : ถ้าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับกู ไม่ต้องบอกก็ได้จ้าาา

Richy          : 55555

Jazzyy        : ขำไร

Richy          : ไม่มีไรจ้ะแม๊

Namnom    : ก็นะ วันนั้นกูเห็นเขาลูบแก้มมึงด้วยความอาลัยอาวรณ์เลยนึกขึ้นได้ว่า หรือแฟนที่เขาว่ากันคือ มึง ก็เลยบอกมึงไง

‘ไม่ใช่ความฝันอย่างนั้นเหรอ กรี๊ด อยากกรี๊ดให้กับความไม่มีสติของตัวเอง’

เจสซี่กุมขมับอย่างใช้ความคิด เธอพยายามนึกถึงภาพเหตุการณ์วันนั้นที่เธอเข้าใจผิดว่าฝันไป แต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกว่าตัวเองทำอะไรลงไปบ้าง

Thank you, next Group [3]

Jazzyy        : ไม่น่าใช่ กูไม่ได้ยุ่งกับเขามานานมากละ

Namnom    : มึงกับเขาบอกเลิกกันเป็นกิจลักษณะแล้วเหรอ

Jazzyy        : กูยังไม่เคยคบกันด้วยซ้ำมั้งพวกมึงก็รู้

Richy          : ถ้าอ่านจากสถานการณ์ตอนนี้ กูคิดว่า มันคือ แฟนกันที่งอนกันเรื่องมือที่สาม ซึ่งอิมือที่สามที่อิเจสเข้าใจเนี่ย เขาเป็นคนที่สามจริงหรือเปล่าก็ยังฟันธงไม่ได้

Namnom    : ช่ายยยย แต่เพื่อนเรามันปัง มันตัวมัม ย้ายหนีเขาเลย ไม่ถามเขาสักคำ

Jazzyy        : เรื่องมันผ่านมาละ กลับไปแก้อะไรไม่ทันแล้วล่ะ กูไปทำงานต่อละ

Richy          : พอพวกกูเริ่มมันส์ก็เทไปทำงานอีกละ

Namnom    : กูละเพลีย มากระตุกต่อมเผือกพวกกูเวลานี้เนี่ย

Jazzyy        : บัยส์

‘วันนี้มันวันอะไรกันวะ แม่ง’

ดวงตาคมมองเสื้อฮู๊ดสีดำที่ถูกวางอยู่บนโต๊ะ ภาพชัดเจนตรงหน้าค่อยๆ เลือนลางเพราะถูกบดบังด้วยน้ำใสในดวงตากำลังแข่งกันจะออกมาเจอโลกภายนอก ใบหน้าหวานเงยขึ้นมองเพดานเพื่อประคองไม่ให้น้ำตาที่กำลังเอ่อล้นร่วงลงมา

‘ทำไมวะเจสซี่’

ฝ่ามือเล็กปาดน้ำใสที่กำลังไหลอาบแก้มเนียน หญิงสาววางโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงาน เธอหยิบเสื้อฮู๊ดเจ้าปัญหากลับมายังกองผ้าที่รื้อไว้ยังไม่เสร็จ

ใบหน้าสวยเต็มไปด้วยน้ำใสไหลพรั่งพรูออกมาจากดวงตาคมอย่างที่เจ้าตัวก็ไม่รู้สาเหตุว่าจะร้องไห้ทำไม ดูท่าว่าจะไม่สามารถห้ามไม่ให้สะอื้นได้ด้วย

ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาเธอไม่เคยมีน้ำตาให้กับเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเขาเลยสักครั้ง เธอจึงกล้าและมั่นใจในการทำชาเลนจ์ปลดบล็อก แต่ใครจะรู้ละว่า ผลออกมาจะเป็นแบบนี้

มือเรียวเอื้อมจัดการเสื้อผ้าทั้งหมดแยกใส่ตะกร้าก่อนนำไปลงเครื่องซักผ้า เจสซี่ยกไหล่เล็กขึ้นอาศัยแขนเสื้อซับน้ำตาตัวเองเนื่องจากมือทั้งสองไม่ว่าง ร่างเล็กยังคงสะอื้นอย่างห้ามตัวเองไม่ได้ เมื่อเวลาในการซักปรากฏขึ้นบนเครื่องซักผ้า เธอจึงเดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือเพื่อตั้งเวลานับถอยหลังแจ้งเตือนการซักผ้าว่าจะเสร็จภายใน 60 นาที ก่อนตรงไปทิ้งตัวลงโซฟา

นิ้วเรียวเลื่อนหาแอ็กเคานต์แชตที่ถูกบล็อก ก่อนกดปลดบล็อก ‘เขา’ ตามที่เธอได้กล่าวสัญญาเอาไว้

‘ทำไมไม่ลืมวะ’