ทวงคืน

ตอนที่ 4

ทวงคืน

‘ถ้ารับสายอีกคงไม่กระอักเลือดตายหรอกมั้ง’

‘หรือไม่รับดีวะ ปล่อยให้แม่งสั่นจนกว่าเขาจะขี้เกียจโทรไปเอง’

‘เฮ้ออออ’

ความคิดที่กำลังตีกันทำให้มือเรียววนนิ้วโป้งไปมาอย่างลังเล

‘เอาไงดีโว้ยยยย’

‘เอาวะ เป็นไงเป็นกัน อยากชาเลนจ์ตัวเองก็ต้องชาเลนจ์ให้มันสุดไปเลยสิวะ ถ้าไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขาแล้วจริงๆ เราต้องทำได้’

‘เฮ้ออออ’

หญิงสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่หลังปล่อยให้เดวิลกับแองเจิ้ลทะเลาะกันในความคิดจนได้ข้อสรุป นิ้วเรียวเลื่อนกดรับสายโดยไม่พูดทักทายปลายสาย

“ฮะ…ฮัลโหล เจสซี่ ได้ยินใช่มั้ยครับ” เสียงทุ้มปลายสายทักทายอย่างประหม่าจนคนได้ยินรับรู้ได้

‘ตื่นเต้นเหรอ’ หญิงสาวขมวดคิ้วแปลกใจเมื่อได้ยินน้ำเสียงของคนโทรมา เนื่องจากปกติแล้วเขาคนนั้นแทบจะไม่มีอาการตื่นเต้น หรือ ประหม่าให้เธอเห็นชัดเจนเลยสักครั้ง

“ทะ…เธอลืมของไว้ในห้องเรา ให้เราส่งไปให้มั้ย” เมื่อปลายสายมั่นใจว่าคนที่เขาโทรหารับสายและรอฟังเขาอยู่ เขาจึงรีบบอกเรื่องสิ่งของที่หญิงสาวลืมไว้ที่ห้องของเขาทันที

“ทิ้งไปเถอะ” เสียงหวานเรียบนิ่งตอบกลับอย่างไร้อารมณ์เพื่อแสดงให้อีกคนรู้ว่าเธอไม่ได้สนใจของพวกนั้นแล้วให้นำไปทิ้งได้เลย

“เธอเป็นคนชอบเสียดายของนี่” ปลายสายแย้งขึ้นโดยอิงจากนิสัยส่วนตัวของคนตัวเล็กที่ตอนนี้กำลังกดบันทึกข้อมูลที่ทำงานค้างไว้ เพราะหากเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นอย่างน้อยไฟล์งานของเธอก็ถูกบันทึกไว้แล้ว

“ของที่อยู่กับนายอาจเป็นของที่ฉันตัดใจแล้ว ไม่เสียดายแล้วก็ได้ ทิ้งไปเถอะ” เจสซี่สื่อความหมายอย่างที่เธอกล่าวจริงๆ หากมีสิ่งของที่ยังเหลืออยู่ในห้องนั้น ก็คงเป็นของที่เธอไม่อยากกลับไปเอาแล้ว แม้จะเป็นของที่เคยรักหรือหวงมากก็ตาม

“งั้นเดี๋ยวเราเก็บไว้ให้ก่อนละกัน ช่วงนี้ยังไม่ว่างเคลียร์ของทิ้ง ถ้าจะเอาคืนก็บอกนะ” เสียงทุ้มปลายสายบอกอย่างอ่อนโยน

“ไม่เอาหรอก ทิ้งได้เลย” หญิงสาวยืนยันอย่างมั่นใจ

“โอเค” เมื่ออีกคนสัมผัสได้ถึงเสียงของคนตัวเล็กที่เหมือนกำลังหงุดหงิดจึงตอบตกลงเพื่อไม่ให้คนที่เขาอยากได้ยินเสียงรีบชิงวางสายไป

“แค่นี้ใช่มั้ย” เจสซี่ถามเพื่อที่เธอจะได้ทำงานต่อ

“ยังๆ เดี๋ยวก่อนอย่าเพิ่งวาง” ปลายสายตอบด้วยน้ำเสียงตกใจเล็กน้อย

“...” เจสซี่จึงเงียบตั้งใจฟังว่าเขาจะพูดอะไรต่อ

“นี่ เธอ…” เขาเรียกหญิงสาวก่อนเงียบไปครู่หนึ่งเหมือนกำลังครุ่นคิดบางอย่าง

“ขอบคุณมากนะครับ ที่รับสายพี” พี พสิษฐ์ ชายหนุ่มที่เจสซี่เคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งเกินเพื่อนกล่าวขอบคุณด้วยน้ำเสียงขอบคุณอย่างจริงใจจนคนที่ได้ยินรู้สึกได้

‘ใจเต้นอะไรเนี่ย เจ็บแล้วจำสิโว้ย อิเจสซี่ อยากหยุมหัวมึงจัง รับสายทำไมวะ’ เจสซี่เงยหน้าขึ้นมองเพดานก่อนถอนหายใจอีกครั้ง

“เครื่องมันสั่น ฉันรำคาญโทรมาอะไรนักหนาคนจะนอน” เธอตอบด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด เธอกำลังหงุดหงิดที่ทำชาเลนจ์กับความรู้สึกของตัวเอง เธอทำไปทำไมกันนะ

“ฮ่าๆ เธอโกหกไม่เนียนเลยนะ ปกติเธอนอนดึกกว่านี้นี่ หรือเดี๋ยวนี้เป็นคุณป้านอนแต่หัวค่ำเหรอ” พีหัวเราะอย่างเอ็นดูที่หญิงสาวยังคงโกหกไม่เนียนเช่นเคย

“ยุ่ง!”

“เฮ้ออ พอไม่มีเธออยู่ด้วยแล้ว มันก็เหมือนเราไม่เป็นตัวของตัวเองเลยนี่สิ” เสียงทุ้มถอนหายใจจนคนฟังรู้สึกใจหายตามไปด้วย

“มาบอกทำไม”

“กลับมาได้มั้ยครับ”

‘กลับไปอะไร กลับไปอยู่ในความสัมพันธ์ไม่ชัดเจน เป็นเฟื่อนงี้เหรอ ตลก’

“หึ!” เจสซี่ปฏิเสธเสียงแข็ง

“ฮ่าๆ รู้อยู่แล้วว่าเธอคงไม่กลับมา ขอโทษนะที่เคยทำให้เธอต้องรู้สึกแย่ไม่ว่ากับเรื่องอะไรก็ตาม ขอโทษจริงๆ” น้ำเสียงเศร้าลงของพีทำให้อีกคนที่ฟังอยู่รับรู้ว่าเขาพูดด้วยความจริงใจ

“สรุปโทรมาทำไม ถ้าจะพูดเรื่องเพ้อเจ้อก็จะวางแล้วนะ ฉันไม่อยากฟัง” เจสซี่ขัดขึ้น เธออยากจบบทสนทนากับคนที่กำลังทำให้เธอรู้สึกแพ้ภัยชาเลนจ์ของตัวเองตอนนี้แล้ว

“เอ่อ…คือ เอ้อ เสื้ออะ เสื้อสีดำของเราอยู่กับเธอ” ปลายสายกล่าวเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้

“ฮะ?”

“ใช่ เสื้อสีดำของเราอยู่กับเธอ”

‘เสื้ออิหยังวะ’

เจสซี่ขมวดคิ้วนึกถึงวันที่ตัวเองเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเดินทางเมื่อหลายเดือนก่อน แต่ก็นึกไม่ออกว่าเผลอหยิบเสื้อของอีกคนมาตอนไหน หากหยิบเสื้อพีมาจริงเธอคงรีบฝากต้นเอาไปคืนแล้ว เพราะชายหนุ่มสวมแต่เสื้อผ้าแบรนด์เนมที่ราคาค่อนข้างสูง

ผิดกับเธอที่นานๆ ทีจะใส่เสื้อผ้าพวกนั้น เธอไม่อยากระวังมากเวลาใส่เสื้อผ้าราคาสูง อยากใส่เสื้อผ้าตามห้างทั่วไปที่ใส่แล้วหากขาดหรือเปื้อนอะไรก็ไม่ต้องมานึกเสียดายทีหลัง อีกอย่างเธอไม่ค่อยออกไปไหนอยู่แล้ว การชอปปิงเสื้อผ้าแฟชั่นตามเพื่อนๆ จึงเป็นเรื่องที่ไม่ค่อยเกิดขึ้นกับคนอย่างเธอบ่อย

“ไม่น่าใช่นะ เดี๋ยวลองหาก่อน จะให้ส่งคืนให้เหรอ” เจสซี่ตอบอย่างลังเล เธอเองก็ไม่มั่นใจได้ร้อยเปอร์เซ็นหรอกว่าไม่ได้หยิบเสื้อของเขาติดกระเป๋ามา เพราะตอนนั้นเธอแชร์ตู้เสื้อผ้าร่วมกับเขา ซึ่งมันอาจจะเป็นไปได้หากเธอจะหยิบเสื้อสีดำของเขามา เพราะเสื้อผ้าของเธอนั้นก็มีแต่สีคุมโทนดำเยอะมากเสียด้วย

“อื้ม” เสียงทุ้มตอบรับร่าเริงขึ้นเล็กน้อย

“ฉันมั่นใจว่าไม่ได้เอาเสื้อผ้านายออกมาด้วยแน่นอน” เจสซี่ย้ำอีกครั้งตามภาพความทรงจำเดิมเมื่อหลายเดือนก่อนตอนเก็บของย้ายออก

‘หรือว่าแม่บ้านที่ช่วยเก็บจะเผลอหยิบมาด้วยนะ’ หญิงสาวคิดในใจ

“ลองช่วยหาดูให้ก่อนได้มั้ยครับ” พีถามอย่างอ่อนโยน

“อื้ม เดี๋ยวลองดูให้ ถ้าเจอเดี๋ยวส่งให้ทางไปรษณีย์ละกัน” เจสซี่ตอบรับคำขอพร้อมเสนอวิธีส่งคืนให้

“เธอไม่ได้อยู่แถวมอแล้วเหรอ” น้ำเสียงแปลกใจจากอีกคนทำให้เจสซี่รู้สึกระแวง หรือว่าเขาเห็นเธอที่ไหนในบริเวณใกล้มอนะ

“ยุ่ง!” น้ำเสียงหวานตอบคล้ายหงุดหงิดเพื่อเลี่ยงคำตอบ

“ถ้ายังอยู่แถวมอเดี๋ยวเราไปรับเองก็ได้ไง” พีชี้แจงเหตุผล

“ไม่สะดวกอะ เดี๋ยวส่งให้ดีกว่า”

“แต่เสื้อตัวนั้นราคามันน่าจะเกินรับประกันกรณีของหายของไปรษณีย์น่ะสิ เรากังวลว่าถ้าของหายจะทำยังไง” พีชี้แจงตามเหตุผล

“งั้นเดี๋ยวฝากต้นไปให้” เจสซี่เข้าใจเรื่องของราคาเสื้อดีจึงเสนออีกทาง เพราะนัดต้นน่าจะสะดวกกว่า

“ต้นรู้เหรอว่าเธออยู่ที่ไหน” เสียงทุ้มถามแผ่วลง

‘ปากพาซวยฉิบหายเลยอิเจส’

หญิงสาวตกใจเมื่อเผลอพูดชื่อเพื่อนสนิทของคนที่โทรมา ทั้งที่กำชับต้นเอาไว้อย่างดีว่า ห้ามบอกพี เรื่องที่อยู่ หรือความเป็นไปของเธอ แต่กลายเป็นว่าเธอกำลังเป็นคนเผยเรื่องนี้เองเสียแล้ว

“เธอใจร้ายจัง” เสียงเศร้าของพีทำให้หญิงสาวได้ยินแล้วรู้สึกใจหายตามไปด้วย

‘อย่าทำเสียงแบบนั้นได้มั้ย ใจฉันจะรับไม่ไหวแล้วนะ’

“เอ่อ… ฉันมั่นใจว่าไม่ได้หยิบเสื้อนายมาแน่นอน ถ้ามีจริงๆ ฉันจะนัดนายอีกทีละกัน โอเคมั้ย” เจสซี่เสนอด้วยน้ำเสียงนุ่มปลอบใจ

“ครับ”

“แค่นี้นะ” หญิงสาวกล่าวตัดบทสนทนาทันทีเมื่ออีกคนตอบรับข้อเสนอ

“เดี๋ยวสิ เธอปลดบล็อกไลน์เราด้วยสิ เผื่อเธอเจอเสื้อแล้วจะได้นัดเราได้ไง” พีขอร้องพร้อมอธิบายเหตุผลเพื่อให้สะดวกในการนัดหมาย

“ได้ ถ้าเจอแล้วจะปลดบล็อกละกันโอเคมั้ย” เจสซี่ตอบรับด้วยน้ำเสียงใจดี

“ได้เลยครับ ขอบคุณนะครับ” พีขอบคุณหญิงสาวด้วยเสียงร่าเริงขึ้น

‘ทำไมฉันต้องสบายใจกับเสียงที่ร่าเริงของเขาด้วยวะ’ เจสซี่คิดในใจ

“เราไม่กวนเธอแล้ว นอนเร็วๆ นะครับ คงไม่นอนตีสามเหมือนเดิมหรอกนะ” ชายหนุ่มบอกด้วยความเป็นห่วงก่อนเน้นย้ำถึงพฤติกรรมของคนที่ชอบละเลยการดูแลสุขภาพตัวเองเล็กน้อย

“อือ”

“ขอบคุณนะครับสำหรับวันนี้ ขอบคุณจริงๆ นะ อย่าลืมนะถ้าจะเอาของคืนทักมาได้เลยหรือโทรมาก็ได้ บันทึกเบอร์เราไว้ด้วย เบอร์นี้อะ เธอน่าจะลืมเบอร์เราแล้วล่ะ ไม่โทรให้เราไปรับบ้างเลย รถเราก็เหงาเป็นนะ ทำงานดีๆ นะครับ เราไม่กวนละ” พีกล่าวขอบคุณจากใจจริงอีกครั้ง พร้อมทั้งบ่นน้อยใจให้อีกคนรับรู้ความรู้สึกของเขาอย่างตรงไปตรงมา ก่อนนึกขึ้นได้ว่า แค่คนตัวเล็กยอมรับสายเขาเท่านี้ก็เป็นโชคดีของเขาแล้ว

พีจึงปัดเรื่องทั้งหมดออกไปจากความคิดก่อนตัดสินใจบอกลาหญิงสาวที่ในที่สุดเขาก็ได้คุยด้วยอย่างที่เธอยังมีสติสัมปชัญญะครบถ้วน ไม่ใช่เมาจนเขาเป็นห่วงแทบแย่เหมือนวันนั้น

“...” หญิงสาวเมื่อได้ยินคำพูดอย่างตรงไปตรงมาจากชายหนุ่มจึงเงียบลงตกอยู่ในความคิดของตัวเอง

“ฝันดีครับ” เสียงทุ้มบอกฝันดีอ่อนโยน

“อืม ฝันดี” เจสซี่พยักหน้ารับบอกฝันดีคนที่กำลังทำให้หัวใจกับสมองของเธอตีกัน ก่อนวางโทรศัพท์มือถือลงอย่างเหม่อลอย

‘เฮ้อออ เขาแค่โทรมาทวงของเท่านั้นแหละ’