Chapter 2

“Welcome, Mr. de Vera!” bati sa kanya ng bise presidente namin. Nagpalakpakan naman ang lahat at sabay-sabay na bumati.

His eyes scanned everyone, naparang may hinahanap. Yuyuko na nga sana ako para hindi magtagpo ang mga mata namin, pero huli na ang lahat. His gaze already landed on mine.

Pinigilan ko ang sarili na simangutan siya. Sa totoo nga lang, gusto ko na siyang komprontahin. Gusto kong itanong sa kanya kung bakit niya binili ang kumpanyang pinagtatrabahuan ko, kung nananadya ba siya o ano.

Pero siya? Walang ka-reareaksyon nang makita ako. He looked completely unfazed, with his familiar sharp gaze.

Naririnig ko ang bulungan ng mga katabi ko. Halos sabay-sabay na napaanas ng ‘Shít, ang gwapo!’ ang mga ito. Ang iba naman ay nagkasya na lang sa pilyang ngitian.

Paano ba namang hindi? The guy before us looked straight out of a movie. Sobrang hapit pa ng tailored suit nito sa matipunong pangangatawan, parang pinagsisigawan sa lahat kung gaano siya ka-sexy.

At wala man lang pagbabago sa mukha niya. Mas lalo pa nga siyang tumikas sa totoo lang, as if he didn’t suffer at all, hindi kagaya ko na mukhang nabubulok na dail araw-araw ba naman akong binabagabag ng mga alaala namin.

Nagsimula na siyang maglakad papasok ng building kaya pasimple kong sinuksok ang wedding band na ginawa kong pendant ng kwintas sa loob ng blouse ko. Hindi naman siguro niya ito napansin kanina, ‘no?

Yumuko na nga lang ako at hindi na nag-angat ng tingin kahit hanggang sa makarating na kami sa opisina niya.

Unfortunately, I was one of the three secretaries reporting under the previous CEO and President of our company. Meaning, I’d be working under him simula ngayon.

Kahit palaisipan pa rin sa ‘kin kung paano niya nabili ang multi-billion company namin, hindi na ako nagpakita pa ng pagtataka.

Isa-isa nang nagpakilala ang mga sekretarya kay Killian. At halos mapatid na ang hininga ko nang matapos na magpakilala ang ikalawa. It’s now my turn.

“Good morning, Mr. de Vera. I’m Alessia de— uhm… Alessia Flores, twenty eight.”

Inisa-isa ko sakanya ang mga tungkulin ko, para maliwanag kung ano lang ang limitasyon ng trabaho ko. I was quite confident with how I introduced myself. Ni isang beses ay hindi ako nautal, of course, hindi kasali yung part na muntikan ko nang mabanggit ang apilido niya.

“I’ve heard you’re divorced, Ms. Flores.”

Halos mabulunan ako sa mga mga pagkaataong iyon kahit wala namang laman ang bibig ko. Nanadya ba siya? Wala naman siyang personal na tanong sa mga kasamahan ko.

Nagpakawala ako ng isang pilit na ngiti. “Ah, yes, Mr. de Vera.”

“Can you state the reason for your divorce?”

“Excuse me?” hindi sinasadyang naisasalita ko pala.

“I don’t usually pry into the personal lives of my employees, Ms. Flores, but you see, I hate working with disloyal and dishonest people.”

I let out a chuckle, na siyang kinabigla ng mga katrabaho ko. Gusto ko na silang palabasin dahil kanina ko pa gustong hablutin ang kwelyo ng damuho sa harapan ko.

“Mawalang lang po, Mr. de Vera. My divorce from my husband did not involve a third party. If anything, we had irreconcilable differences.” maanghang na balik ko. I fought the urge to bite my lower lip after saying that. May kung anong sumundot kasi sa puso ko.

“You did?” Nagtaas pa talaga siya ng kilay.

What? Want me to continue? Ngaling-ngaling sabihin ko sa kanya.

“If you’re still curious, sir. It’s about our sex life. We’re just not sexually compatible.”

Burn! I knew pwede kong ikasesante ang mga sinabi ko, pero pinahiya na rin naman niya ako sa mga kasamahan ko. It was only fair to return the favor. Saka pasalamat pa nga siya at medyo pinagtatakpan ko pa ang reputasyon niya.

I looked at my colleagues, nakangiti habang tumatango na para bang sinasabi ko sa kanila na never akong na-satisfy ng asawa sa kama. Saka ko tiningnan si Killian at pasimpleng inirapan.

Fire me, now!

“You must be a hard person to satisfy, Ms. Flores,” bagkus niya. “I’m guessing you don’t have children?” dagdag pa ni Killian.

Ano? Iinsultuhin din ba niya ako dahil wala pa akong anak?

“No, sir” I replied with a very fake smile.

“Good.”

Nagulat ako sa simpleng sagot niya. Ano bang pinupunto niya rito?

“Anyway, I have an introductory meeting with the executives. Please join me, Miss—” Talaga namang pina-suspense niya pa ang pagtawag ng pangalan. “Miss dela Cruz.”

“Yes, sir.” Kaagad namang tumalima si Suzaine dela Cruz, ang isa sa mga sekretarya.

Bumalik na kami ni Dianne sa cubicle namin. Wala akong nagawa kundi sundan ng tingin si Killian habang naglalakad ito kasabay ni Suzaine.

May kung anong sumundot sa puso ko nang pagmasdan ko sila, mukhang bagay kasi sila. Dinaan ko na lang sa pagbuntong-hininga yung sakit.

Siguro mga tatlong oras din ang nakalipas bago nakabalik sa pwesto namin si Suzaine. She looked so happy and inspired, parang nasabik siya bigla magtrabaho, taliwas sa ugali niya nitong mga nakaraan. Wala nga siyang halos ginagawa kundi ang mag-browse ng mga bagong trabaho.

“So….” basag ni Diane sa katahimikan, halatang gustong sumagap ng tsismis kay Suzaine. “Kamusta naman ang meeting?”

Napatitig ako kay Suzaine na hindi maalis-alis ang ngiti, medyo curious din sa nangyari.

Pero halos masampal ko siya sa nakakapikon niyang ngisi. Alam mo iyong akala mo eh may nag-confess sa kanya o ano?

Sa meeting ba talaga nagpunta sila nagpunta ni Killian?