ONE LAST TIME CHAPTER 5

Dalawang buwan.

Iyon lang ang lumipas mula nang bumalik si Olive sa buhay ni Romer Rodrique. Sa mata ng mundo, ito ang perpektong kwento ng pagbabalik. Ang CEO na matagal nang nagdurusa sa kawalan ay muling nakahanap ng katahimikan. Ang babaeng minsan niyang sinabing “tunay niyang minahal” ay nasa tabi na niya. Ang asawang tinawag niyang “stand-in” ay nawala na, parang multo na hindi na kailanman umiral.

Dapat masaya siya. Dapat gumaan ang dibdib niya. Pero sa tuwing hawak niya ang kamay ni Olive, sa tuwing mararamdaman niya ang init ng katawan nito sa tabi niya sa malaking kama ng penthouse, ang tanging nararamdaman niya ay isang malalim, walang-hanggang void—isang butas na hindi kayang punan ng kahit na sino.

“Romer…”

Ang malambing na boses ni Olive ang nagpabalik sa kanya sa kasalukuyan. Nakaupo ito sa harapan niya sa mahabang dining table, ang sikat ng umagang araw ay sumisilip sa malalaking bintana ng penthouse, naglalaro sa kanyang mahaba at maayos na buhok. Ngumiti si Olive, ang ngiti na minsan ay pinatay na ng mundo niya.

“Alam mo ba kung ilang taon kong hinintay ‘tong araw na ‘to?” tanong nito, ang boses ay puno ng matamis na alaala. “Limang taon, Romer. Limang taon akong nagtiis sa bawat gabi na iniisip ko kung nasaan ka, kung sino ang katabi mo. Akala ko hindi na tayo babalik dito. Akala ko… patay na ang tayo.”

Hinawakan ni Olive ang kamay niya sa ibabaw ng mesa. Mainit ang hawak nito. Pero sa kabila ng init, parang yelo ang dumadaloy sa ugat ni Romer.

“Pero nandito na tayo,” bulong ni Olive, ang mga mata ay nagniningning sa pag-asa. “Ikaw at ako. Tulad ng dati. Walang hadlang. Walang… kanya.”

Pinilit ni Romer na ngumiti. “Oo, Olive. Nandito na tayo.”

Pero sa loob ng kanyang dibdib, isang boses ang sumisigaw: Bakit parang may mali? Bakit parang mas malaki ang kawalan ngayon kaysa noon?

Sa penthouse, patuloy ang tahimik na digmaan.

Unti-unti, parang binubura ni Olive ang bawat bakas ni Venice. Ang mga unan na personal na pinili ni Venice sa isang boutique sa Italy yung malambot na may subtle floral scent ay pinalitan ng mga bagong designer pieces na mas “elegante” daw. Ang mga fresh tulips na lagi niyang inilalagay sa gitna ng sala ay nawala, pinalitan ng abstract sculptures na walang buhay.

At ang pinakamasakit ang malaking litrato nila ni Venice sa gilid ng grand staircase, yung kuha noong unang anibersaryo nila bilang mag-asawa, kung saan nakatingin si Venice sa kanya na parang siya ang buong universo ay biglang nawala isang araw.

Nang umuwi si Romer nang hapon na iyon, nakita niya si Olive na nakatayo sa harap ng fireplace, hawak ang isang silver frame. Ang litrato nila ni Venice sa honeymoon sa Santorini. Nakayakap siya kay Venice mula sa likuran, ang dagat ay kulay asul na parang langit, at ang ngiti ni Venice… Dios mio, ang ngiti na iyon. Parang sinasabi ng buong mundo na siya ang pinakamasayang babae.

Napahinto si Romer sa may p***o. Ang kanyang dibdib ay biglang sumikip.

“Ano ‘yan?” tanong niya, ang boses ay mababa pero may nanginginig na galit.

Napalingon si Olive. “Oh, ito?” Ngumiti ito nang parang walang problema. “Inalis ko lang. Hindi na bagay dito, Romer. Hindi na kailangan ng mga alaala niya sa bahay natin.”

May kung anong kumirot nang malalim sa puso ni Romer. Parang may kutsilyo na dahan-dahang iniikot sa kanyang dibdib.

“Nasaan na?” mahina niyang tanong.

“Tinapon ko na,” sagot ni Olive nang walang emosyon, habang inaayos ang bagong vase sa mesa.

Tinapon.

Nanlaki ang mga mata ni Romer. “Tinapon mo? Olive… iyon ang tanging litrato natin sa honeymoon. Iyon ang—”

“Romer,” putol ni Olive, ang boses ay biglang matalim. “Bakit? Hindi mo naman na kailangan ng mga litrato niya, di ba? Sinabi mo sa akin na siya lang ang stand-in. Na ako ang totoong mahal mo. O… nagsisinungaling ka ba sa akin noon?”

Hindi siya nakasagot. Dahil sa unang pagkakataon, napagtanto niya: Masakit palang mawala ang mga alaala ni Venice. Kahit siya mismo ang sumira sa lahat.

Gabing iyon, habang mahimbing ang tulog ni Olive sa master bedroom, si Romer ay gising na gising. Nakaupo siya sa gilid ng kama, hawak ang lumang wedding ring ni Venice na hindi niya kailanman naibalik. Ang simpleng platinum band na may maliit na diamond sa gitna—yung binili niya nang may buong pagmamahal noon.

“Bakit hindi kita makalimutan?” bulong niya sa dilim, ang boses ay puno ng sakit. “Sinabi ko sa sarili ko araw-araw na hindi kita mahal… na ikaw ay isang pagkakamali. Na si Olive ang tama para sa akin. Pero bakit… bakit ikaw pa rin ang hinahanap ko sa bawat sulok ng bahay na ‘to?”

Napapikit siya. Bumalik ang mga alaala nang parang baha.

Flashback: Tatlong taon na ang nakalipas.

“Love, gising na. May meeting ka pa,” mahinang bulong ni Venice habang hinahalikan ang kanyang noo. Nasa kusina siya, nagsasalang ng kape, suot ang isa niyang lumang t-shirt. Walang make-up. Walang pretensyon. Pero sa mga mata ni Romer noon, siya ang pinakamaganda sa buong mundo.

“Venice… bakit ang aga mo?” niyakap niya ito mula sa likuran, inihilig ang mukha sa leeg nito.

“Kasi mahal kita. At ayaw kong late ka. Proud ako sa’yo palagi, alam mo ba ‘yun?”

Proud ako sa’yo palagi.

Ang mga salitang iyon ngayon ay parang kutsilyo sa kanyang lalamunan.

Kinabukasan, dumating ang private investigator sa opisina niya. Si Mr. Cruz, isang matandang lalaki na may matalim na mata.

“Sir,” sabi nito nang pumasok. “May update po.”

Tumayo agad si Romer, ang puso ay tumitibok nang mabilis. “May nakita ba kayo? Nasaan siya?”

Natahimik si Mr. Cruz. At sa katahimikang iyon, alam na ni Romer ang sagot.

“Wala pa rin po, Sir. Parang sinadya talagang mawala ni Miss Ray. Walang credit card transactions, walang bank withdrawals, walang flight records sa pangalan niya. Parang nilamon siya ng lupa.”

“Imposible!” sigaw ni Romer, ang kamay ay tumama sa mesa. “Hanapin niyo! Gamitin niyo lahat ng resources ko! Kahit kailangan niyo pang siraan ang batas, hanapin niyo siya!”

“Sir… matagal na po. Dalawang buwan na. Baka… tanggapin na po natin na ayaw na niyang makita.”

Ayaw na niyang makita.

Ang mga salitang iyon ay parang bala sa puso ni Romer. Bumagsak siya sa upuan, ang mukha ay nakatakip sa mga kamay.

“Venice… saan ka ba pupunta para takasan ako nang ganito? Ako ba talaga ang dahilan kung bakit mo gustong mawala?”

Umuwi siyang hatinggabi. Pagbukas ng p***o, naroon si Olive, naka-silk robe, ang mukha ay puno ng pag-aalala at bahagyang galit.

“Romer, tatlong oras kitang hinihintay! Saan ka ba galing?!”

“Trabaho,” sagot niya nang malamig, diretso sa bar para kumuha ng whiskey.

“Trabaho na naman? Romer, tingnan mo nga ang sarili mo! Simula nang dumating ako, parang multo ka na lang dito! Kasama kita pero parang wala ka! Parang siya pa rin ang kasama mo sa isip mo!”

Tumigil si Romer. Dahan-dahan siyang lumingon. “Olive… huwag mo siyang isali.”

“Hindi ko ba isasali?!” tumaas ang boses ni Olive, ang mga luha ay tumulo na. “Romer, sinira mo ako noon para sa kanya! Iniwan mo ako para pakasalan siya! Tapos ngayon na bumalik ako, siya pa rin ang hinahanap mo?! Ano ba talaga?! Stand-in lang ba ako ulit?!”

Ang huling tanong ay parang slap sa mukha ni Romer. Lumapit siya, hinawakan ang braso ni Olive.

“Olive… mahal kita. Pinili kita noon.”

“Pinili mo ba talaga?” umiyak si Olive nang malakas. “Kung pinili mo ako, bakit parang patay na patay ka kapag binanggit ko ang pangalan niya? Bakit tuwing hinahawakan kita, parang may harang sa pagitan natin? Sagutin mo ako, Romer! Sino ba talaga ang nasa puso mo?!”

Hindi siya nakasagot. Dahil ang totoo, kahit siya mismo ay natatakot sa sagot.