All Chapters of One Last Time: Chapter 1 - Chapter 10

Ang mga ilaw ng Manila ay parang mga bituin na bumaba sa lupa. Mula sa penthouse nila sa BGC, tinitigan ni Venice Ray-Rodrique ang nakasisilaw na skyline habang inaayos ang kanyang pearl earrings. Ngiti ang nasa labi niya. Gabi na naman ng pagdiriwang para kay Romer—isa na namang malaking deal ang na-secure ng Rodrique Pharmaceuticals."Ang gwapo talaga ng asawa ko," bulong niya sa sarili habang tinitingnan ang litrato nila sa bedside table. Tatlong taon na silang kasal, pero parang kahapon lang nang mag-propose si Romer sa kanya sa rooftop ng hotel sa New York. "Kahit kailan, hindi ka nagbago sa'kin."Tinapos niya ang pag-aayos at kinuha ang handbag. Ngayong gabi, magkikita sila ni Mara, ang best friend niya na kakauwi lang mula sa States. Matagal na rin nilang hindi nagkita. Excited na excited si Venice. Gusto niyang i-share ang lahat—kung gaano siya kasaya, kung gaano kahusay si Romer bilang asawa.Hindi niya alam na ang gabing iyon ang magiging simula ng pagbagsak ng buong mundo n

Pareho silang nanghihina pagkatapos. Si Romer ay nakabagsak sa ibabaw ni Venice, ang ari niya ay nakatira pa rin sa loob. Ang tamod ay tumutulo sa labas ng puke ni Venice habang patuloy ang mahina nilang paghinga.Yakap na yakap niya si Venice. Hinalikan ang noo, ang mga mata, ang basa na pisngi. "Mahal na mahal kita," bulong niya.Umiiyak lang si Venice. Hinaplos ang likod ni Romer, ang mukha, ang buhok. "Ako rin... mahal na mahal kita. Kahit huling beses na 'to."Matagal silang nanatili sa ganun ..magkayakap, magkadikit, basa ng pawis, tamod, at luha. Ang huling pagniniig nila. Ang pinakamapusok, pinakamasakit, at pinakamasarap na gabing magkasama sila.Pagkatapos, habang nakahiga si Romer at mahimbing na natutulog, kinuha ni Venice ang folder sa drawer. Ang divorce papers na inihanda niya ilang oras pa lang ang nakalipas."Romer," bulong niya habang inalog siya nito. "Pirmahan mo 'to.""Hmm? Ano 'to, love?" utal na tanong ni Romer, ang mga mata ay half-closed."Importanteng papeles

Dalawang buwan.Iyon lang ang lumipas mula nang bumalik si Olive sa buhay ni Romer Rodrique. Sa mata ng mundo, ito ang perpektong kwento ng pagbabalik. Ang CEO na matagal nang nagdurusa sa kawalan ay muling nakahanap ng katahimikan. Ang babaeng minsan niyang sinabing “tunay niyang minahal” ay nasa tabi na niya. Ang asawang tinawag niyang “stand-in” ay nawala na, parang multo na hindi na kailanman umiral.Dapat masaya siya. Dapat gumaan ang dibdib niya. Pero sa tuwing hawak niya ang kamay ni Olive, sa tuwing mararamdaman niya ang init ng katawan nito sa tabi niya sa malaking kama ng penthouse, ang tanging nararamdaman niya ay isang malalim, walang-hanggang void—isang butas na hindi kayang punan ng kahit na sino.“Romer…”Ang malambing na boses ni Olive ang nagpabalik sa kanya sa kasalukuyan. Nakaupo ito sa harapan niya sa mahabang dining table, ang sikat ng umagang araw ay sumisilip sa malalaking bintana ng penthouse, naglalaro sa kanyang mahaba at maayos na buhok. Ngumiti si Olive, an

“Gusto ko maramdaman na ako ang pinili mo nang buo!” sigaw ni Olive, tumayo ulit at hinarap siya. Ang mukha niya ay namumula, ang mga mata ay namamaga. “Hindi yung parang reserba lang ako kapag wala siya! Gusto ko kapag hinawakan mo ako, ako lang ang nakikita mo! Hindi yung parang may multo sa pagitan natin! Romer, tingnan mo nga ako! Tingnan mo nang mabuti!”Hinawakan ni Olive ang mukha ni Romer nang mahigpit, pinilit na magkatitigan sila. Ang mga kamay niya ay malamig sa kabila ng init ng galit. “Sino ako, Romer? Sabihin mo sa akin ngayon. Kung stand-in pa rin ako, sabihin mo! Mas gugustuhin ko pang mawala na lang din tulad niya kaysa maging pangalawa sa isang babaeng ayaw mo na raw! Sabihin mo! Mahal mo ba talaga ako o ginagamit mo lang ako para mapatahimik ang konsensya mo?!”Ang mga salitang iyon ay parang kutsilyo na paulit-ulit na sinaksak sa puso ni Romer. Napapikit siya. Bumalik ang mga alaala nang parang baha na hindi niya kayang pigilan.Flashback – Tatlong Taon na ang Naka

Nang isara ni Romer ang pinto, nanatili si Olive sa gitna ng malaking sala. Hawak niya ang tiyan. Ang maliit na bukol na unti-unting lumalaki. Tatlong buwan na. Tatlong buwan na niyang tinatago ang lihim na maaaring magbago sa lahat. Tatlong buhay na nasa loob niya. Pero sa halip na saya, ang tanging nararamdaman niya ay takot at sakit.“Bakit ngayon pa?” bulong niya sa sarili, ang luha ay muling tumulo kahit akala niya ay ubos na. “Bakit kailangan niyong dumating sa panahong wala na akong pag-asa sa ama niyo?”Sa eroplano naman, habang ang private jet ay tumataas sa kalangitan, nakatitig si Romer sa labas ng bintana. Ang mga ilaw ng Manila ay unti-unting nagliliit hanggang maging tuldok na lang. Ang puso niya ay puno ng takot at pag-asa na magkakasalungat.“Venice…” bulong niya sa hangin na walang makaririnig. “Hahanapin kita. Kahit saan ka magtago. Kahit ayaw mo na akong makita. Kahit kamuhian mo na ako. Kailangan kong sabihin sa’yo na ikaw lang. Ikaw lang talaga ang totoong minahal