One Last Time

Ang mga ilaw ng Manila ay parang mga bituin na bumaba sa lupa. Mula sa penthouse nila sa BGC, tinitigan ni Venice Ray-Rodrique ang nakasisilaw na skyline habang inaayos ang kanyang pearl earrings. Ngiti ang nasa labi niya. Gabi na naman ng pagdiriwang para kay Romer—isa na namang malaking deal ang na-secure ng Rodrique Pharmaceuticals.

"Ang gwapo talaga ng asawa ko," bulong niya sa sarili habang tinitingnan ang litrato nila sa bedside table. Tatlong taon na silang kasal, pero parang kahapon lang nang mag-propose si Romer sa kanya sa rooftop ng hotel sa New York. "Kahit kailan, hindi ka nagbago sa'kin."

Tinapos niya ang pag-aayos at kinuha ang handbag. Ngayong gabi, magkikita sila ni Mara, ang best friend niya na kakauwi lang mula sa States. Matagal na rin nilang hindi nagkita. Excited na excited si Venice. Gusto niyang i-share ang lahat—kung gaano siya kasaya, kung gaano kahusay si Romer bilang asawa.

Hindi niya alam na ang gabing iyon ang magiging simula ng pagbagsak ng buong mundo niya.

Sa Loob ng Eclipse Bar, Makati

"Venice! Oh my god, ang ganda mo pa rin!" sigaw ni Mara habang yakap-yakap siya. "Ang tagal nating hindi nagkita! Kamusta ka na? Kamusta si Mr. Perfect CEO?"

Ngumiti si Venice habang nauupo sila sa reserved table. "Masaya. Sobrang saya, Mara. Si Romer... sobrang perfect pa rin. Busy nga lang talaga sa company, pero every night, umuuwi siya. Nagluluto pa ako para sa kanya."

"Grabe, ikaw pa rin 'yung college girl na head-over-heels kay Romer Rodrique," tukso ni Mara habang iniinom ang cocktail. "Akala ko naman after marriage, may reality check na."

"Wala. Mas lalo pa ngang lumalim 'yung pagmamahal ko," sagot ni Venice, ang mga mata ay nagniningning. "Alam mo 'yun? Minsan iniisip ko, paano kung hindi niya ako pinili? Paano kung—"

Biglang tumigil siya. Sa kabilang side ng bar, sa isang malaking VIP table, nakita niya si Romer. Kasama ang barkada niya—si Drake, si Marcus, at si Ethan. Tumatawa sila, may hawak na whiskey glasses. Nagdiwang talaga sila.

"Uy, andiyan pala si Romer," sabi ni Mara. "Gusto mong lapitan?"

Umiling si Venice. "Hayaan mo na. Baka importanteng usapan. Mag-enjoy muna tayo."

Pero hindi niya maiwasang mapatingin. At doon, sa ingay ng music at tawanan, narinig niya ang mga salitang sisira sa kanya.

Si Romer ay nakaupo sa gitna, ang coat niya ay nakasabit sa likod ng upuan. Mukha siyang hari ng mundo.

"Bro, congrats sa bagong deal! Fifty million dollars, tangina!" sigaw ni Drake habang binabato ng high-five.

Tumawa si Romer. "Salamat. Pero mas importante, may ibang balita ako."

"Ano?" tanong ni Marcus, curious.

"Olive is back."

Biglang natahimik ang mesa. Pagkatapos ay sumabog ang hiyawan at tawanan.

"Putangina! Si Olive ba? 'Yung first love mo? 'Yung model na umalis papuntang Europe five years ago?" tanong ni Ethan.

"Oo," sagot ni Romer, may ngiti sa labi na hindi niya makita ni Venice noon. "Nag-message siya sa'kin last week. She's back for good. Single pa rin. At... tangina, pare. Kahit ilang taon na, siya pa rin 'yung feeling ko eh."

"Eh si Venice?" tanong ni Drake, pabiro pero may halong seryoso.

Napabuntong-hinig si Romer. Uminom muna siya ng isang shot bago sumagot.

"Si Venice? She's... a good wife. Responsible. Maganda. Supportive. Pero let's be honest, bros. Stand-in lang siya. Convenience. Nung nawala si Olive, siya 'yung nandun. College love namin, tapos nagkatuluyan. Pero 'yung totoong pagmamahal? Si Olive 'yun. Palagi."

Sumabog ang tawanan ng mga kaibigan niya.

"Grabe ka, Romer! May asawa ka na, may ganyan ka pang sinasabi!" sabi ni Marcus.

"Ano ba naman. Hindi naman niya alam. At saka, tatlong taon ko na siyang binigyan ng magandang buhay. Mayaman siya ngayon dahil sa'kin. Hindi naman siya kawawa," dagdag ni Romer, tumatawa rin.

"Pero bro, kung babalik si Olive, ano'ng plano mo kay Venice?" tanong ni Ethan.

"Divorce. Clean break. Sasabihin ko sa kanya nang maayos. Pero ngayon, enjoy muna tayo. Olive is coming back to my life. At this time, hindi ko na siya pakakawalan."

Tumatawa sila. Parang normal na usapan lang.

Sa likod ng isang malaking haligi, nakatayo si Venice. Parang binuhusan ng yelo ang buong katawan niya. Ang mundo ay umikot. Ang dibdib niya ay parang hinahati ng kutsilyo.

"Venice? Venice!" bulong ni Mara na biglang lumapit. "Ano'ng nangyari? Putla mo!"

Hindi makapagsalita si Venice. Umiiyak na siya nang tahimik. "Naririnig mo ba, Mara? Narinig mo ba 'yung sinabi niya?"

Narinig din ni Mara ang huling bahagi. Niyakap niya nang mahigpit ang kaibigan. "Putangina niya. Venice... huwag kang maniwala. Baka lasing lang siya—"

"Narinig ko mismo, Mara. 'Stand-in lang.' 'Si Olive ang mahal niya.' Tatlong taon, Mara. Tatlong taon kong binigay lahat. Akala ko mahal niya ako. Akala ko ako na 'yung end game niya."

Umiyak si Venice nang walang ingay. Pinahid ni Mara ang luha niya.

"Ano'ng gusto mong gawin? Lapitan natin siya? Sabihin mo sa kanya na narinig mo?"

Umiling si Venice. "Hindi. Ayoko ng awa. Ayoko ng paliwanag. Tapos na."

Tumingin siya kay Romer mula sa malayo. Ang lalaking minahal niya nang sobra. Ang lalaking akala niya ay kanya magpakailanman.

"Desisyon na ako, Mara. Gusto ko nang makipaghiwalay."

Umuwi sila ni Mara sa isang maliit na private room sa bar. Umiyak si Venice nang todo. Lahat ng alaala nila ni Romer ay bumalik.

"College pa lang, siya na 'yung lalaki ko. Nung sinabi niyang 'I love you', akala ko totoo. Nung pinakasalan niya ako sa US, akala ko forever na. Tapos ganito lang pala?"

"Venice, huwag kang magmadali. Baka may mali—"

"Wala nang mali, Mara. Narinig ko. Crystal clear. Ako lang 'yung tanga."

Nag-order si Venice ng maraming shots. Nagpakalasing siya. Gusto niyang kalimutan. Gusto niyang masaktan nang sobra para matutong wala nang maramdaman.

"Kapag umuwi ako mamaya, pipirmahin ko siya sa divorce papers. Kinasal naman kami sa US. Madali lang 'yun."

"Venice, lasing ka—"

"Alam ko. Pero mas masakit kapag lasing ako. Mas madali."

2:47 AM – Rodrique Penthouse

Lasing na lasing si Venice nang dumating siya sa bahay matapos ang mahabang gabi ng pag-iisip at pag-iyak. Nakaupo siya sa sofa ng sala, naka-nightdress lang na manipis, walang bra, at ang mga paa ay nakataas sa center table. Hinintay niya si Romer. Alas tres na ng madaling araw nang marinig niya ang tunog ng susi sa p***o.

Pumasok si Romer, lasing din. Amoy whiskey at sigarilyo ang buong katawan niya. Medyo gumuguhit ang buhok, ang damit ay gusot, pero ang ngiti sa labi niya ay parang walang problema.

"Love? Bakit gising ka pa?" tanong niya habang ngiting-ngiti, ang boses malambing pa rin kahit basag na basag sa alak.

Tinitigan ni Venice ang mukha ng lalaking minahal niya nang sobra. Ang mukha na dati’y nagbibigay sa kanya ng buong mundo. Ngayon, parang dayukdok na ng sakit at panghihinayang. Tumayo siya, nanginginig ang mga tuhod.

"Romer... bakit?" bulong niya, puno ng sakit ang boses.

"Ano’ng bakit?" Lumapit si Romer at niyakap siya mula sa likod. Mahigpit. Mainit. "Miss na miss kita kanina. Tangina, ang tagal kong wala."