Chapter 4

“Are you… out of your mind?”

Perpektong naiintindihan ni Addison kung bakit ganoon ang reaksyon ng best friend niyang si Luna. Kita sa mukha nito ang gulat at hindi makapaniwala sa narinig. Nasabi na ni Addison ang lahat, walang luha, walang drama. Pero alam ni Luna kung gaano kabigat ang sakit at pagkadismaya na dala ni Addison. Hindi naman lahat ng sakit kailangang samahan ng iyak para maramdaman.

May mga sugat na sobrang lalim, kahit luha, wala nang lakas para pumatak.

“Sabihin mo na lahat ng gusto mong sabihin,” sagot ni Addison, may bahagyang ngiti. “Pero pakiramdam ko, ito na lang ang chance na binigay sa akin ng tadhana.”

“Nandito ako, Addison. Hindi ka nag-iisa sa mundo,” iritableng sabi ni Luna. “Ilang beses ko nang sinabi sa 'yo, hindi ka nababagay sa pamilyang Gutierrez. Masyado kang mabait… masyado kang gentle para mabuhay sa gitna nila.”

Napatingin si Addison sa tasa ng kape sa harap niya, halos wala nang init. Hawak-hawak pa rin niya iyon, parang umaasang kahit konting init na lang ay kayang pakalmahin ang gulo sa dibdib niya.

“Alam ko,” halos pabulong niyang sagot. “Kung pwede lang ibalik ang oras, hinding-hindi ko gugustuhing maging parte ng pamilya nila.”

Isang mapait na ngiti ang lumitaw sa labi niya, ngiting para lang sa sarili, para sa buhay na pakiramdam niya ay paulit-ulit na hinahampas ng alon.

Napabuntong-hininga si Luna at lumapit pa kay Addison, na nakaupo na parang talunan na sa laban. “Bakit mo pipiliing maghintay ng isang buong buwan? In the end, makikipag-divorce pa rin naman si Dashiel sa 'yo, di ba?”

Marahang tumango si Addison. “Gaya ng sinabi ko dati… who knows? Baka sa loob ng isang buwan na ’yon, makasama niya ako kahit isang gabi.”

Napayuko siya, may masakit na ngiti sa labi. “Ang pathetic ng buhay ko, ’no?”

Sandaling nanahimik ang dalawa.

“Pero sino ba ang nakakaalam,” mahinang dagdag ni Addison. “Baka maawa ang Diyos sa akin. Baka mabuntis ako.”

“Hindi ka ba natatakot?” maingat na tanong ni Luna. “Paano kung malaman ni Dashiel balang araw?”

“Bakit ako matatakot?” sagot ni Addison. “Isang gabi lang naman ’yon, tulad ng mga gabing kasama niya ang ibang babae, di ba? I can give him reasons. Wala akong hihingin sa kanya. Walang apelyidong Gutierrez na madidikit sa akin, o sa magiging anak ko, kahit kailan.”

Malalim na napabuntong-hininga si Luna. Hindi walang basehan ang desisyong ito ni Addison. Kung ito talaga ang gusto niya, wala na siyang magagawa kundi samahan siya.

“At sigurado ka talaga na ibebenta mo na ang bahay?” tanong niya.

“Oo,” walang pag-aalinlangang sagot ni Addison.

Tiningnan siya ni Luna, halo ang paghanga at lungkot sa mga mata. “Pero ’yung bahay na ’yon… sa mama mo ’yon. Ang dami n’yong alaala roon.”

Sandaling natahimik si Addison, bago ngumiti nang bahagya. “Ayokong mag-iwan ng kahit anong bakas ko sa lungsod na ’to, Luna. Desidido na ako. Aalis na talaga ako.”

***

Madilim na ang langit nang buksan ni Dashiel Kristian Gutierrez ang pinto ng bahay. Umalingawngaw ang pamilyar na tunog ng susi sa katahimikan ng mansyon, tahimik, pero ramdam. Dinig ang tunog ng sapatos niyang itim sa marmol na sahig. Medyo gusot na ang dark gray suit niya, at may bahagyang amoy ng mamahaling pabango ng babae sa kuwelyo niya, bakas ng lihim na dinner niya kasama si Venus.

Napabuntong-hininga siya at marahang niluwagan ang necktie bago tuluyang pumasok. Bukas pa ang ilaw sa main hall, nagbibigay ng mainit na liwanag na kabaligtaran ng malamig na hangin sa labas.

“Welcome home, Dashiel.”

Napatigil ang hakbang niya.

Nakatayo si Addison sa bungad ng dining room, suot ang simpleng beige na pambahay. Maayos ang pagkakapusod ng buhok niya, may ilang hibla lang na bumabagsak sa gilid ng mukha. Nakangiti siya, malapad at totoo, at ang mga mata niyang kulay tsokolate ay nakatingin kay Dashiel na parang walang nangyaring masama.

Sandaling tinitigan lang siya ni Dashiel. Karaniwan, dededmahin lang niya ang ganoong pagbati. Pero ngayong gabi, hindi niya agad magawa iyon.

“Nagluto ako ng dinner,” sabi ni Addison. “Malamig daw ang panahon ngayon, so naisip ko baka gusto mo ng beef soup at mainit na kanin.”

Napatingin si Dashiel sa dining table. Maayos ang pagkakaayos ng hapunan, isang mangkok ng mainit na sabaw, bagong lutong kanin, at kaunting salad na maingat ang pagkaka-plating. May isang kandilang nakasindi sa gitna ng mesa, nagbibigay ng banayad na liwanag at anino sa dingding.

Tahimik na nagbuga ng hangin si Dashiel.

“Nakakain na ako.”

Tumango si Addison. “Okay lang ’yon. Sayang lang kasi kung lalamig at masasayang. Kahit konti lang, you can try.”

Magaan ang tono ni Addison, hindi namimilit. Pero sa hindi maipaliwanag na dahilan, hinila ni Dashiel ang isang upuan at umupo nang walang reklamo. Siguro dahil pagod siya. Siguro dahil sa maamong tingin sa mga mata ni Addison. O baka dahil sa pangako niyang ginawa, na tratuhin si Addison bilang tunay niyang asawa, kahit isang buwan lang.

At kasama naman sa pagiging mag-asawa ang sabay na pagkain, di ba?

Umupo si Addison sa tapat niya, abala ang kamay sa pagbuhos ng tubig sa baso.

“Sige,” sabi niya nang marahan. Hindi niya ginalaw ang sarili niyang pagkain. Tahimik lang siyang nakatingin kay Dashiel, kalmado.

“Kumusta ang araw mo?” mahina niyang tanong. “Okay ba ’yung meeting kanina?”

Kinuha ni Dashiel ang kutsara, tinikman ang sabaw, at nilunok iyon nang hindi sumasagot.

Ngumiti nang bahagya si Addison. Naiintindihan niya. Hindi si Dashiel ’yung tipo ng lalaking madaling magbukas ng loob, lalo na sa isang babaeng asawa lang niya dahil sa sitwasyon.

“Nabalitaan ko ’yung Korean textile merger na mag-e-expand sa Mayumi City,” dagdag niya. “Hindi ba competitor ’yon ng Gutierrez Enterprise?”

Bahagyang umangat ang ulo ni Dashiel.

“Hindi direct competitor,” maikling sagot niya. “Pero may connections sila sa raw material markets na tinitingnan namin.”

Tumango si Addison, parang nag-iisip. “Akala ko nga alliance ang approach mo diyan, hindi competition.”

Natigil si Dashiel sa kalagitnaan ng pagsubo. Sandaling natahimik bago niya dahan-dahang ibinaba ang kutsara.

“Marami kang alam.”

“May mga news portal na nagko-cover noon. Konti lang, sinusundan ko lang.”

Bahagyang tumaas ang kilay ni Dashiel. Wala siyang sinabi, pero sa unang pagkakataon matapos ang matagal na panahon, tiningnan niya si Addison, hindi na may inis o paghamak, kundi may munting interes.

Ngumiti si Addison, hindi dahil sa pagmamataas, kundi dahil alam niyang nakuha na niya ang atensyon nito.

“Gusto kong maintindihan kahit kaunti ang mundo mo,” sabi niya nang mahinahon. “At least… kung darating man ang araw na umalis ako, gusto kong alam ko kung sino ka talaga.”

Ang salitang “umalis” ay parang nanatili sa hangin, mabigat at tahimik.

Walang sinabi si Dashiel. Kinuha lang niya ulit ang kutsara at inubos ang sabaw sa mangkok.

Humaba ang katahimikan sa pagitan nila, isang katahimikang kakaibang payapa, kahit hindi nila maipaliwanag kung bakit. Hanggang sa tuluyang nagsalita si Dashiel, flat pa rin ang tono, pero hindi na kasing lamig ng dati.

“Sa loob ng dalawang araw, may dinner sa Mayumi Embassy. Nandoon ang Japanese Ambassador.”

Dahan-dahang tumingin sa kanya si Addison. “Mukhang importanteng event.”

“May interest ang Japanese Ambassador sa Gutierrez Enterprise. Personal ang invitation.”

“Ang ganda nun,” may konting excitement sa boses ni Addison.

“Inimbitahan ako… may partner dapat.”

Nakangiti pa rin siya. “You can do that, Dashiel.”

“Asawa ko.”

Natahimik si Addison.

“Hinihingi nila na dumalo ako kasama ang asawa ko, Addison.”

Parang biglang nanikip ang dibdib niya. May kirot na hindi niya maipaliwanag. Akala niya siguradong si Venus ang sasamahan ni Dashiel. At bakit sa kanya pa sinasabi ito?

Para lang ipaalala ang lugar niya? Kahit hindi sabihin, alam na alam ni Addison kung sino siya sa bahay na ito.

“Maghanda ka,” dagdag ni Dashiel. “Sasama ka sa event.”

Tumayo siya, ipinatong sandali ang isang kamay sa mesa, saka naglakad paakyat ng hagdan. Pero bago tuluyang mawala sa paningin, nagsalita siya ulit, hindi man lang lumingon.

“Masarap ang soup.”

Hindi pa agad naproseso ni Addison ang narinig niya. Hindi pa buo. Pero,

“Nanaginip ba ako?” bulong niya sa sarili, idiniin ang mga kamay sa pisngi niyang biglang uminit. “Si Dashiel… pinuri ang luto ko?”

Pero hindi pa ’yon ang pinaka nakakagulat.

“At inimbitahan niya akong sumama?” bulong niya ulit. “Bilang asawa niya?”