Chapter 5

“Sa tingin ko, ito ang pinakabagay na tie sa 'yo.”

Pumili si Addison mula sa malawak na koleksyon ni Dashiel. Alam niyang tiniis lang nito ang presensya niya, pero isinantabi niya ang hiya. Kailangan gumana ang plano niya, kahit hanggang matapos lang ang kasunduan nila.

Tutal, pagkatapos nito, hindi na rin naman sila muling magkikita. Mas mabuti nang magkunwari siyang nabubuhay sa isang panaginip, isang romantic fantasy kung saan ang mahal niyang asawa ay para lang sa kanya. At kapag nagising na siya, babalik siya sa totoong mundo: isang babaeng itinadhanang mamuhay mag-isa.

Tahimik at maayos ginampanan ni Addison ang papel niya. Hindi siya humihingi ng kapalit. Hangga’t hindi siya itinataboy ni Dashiel, tinatanggap na niya iyon bilang pahintulot, kahit pa pilit lang. Pero bawat galaw niya, bawat salitang binibitawan niya, ay unti-unting nag-iiwan ng marka kay Dashiel, kahit ayaw man nitong aminin.

Tumaas ang kilay ni Dashiel. “Kaya kong magbihis mag-isa.”

“Alam ko,” sagot ni Addison na may munting ngiti. “Pero hayaan mo muna akong pumili para sa 'yo ngayon.”

Ipinatong niya sa sofa ang suit at ang kaparehong tie.

“Bahala ka,” mahinang sabi ni Dashiel, hindi man lang tumitingin. “Ang tanga mo… sinasayang mo oras mo sa walang kwentang bagay.”

Humarap si Addison sa kanya, kalmado. Hindi nasaktan. Hindi na-offend. Nandoon pa rin ang munting ngiti sa labi niya.

“Siguro,” sabi niya. “Pero pagbigyan mo na ako sa huling isang buwan.”

“Dashiel, darling!”

Isang matinis na boses ng babae, mapang-angkin at sobra ang sigla, ang biglang sumingit sa hangin, dahilan para mapatigil si Addison.

Mabilis namang sinuot ni Dashiel ang blazer niya, parang may naghihintay na sa labas.

“Si… Miss Venus ba ’yon?” tanong ni Addison.

“Hindi ko alam kung bakit ang aga niya,” sagot ni Dashiel habang palabas ng kwarto. Sumunod si Addison, pilit pinananatili ang sarili.

Sa sala, masiglang nag-uusap sina Venus at Diana Gutierrez. Mas lalo pang lumiwanag ang mga mukha nila nang makita si Dashiel. Pero,

“Anong ginagawa mo rito?” sarkastikong tanong ni Diana, masamang nakatingin kay Addison sa likod ni Dashiel.

Ngumiti si Addison. “Hinahatid ko lang po ang asawa ko papasok sa trabaho.”

Malakas na tumawa si Venus, at nakisabay si Diana, parehong may pangungutya.

“Oh my God! Narinig mo ’yon, Venus?” sabi ni Diana sa pagitan ng tawa.

“Ang kapal talaga ng mukha,” singhal ni Venus, nakapulupot ang mga braso sa dibdib.

“Tama na,” singit ni Dashiel, ayaw ng gulo sa umaga. “What brings you here early in the morning, sweetheart?”

Mabilis na binura ni Venus ang inis sa mukha at kumapit kay Dashiel, puno ng kunwaring lambing. Hindi niya pinansin ang tingin ni Addison, malambot, may lungkot, at puno ng pagtanggap. Dahil ganito talaga dapat. Si Venus ang bagay kay Dashiel. Si Addison ay isang outsider lang sa bahay na hindi naman talaga naging kanya.

“Gusto kong ihatid mo ako sa studio, sweetheart,” malambing na sabi ni Venus.

Bahagyang nairita si Dashiel, pero hindi na nakipagtalo. Wala rin naman siyang magawa. “Sige. Tara na.”

Pinanood ni Addison ang lahat at pinatatag ang loob. Hindi ito ang unang beses, at siguradong hindi rin ang huli, na makikita niyang ipinamumukha nina Dashiel at Venus ang closeness nila sa harap niya.

Dapat sanay na siya sa sakit. Pero kahit gano’n… masakit pa rin.

“Ingat ka sa biyahe, Dashiel,” mahina niyang sabi.

Napatingin si Dashiel. Saglit siyang tumigil at lumingon.

Ngumiti si Addison nang bahagya. Ang maiinit niyang mata ay tumapat sa kanya, banayad at totoo.

“Have a good day,” dagdag niya.

“Tara na,” mabilis na hinila ni Venus ang kamay ni Dashiel palabas ng pinto. Tense ang mukha niya sa pinipigil na galit. Kung hindi lang siya may appointment sa studio, siguradong siniguro niyang buong araw mararamdaman ni Addison kung saan talaga ang lugar nito.

Bwisit. Kasalanan ’to ni Dashiel sa pagbibigay ng leeway sa babaeng ’yon.

Pagkaalis nila, napabuga si Addison ng mahabang hininga. Hindi pa rin nawawala ang bigat sa dibdib niya. Kailangan niyang pakalmahin ang sarili. Pero pagtalikod pa lang niya para umalis sa sala, isang malakas na sampal ang tumama sa pisngi niya.

Napakasakit.

“Alamin mo ang lugar mo, Addison!” sigaw ni Diana, nag-aapoy ang mga mata sa galit. “Isa kang parasite sa relasyon ng anak ko. Nakakadiri ka! Wala ka talagang hiya!”

Hinawakan ni Addison ang pisngi niyang nasusunog, gulat na gulat.

“Bulag ka ba? Hindi mo ba nakita kung gaano sila ka-sweet?” patuloy ni Diana. “Perfect sila para sa isa’t isa. At ikaw?” itinuro ni Diana ang daliri sa mukha niya. “Isa kang kawawang outsider na nabubuhay lang sa awa ng nanay ko. Dapat magpasalamat ka pa na pinapayagan ka naming manatili rito.”

Wala nang nagawa si Addison kundi ibaba ang tingin, nanginginig ang buong katawan.

“Huwag na huwag kang mangarap na maging parte ng pamilyang ’to!”

***

“Mom,” mahina ang bulong ni Addison. Masakit pa rin ang pisngi niya, parang tumitibok, pero hindi na siya umatras sa desisyong matagal na niyang pinili. “Please… tulungan mo akong maging matatag. Bigyan mo ako ng lakas para magpatuloy.”

Nakatitig siya sa repleksyon niya sa matangkad na salamin. Ang suot niyang gown ay regalo ni Eva Gutierrez, isang mabait at maalagang babae na naging napakalapit sa kanya. Nang pumanaw ito, parang may malaking puwang na naiwan sa puso ni Addison. Ganoon din noong mawala ang sarili niyang ina, na binawian ng buhay matapos ang isang aksidente na nagdulot ng matinding pinsala sa ulo. Noong mga panahong iyon, halos hindi siya tumigil sa pag-iyak.

Tahimik na binilhan siya ni Eva noon ng ilang eleganteng damit. Sabi nito, baka raw dumating ang araw na makakadalo si Addison sa isang formal event kasama si Dashiel. Sa kasamaang-palad, hindi na iyon nangyari.

Hanggang ngayong gabi.

Ang gown ay kulay pale gold, banayad ang kintab habang tinatamaan ng ilaw. Maayos ang bagsak nito sa katawan niya, simple pero elegante ang hiwa. Bukas ang neckline, at ang tanging suot niyang alahas ay isang pinong pearl necklace, ang huling alaala mula sa kanyang ina.

Ang buhok ni Addison ay naka-low chignon style, malinis pero may lambot, bumabalangkas sa kanyang mukha. Simple lang ang makeup niya, sapat lang para i-highlight ang katahimikan sa kanyang mga mata at ang banayad na ngiti sa labi. Hindi siya mukhang galing sa simpleng buhay. Ngayong gabi, si Addison Leigh Castillo ay parang isang noblewoman na hinango mula sa isang classic tales.

“Ito ang hinihingi ni Dashiel sa akin… part ng role ko bilang asawa niya, ‘di ba?” mahina niyang bulong sa sarili. “Kahit ngayong gabi lang… sana matapos ito nang walang gulo.”

Nang buksan niya ang pinto ng kwarto at lumabas sa main hall, nandoon na si Dashiel. Nakatayo ito habang tinitingnan ang phone niya, parang masyadong abala ang mundo niya para mapansin ang paligid.

Pero natigil siya nang marinig ang tunog ng takong sa sahig.

Napatingin si Dashiel, at bahagyang nagbago ang ekspresyon niya. Hindi siya nagsalita, pero hindi rin niya inalis ang tingin kay Addison. Bumaba ang kamay niya, nakalimutan ang phone, at may bahagyang kunot na lumitaw sa pagitan ng kanyang mga kilay.

Lumapit si Addison, may maliit na ngiti pa rin sa labi. “Matagal ka bang naghintay?” tanong niya.

“Hindi,” maikli at malamig ang sagot ni Dashiel.

“Ah… overdress ba itong suot ko?” may kaba niyang tanong, ramdam ang bigat ng titig nito. Hindi pa siya tinitingnan ni Dashiel ng ganito dati. “Kung oo, I can change naman.”

“Hindi na kailangan,” mahinahon pero seryoso niyang sagot. “Let’s go. Naghihintay na ang sasakyan.”

Habang nasa biyahe, halos tahimik si Dashiel. Pero kakaiba sa nakasanayan, hindi siya umiwas. Tahimik lang siyang nakaupo sa tabi ni Addison, at sa kauna-unahang pagkakataon, hindi siya umatras nang awtomatikong iniabot ni Addison ang kamay niya para ayusin ang kurbata nito.

Natigil ang kamay niya nang dumampi ang mga daliri niya sa kwelyo ni Dashiel. Nagtagpo ang mga mata nila, sandali lang, pero sapat para mapasinghap si Dashiel at mabilis na ilingon ang mukha niya sa bintana.

“Ah… sorry,” agad sabi ni Addison, binawi ang kamay. “I didn’t mean to—”

Hindi pa rin nagsalita si Dashiel.

“Magtatabi na lang ako mamaya,” dagdag ni Addison makalipas ang ilang sandali, maingat ang boses pero pilit kalmado. “Since you’ll be marrying Venus soon, I think dapat alam ko na rin ang place ko.”

Dahan-dahang humarap si Dashiel sa kanya, matalim ang tingin. “Anong ibig mong sabihin?”

“Sa likod lang ako ng konti,” mahinahon niyang paliwanag, may pilit na ngiti. “Maybe sa right side mo, pero medyo malayo. Enough lang para alam mong nandoon ako… pero hindi sagabal. Ayokong magkaroon ng misunderstanding.”

Pumikit sandali si Dashiel bago muling dumilat. Mababa at malamig ang boses niya nang magsalita. “Kung maglalakas-loob kang lumayo sa akin o magkunwaring hindi ka asawa ko sa harap nila,” sabi niya sa tahimik pero nagbabantang tono, “you’ll regret it.”

Nanigas si Addison. Nakatitig siya sa kanya, hindi sigurado kung tama ba ang narinig niya. “Dashiel, I only—”

“There's no ‘only,’” mabilis niyang putol, sumikip ang mga mata. “Tonight, tatabi ka sa akin. Bilang asawa ko. As you should.”

Bumagsak ang mabigat na katahimikan sa pagitan nila.

Ibinaba ni Addison ang tingin, hinayaang matabunan ng ilang hibla ng buhok ang kanyang mukha.

“…Sige,” mahina niyang sagot. “Kung iyon ang gusto mo.”

Pero sa loob niya, isang tanong ang paulit-ulit na umuukilkil sa puso niya.

Bakit? Bakit ganito si Dashiel ngayong gabi?