LOGINTumakbo si Kristoff patungo sa lagusan, hindi pinapansin ang mga putok ng baril sa paligid. Ang kanyang tanging layunin ay mahanap ang kanyang anak at harapin ang babaeng sumira sa kanyang buhay.
Nang makarating siya sa dulo ng lagusan, nakita niya ang eksenang hindi niya inaasahan. Si Marcus ay nakatayo, habang si Paola ay nakaluhod, ang patalim ay nakatutok sa leeg ni Alexei.
"Huwag kang lalapit, Kristoff!" sigaw ni Paola, ang kanyang boses ay puno ng desperasyon. "Isang hakbang pa at tatapusin ko ang buhay ng batang ito!"
Napatigil si Kristoff. Ang kanyang puso ay tila sasabog sa galit at takot. "Anak mo siya, Paola! Paano mo iyan magagawa?"
"Anak ko siya, oo. Pero siya rin ang tanging alas ko laban sa iyo," tawa ni Paola, isang tawang malapit na sa kabaliwan. "Akala
[Ang Pagsubok ng Katapatan]Ang katahimikan sa loob ng penthouse ni Kristoff Valderama ay tila isang marangyang bilangguan. Sa loob ng anim na buwan, ito ang naging mundo ni Paola—isang mundong nababalot ng mamahaling sutla, mga imported na alak, at ang tila walang katapusang pag-ibig ng isang lalaking kilala sa pagiging malupit sa labas ng apat na sulok ng silid na ito.Nakatayo si Paola sa harap ng dambuhalang bintanang gawa sa salamin. Mula sa ika-limampung palapag, ang mga ilaw ng Maynila ay tila mga nagkalat na brilyante, ngunit para sa kanya, bawat kislap ay paalala ng kaguluhang tinalikuran nila. Ang suot niyang itim na satin na nightgown ay bahagyang humahaplos sa kanyang balat, malamig, gaya ng hangin mula sa aircon na humahalos sa kanyang balikat."Bakit ganyan ka makatingin sa labas?"
[Ang Huling Lipad ng Agila]Ang hanging nagmumula sa dagat ay may dalang alat at katahimikan—isang uri ng katahimikan na tanging ang mga taong may itinatago lamang ang nakakaunawa. Sa Isla de Salvacion, anim na buwan matapos ang madugong engkwentro sa North Legacy Tower, ang buhay nina Paola at Kristoff ay tila isang pahina mula sa isang nakalimutang tula. Dito, wala silang mga titulong dala. Walang "Tagapagmana," walang "Rebelde." Sila ay sina Gabriel at Elena na lamang—isang mangingisda at isang guro sa maliit na baryo.Ngunit ang tadhana, gaano man ito pilitin na ilibing sa ilalim ng puting buhangin, ay laging marunong humukay pabalik sa ibabaw.Si Kristoff, na kilala na ngayon bilang Gabriel, ay nakatayo sa dalampasigan habang ang araw ay dahan-dahang lumulubog. Hawak niya ang isang lumang kuwintas na may pe
[Ang Lamat ng Salamin]Ang lamig ng dulo ng baril sa sentido ni Paola ay hindi kasing-pait ng lamig sa mga mata ni Kristoff. Walang pagkilala, walang pagmamahal—tanging isang blangkong anino ng lalaking minahal niya.“Sino ka?” ang ulit ni Kristoff, ang boses ay mekanikal at walang emosyon.“Kristoff, ako ito… si Paola,” pagsusumamo ni Paola, habang ang mga luhang kanina pa pinipigilan ay tuluyan nang pumatak. “Ang Black Box… ang lahat ng ebidensya laban sa lolo mo, hawak ko na. Hindi mo kailangang gawin ito.”Bumaba nang bahagya ang baril ni Kristoff nang marinig ang salitang “ebidensya,” ngunit hindi dahil sa pag-alala, kundi dahil sa isa
[Ang Piitan ng mga Agila]Ang tunog ng helicopter ay unti-unting naglaho sa pandinig ni Paola, pinalitan ng nakatutulig na huni ng mga kuliglig at ang lagitik ng apoy mula sa nasusunog na safehouse. Ang bawat hininga niya ay may lasa ng abo at dugo. Hawak ang gintong susi na naiwan ni Isabella, pilit siyang tumayo. Ang kanyang mga binti ay nanginginig, ngunit ang kanyang diwa ay gising na gising."Hindi pa tapos ito," bulong niya sa hangin. "Hinding-hindi ko hahayaang magwagi ang kadiliman."Dinala si Kristoff sa isang lihim na pasilidad sa isang pribadong isla na pagmamay-ari ng North Elders—ang The Aerie. Hindi ito isang ospital; ito ay isang fortress. Dito, ang teknolohiya at yaman ay ginagamit upang kontrolin hindi lang ang kata
[Ang Hagupit ng Katotohanan]Ang hanging galing sa dagat na humahampas sa bintana ng safehouse ni Paola ay tila isang babala. Malamig. Mapanganib. Ngunit mas malamig pa rito ang pakiramdam ni Paola habang nakatitig sa kanyang sariling repleksyon sa salamin. Ang sugat sa kanyang balikat mula sa huling engkwentro ay kumikirot pa rin, ngunit ang hapdi sa kanyang puso ang tunay na hindi niya matiis."Nagawa mo na, Paola. Ang binhi ng duda ay naitanim na sa isip ni Kristoff," wika ni Marco habang naglalagay ng bala sa kanyang baril. Ang boses nito ay walang emosyon, isang katangian ng isang lalaking lumaki sa mundo ng mga hitman at bilyonaryo. "Pero alam mo ang susunod na hakbang ni Sebastian. Hindi siya papayag na mapahiya sa harap ng mga investors. Lilinisin niya ang kalat niya.""At ako ang kalat na iyon," sagot ni Paola. "Pe
[Ang Maskara ng Kasinungalingan]Ang gabi ay balot ng karangyaan, ngunit sa ilalim ng mga nagniningning na chandelier ng Valeriano Grand Ballroom, may lason na dahan-dahang kumakalat. Amoy ng mamahaling alak, halimuyak ng mga imported na bulaklak, at ang tunog ng quartet na tumutugtog ng klasikong musika—ito ang perpektong entablado para sa isang trahedya.Suot ang isang pulang-pulang gown na tila sumisimbolo sa dugong dumanak at dadanak pa, nakatayo si Paola Valeriano sa dilim ng balkonahe, tanaw ang mga taong dati ay yumuyukod sa kanya. Ngunit ngayon, ang mga matang iyon ay nakatuon sa babaeng nasa gitna ng bulwagan.Ang babaeng kamukhang-kamukha niya. Ang babaeng nagnakaw ng kanyang pangalan, ng kanyang mukha, at ng lalaking pinakamamahal niya.“Huwag kang padalos







