LOGIN“No, no... I did not no it.” Pilit na itinago ni Shanaia ang kanyang kaba at pilit na ipinakita ang kanyang katahimikan. “Ikaw lang naman ang may motibong ipahamak ako!”"The evidence is in your belongings, yet you still insist na ako ang may gawa? Ang ginawa ko lamang ay ilahad ang katotohanan, paano iyon naging pagbabalang ipahamak ka? Kung mayroon mang taong nagsisikap na magpabagsak ng kapwa, ikaw iyon dahil ako ang pinagbintangan mo nang walang sapat na katibayan!”Hindi na nais pang mag-aksaya ng oras at salita si Sierra, kaya ibinaling niya ang kanyang tingin kay Rodolfo Cañedo. “Mr. Cañedo, nasaksihan na ninyo kung paano nagbabago ang pakikitungo at damdamin ng mga tao. Naniniwala pa rin ba kayo na sa harap ng katanyagan at kayamanan ay nananatili pa rin ang wagas na samahan ng magkakaibigan o magkakapatid?”Malalim at may matinding lamig na sagot ni Rodolfo. "I only believe in evidence."Alam na ni Shanaia na hindi siya pinaniniwalaan ni Rodolfo Cañedo kaya agad siyang lumap
Hindi sumagot si Sierra sa sinabi nito, sa halip ay nagtanong siya, “Kung ganoon po, ano po ang inyong balak? Pipilitin ninyong hanapin at suriin ang aking mga pansariling gamit nang walang pahintulot?”“Bakit hindi?” sagot ni Rodolfo at saka tumingin kay Marco. “Marco, lumaki si Tiara na kasama mo. Mula pa noon ay itinuring ka na niyang parang tunay na kapatid. Hindi naman masyadong hinihingi na bigyan mo siya ng katarungan, hindi ba?”Kumunot ang noo ni Marco habang nakatingin kay Rodolfo, ngunit nanatili pa rin siyang tahimik.“Sige na, gawin ninyo ang gusto ninyo.” Kinuha ni Sierra ang kanyang bag mula sa kanyang silya at inihagis ito sa sahig na may malakas na kalabog.Yumuko si Shanaia upang pulutin ang bag, at maingat itong sinuri mula sa loob hanggang sa labas, ngunit wala siyang nakitang anumang bagay. Pagkatapos ay tumama ang kanyang paningin sa wheelchair ni Sierra. “Pwede ko bang tingnan din ang iyong silya?”Bahagyang ngumiti si Sierra na puno ng lamig. Isa-isahin talaga,
Tumayo si Yazzy upang buksan ang pinto. Nang bumukas ito at makita niya si Sierra, saglit na tumigil ang kanyang paningin. May nais sana siyang sabihin, ngunit pinigilan din niya ang kanyang sarili.Naunahan naman ni Shanaia si Sierra sa pagpasok sa loob ng silid, at umupo ito sa tabi ni Tiara. May halong pag-aalala sa kanyang mukha habang nagsalita, “Tiara, huwag ka nang umiyak. Malinaw na sinasadya lang ang nangyari ngayong gabi. Nahulog ka sa bitag ng iba. Kailangan mong lakasan ang loob mo at pag-isipang mabuti kung sino ang may masamang balak sa iyo.”Puno pa rin ang isip ni Tiara ng mga larawang iyon, at ang tanging nagawa lang niya ay ang walang humpay na pag-iyak. “Hindi ko alam, hindi ko alam…”Mahinahong nagtanong si Shanaia, “Mayroon ka bang nakagalit o naging kaaway?”“Wala, wala…” Umiling-iling si Tiara habang umiiyak. Hindi sinasadya ay tumama ang kanyang paningin kay Sierra, at bigla siyang tumigil sa kanyang ginagawa. Sa sumunod na sandali, idinilat niya ang kanyang mg
Tinignan ni Rodolfo ang mga mukha ng mga taong nagbubulungan-bulungan, at ang kanyang malalim at makapangyarihang tinig ay umalingawngaw sa buong bulwagan. “Ang nangahas na gumawa ng ganitong gulo sa pagdiriwang ng kaarawan ng aking anak ay itinuturing na kaaway ng buong pamilyang Cañedo. Hindi ko hahayaang magtapos ang gabing ito nang hindi nalulutas ang bagay na ito!”Lumapit ang isa sa mga naroroon upang pakalmahin ang sitwasyon. “Rodolfo, pakiusap ay kumalma muna kayo. Ang taong nangahas na gumawa nito ay tiyak na hindi dapat patawarin nang basta-basta. Ngunit bihira tayong magkakasama nang ganito, kaya’t halina at uminom na muna tayo upang kumalma ang inyong kalooban.”Itinulak ni Rodolfo Cañedo palayo ang basong alak na iniaalok ng lalaki. “Alam ng lahat na para sa akin, ang aking anak ay parang hiyas na iningatan at minahal ko nang buong-buo! Kung mayroong mangahas na saktan at sirain ang aking mahalagang kayamanan ngayong gabi, huwag na kayong magtaka kung bakit ako kikilos n
Lumingon si Sierra sa kanyang likuran kung nasaan si Shanaia. “Kailangan kong pumunta sa cr. Pwede mo ba akong ihatid doon?”“Sure.”Iniharap ni Shanaia si Sierra sa loob ng cr ng mga kababaihan. “Kailangan mo ba ng tulong?”“Hindi na kailangan. Maghintay ka na lang sa labas.”Inakala ni Shanaia na nais lamang ni Sierra na ipakita sa iba ang kanyang kahinaan at ang hirap ng kanyang kalagayan, o kaya naman ay nagpapapansin lamang. Sa anumang kaso, sarili naman niyang pasya iyon, kaya kung anuman ang mangyari ay wala na itong kinalaman sa kanya.Sa kabila nito, pinanatili pa rin niya ang kanyang maayos na anyo at nagsalita na tila nag-aalala, “Sige lang. Tumawag ka lang sa akin kung kailangan mo ng anumang tulong.”“Okay.” Hinintay muna ni Sierra na makaalis na si Shanaia bago niya sinuri ang kanyang wheelchair. Habang nakikipag-usap siya sa mga tao kanina ay napansin niyang parang may inilagay o ipinasok si Shanaia sa loob ng kanyang silya.Mabilis niyang natagpuan ang isang tumpok ng
"President Montezides, Ms. Sierra,” bati ni Shanaia habang nakangiti.Tumango lang si Marco bilang sagot kay Shanaia at saka ibinalik ang kanyang atensyon sa mga kausap.Nakaupo noon si Sierra sa kanyang silya, nag-iisa at umiinom ng cocktail nang makita niyang papalapit si Shanaia. Agad siyang naging alerto, ngunit binigyan lang siya nito ng simpleng ngiti na tila walang halaga ang lahat.Tumingin si Shanaia kay Sierra at walang pag-aalinlangang pinuri ito. "Napakaganda mo ngayong gabi, Ms. Sierra.”"Ikaw rin, Ms. Shan." Magalang na tugon ni Sierra.Medyo payat ang pangangatawan ni Shanaia, ngunit sa panahon ngayon ay sikat ang mga babaeng may ganitong hubog, kaya lubos siyang nagtitiwala sa kanyang kagandahan at anyo.Kahit alam naman niyang pagiging magalang lamang ang sagot ni Sierra, hindi pa rin niya napigilang tumingin kay Marco.Ang lalaki ay nakasuot ng marangyang itim na kasuotan, hawak sa isang kamay ang baso ng alak, at bahagyang nakasara ang kanyang mga labi habang nakiki
Biglang matameme si Liam, hindi agad siya nakapagsalita dahil hindi agad naproseso ng kanyang utak ang narinig. Napalatak siya nang tuluyang maunawaan ang ibig sabihin ng kaibigan. Aniya sa sarili ay talagang hindi na siya magkakape ng dalawang beses sa umaga para naman maka-catch up siya agad ng ts
Nang mawala na nang tuluyan ang mag-asawa ay pumako ang tingin nila sa bata. Si Vester ay nanatiling nakaupo, nakatungo ang maliit na ulo at hindi makatingin ng diretso sa stepmother at Grandma. Batid niya kasing may hindi siya magandang nagawa kaya nahihiya ito. Umiling lamang ang Senyora at hindi
Kumurap-kurap si Liam upang alisin sa kanyang isipan ang imahe nito. Mali na isipin niya sa ibang tao ang alaala ng taong matagal ng namayapa. Sumalangit nawa. Hindi iyon napansin ni Sierra dahil agad ding ngumiti ang doktor sa kanya. “Maaari ka ng pumasok, Mrs. Maaari na po ninyong ipagpatuloy ang
Isa. Dalawa. Tatlo. Tatlong subo at pabagsak na ibinaba ni Vester ang kutsara at tinidor sa kanyang pinggan. Kaunti lang ang inilagay niya sa kanyang pinggan kaya matalim niyang tiningnan si Sierra na ngayon ay pokus na pokus sa kanyang sariling kinakain. Gusto niyang tingnan siya nito at matakot sa







