LOGINHabang lumulubog ang araw at sinabayan pa ng madilim na panahon, tuluyan nang dumilim ang paligid bago sumapit ang alas-onse ng gabi, at hindi nagtagal ay bumuhos ang malakas na ulan.Nang makarating si Sierra sa club, buong siyudad ay naliligo na sa ulan at basang-basa ang mga kalsada. Ang mga taong naglalakad ay pawang may dalang payong.Nakita niyang may dalawang sasakyan ng pulis na nakaparada sa harapan, at kumukurap-kurap ang mga ilaw nito. Biglang nakaramdam siya ng kakaibang kaba.Dali-daling pumasok si Sierra at nakitang nagkagulo ang mga tao sa loob at tumatakbo patungo sa iisang direksyon. Hinawakan niya ang isa sa kanila at nagtanong. “Anong nangyari?”“May nangyari sa shooting range sa labas!”Baka sina Marco at Patrick kaya iyon?Agad na sumunod si Sierra sa karamihan at tumakbo patungo sa shooting range. Pagdating doon, nakita niyang magulo ang buong lugar.Nagkakasiraan ang mga gamit, nabaligtad ang mga patutunguhan ng bala at mga upuan, at may ilang kagamitan pa na ba
Hindi pa rin pumayag si Carlos. Mahigpit ang utos ng amo; kung may mangyaring masama kay Sierra, siya ang mananagot. Bukod pa rito, hindi rin mahina ang kanyang amo; hindi basta-basta magagapi ni Patrick Johnson si Marco Montezides.“Huwag po kayong mag-alala, magiging maayos po ang lahat. Just do your part so that your husband won't worry."Nang makitang hindi mapapayag, hindi na lang nagpumilit pa si Sierra.Alas-singko na nang makarating sila sa harap ng paaralan.Malapit nang maguwian, at marami nang magulang ang naghihintay sa labas.Hinanap ni Sierra ang inilarawan sa kanya at agad na nakita si Yosefa Johnson na nakatayo sa tabi ng gate at naglalaro sa kanyang telepono. Lumapit siya at batiin, “Magandang araw po, Madam Johnson.”Tumingala si Yosefa at nang makitang hindi niya kilala ang kaharap, bahagyang kumunot ang kanyang noo. “And who are you?”Ngumiti nang bahagya si Sierra. “Empleyado po ako ng Thunder Shooting Club. May handaan po kaming gaganapin ngayong gabi, ngunit may
Tutal, ang bawat pagkakamali ay may kapalit. Ganoon din sa kanya, at ganoon din kay Stevan. Sa sobrang galit ay halos umusok na ang ilong ni Stevan, ngunit wala naman siyang magawa sa batang ito. Siguro ay nawala na siya sa katinuan at humingi pa ng tulong sa taong 'to.. Napabuntong-hininga siya nang malalim, inayos ang kanyang damit, at tumalikod na umalis. Nang makaalis na si Stevan, napansin ni Sierra na nakatulala si Vester sa pinto. Lumapit siya at nagtanong, "What is it? Are you sad that grandlo has left?" Mabilis na nag-iwas ng tingin si Vester at pinaglaruan ang hawak niyang gamit. “Hindi, wala po.” "If you want to go near him, don't be scared to do so. Kung maganda naman ang pakikitungo niya sa'yo, then don't hesitate. Walang mawawala. But if you can't try it even if you want to, then you cannot really get what you want." Habang naglalaro si Vester, sumulyap siya nang palihim sa mga bagong laruan na dala ni Stevan sa 'di kalayuan. Mabilis siyang nag-iwas ng tingin at n
Agad na nagtipon-tipon ang mga tao at nagsimulang magbulungan.“Mukhang disente naman ang matandang ito, bakit naman siya mananakit ng bata?”“Baka nagbebenta lang ito ng mga damit?”May isang agad na lumapit upang ipagtanggol ang bata at nagsabi, “Hoy matanda! Nagtatangka ka bang dukutin ang bata sa sikat ng araw? Gusto mo bang mapahamak?”“Umalis ka na diyan, kung hindi tatawagin na namin ang pulis!”Hindi inaasahan ni Stevan na sa kauna-unahang pagkakataon na susundin niya ang kanyang apo, mapagkakamalan pa siyang isang tao na nagbebenta ng bata. Sa sobrang galit ay sumigaw siya, “Ako ang lolo niya! Hindi ako masamang tao!”“Nagbibiro ka pa. Kung lolo mo talaga siya, bakit kaya takot na takot at umiiyak ang bata sa’yo?”“Tama nga! Kung lolo ka talaga niya, bakit tinawag ka niyang masama?”“Lumang tugtugin na iyan. Wala ka nang maloloko rito. Umalis ka na habang maaga pa, kung hindi ay makukulong ka talaga!”Sa sobrang inis ni Stevan ay namutla ang kanyang mukha.Nang makita ni Unc
Napangiti si Sierra. Tama nga naman, kung nais niyang makasama si Deion, kailangan niyang maging handang makipagtagisan sa iba pang mga babae. Ang mapaligiran ng magagandang babae ay bahagi na ng kanyang pamumuhay.Dahil malinaw naman ang pananaw ni Rianna, inaakala niyang hindi ito mapapahamak, kaya wala na siyang maidagdag pang payo.Uminom sila ng kape at nagkwentuhan nang matagal bago tuluyang nagpaalam sa isa’t isa.Inalalayan ni Rianna si Sierra papasok sa sasakyan at pinanood itong umalis bago siya lumingon patungo sa kanyang sariling sasakyan.Sapat na ang mga pinagdaraanan ni Sierra. Hindi na niya kailangang malaman pa ang magulong kalagayan niya kay Deion, upang hindi na ito madagdagan ng alalahanin. Tiwala siyang kakayanin niya ito nang mag-isa.Ang kanyang pananaw sa usaping ito ay katulad ng sinabi niya kay Sierra; panandalian lamang ito at hindi niya hahayaang tumimo sa kanyang isipan.Sa sandaling tuluyan nang gumaling ang kanyang ina, tuluyan na rin niyang puputulin an
Unti-unting nagising ang kanilang pagnanasa.Tumaas ang init sa loob ng silid-aklatan.Sa kasagsagan ng kanilang pagtatalik, may biglang kumatok sa pinto. Maya-maya ay narinig ang mahina at matamis na tinig ni Thalia mula sa labas. “Mommy, Lola wants me to come with her at the flower garden. Do you want to come?”Natakot nang husto si Sierra at mabilis na inayos ang kanyang damit na bahagyang nakababa na sa kanyang bewang.Hinawakan ni Marco ang kanyang kamay upang pigilan ito, at sumagot sa labas. "Uncle still needs mom to do some work, you may go for the mean time."Mahinang bumulong si Sierra. “Gusto ko sanang sumama...”Mahigpit na hinawakan ni Marco ang beywang ni Sierra at walang pasabinguling ipinasok ang sandata nito dahilan upang mapahalinghing ang babae.Dahil sa matinding sarap, hindi na napigilan ni Sierra ang pag-alpas ng ungol noya. Mabilis niyang kinagat ang kanyang labi upang mapigilan ang anumang tunog, at ang natitirang ungol ay nanatili na lamang sa lalamunan niya.
Palagi na lang siyang nagnanakaw ng mga plano noong una pa lamang siya nitong malapitan, at ngayon ay hinihingi pa siyang gawin iyon dahil sa peke na pagmamahal...Ang kanilang mga nakaraang pagtatalik ay nanumbalik sa kanyang isipan. Bigla iyong nagsimulang tumakbo sa isipan niya. Marahil dahil
Ininda ni Sierra ang sakit at saka inilibot ang paningin sa paligid. Kung tatayo siya at itutulak si Beatriz, sarado naman ang pintuan at hindi siya makakalabas agad. At kung sakaling nagtagumpay man siyang mabuksan ang pintuan kahit na nakatali siya, siguradong hindi niya naman kakayaning talunin
Lumingon si Sierra sa lalaking may peklat sa noo. "Teka, huwag muna, ipakita ninyo muna sa akin ang anak ko. Ibibigay ko sa inyo ang hinihingi ninyo, kahit na anong halaga pa." "Sa mundo ng mga gangster, ang katapatan ang pinakamahalaga. Sa tingin mo ba ay tatanggapin namin ang pera mo?" Ngumisi a
Tumayo si Sierra at nagsimula ng maglakad palabas, ngunit may napansin siya. Kaya naman pumihit siya pabalik. "I guess, Mr. Narvaez is not alone tonight, huh..." Aniya. Walang emosyong tiningnan ni Sylvio si Sierra sa mga mata, hindi man lang nito itinatanggi.Malinaw na ang katotohanan—wala ng







