LOGINAng pagkakaroon ng sakit ng pinakamamahal mong ama at ang kaalamang ang lalaking minahal mo buong buhay mo ay may minamahal ng iba. Parang nakita ni Audrey ang sarili niya sa kalagayan ni Vior, ngunit mas masakit lang ang naranasan niya dahil hindi lang siya trinaydor ng lalaking mahal niya at ang babaeng itinuring niyang kapatid, kundi nawala rin ang kanyang ama. Naiintindihan niya ang nararamdaman ni Vior, bagama't isa roon ay wala namang katotohanan, ngunit ang ipamukha sa iyo ang mga bagay na iyon—lalo na sa isang katulad nitong sanay na laging tumatanggap, talagang napakahirap para rito. "Magiging maayos din ang lahat." Iyon na lamang ang tanging lumabas sa bibig niya. "Dati, akala ko kapag nawala ako, iiwan ko ang buong mundo. Pero sa sandaling ito, naintindihan ko talaga kung ano ang kawalan ng pag-asa. Na-realize ko na kapag umalis ako, iiwan ko ang lahat. Ang daddy ko... ang daddy ko ang pinakamahalagang tao sa buhay ko. I... I don't want to leave him..." Sa huli, hindi
"Hindi, sinuhulan nila ang media at hindi nagpapakita ng mukha. They are very secretive. This afternoon, President Lee intervened about this matter, at mabilis na naayos ang lahat. Nang nakita kong humuhupa na ang sitwasyon at napapalitan na ng mga positibong bagay, hindi ko na sinabi sa iyo."Alam ni Audrey na masyadong nag-aalala si Deion, ang President Lee na tinutukoy ni Gwen, sa mga usapin tungkol kay Rianna.Pagkatapos ng tawag, ibinaba ni Audrey ang kanyang cellphone, tumayo at naligo. Pagkatapos, lumabas siya ng banyo, kinuha ang kanyang cellphone, at magti-text sana siya kay Marco nang tumunog ang telepono niya sa tawag nito."What do you want to eat tonight?" Anang malalim at baritonong boses ng lalaki sa kabilang linya."How's the matter about Vior? Naresolba na ba?""Is she more important than me, your husband, now?" Tunog nagtatampo ang tono ng asawa.Napangiti na lang si Audrey habang kunyaring na-iinis. "Marco Montezides, talagang ganyan ka mag-isip?""Sagutin mo na lan
Nakatayo ang katiwala sa pinto at nagbabantay, at pumasok lamang nang masigurong ligtas na. "Ang Young Miss po ay sumusunod na kay Sir Sylvio papunta sa opisina."Huminga nang malalim si Ferdinand. Hindi siya nangahas na huminga nang malalim kanina. Ngunit sa narinig na matinding pag-iyak ng anak, natakot siyang baka bumigay ang kanyang puso at hindi na matuloy ang kanyang pagpapanggap.Sa opisina.Naglabas si Sylvio ng ilang papel at iniabot kay Vior.Hindi kinuha ni Vior ang mga papel, sa halip ay sumandal siya kay Sylvio at niyakap ito nang mahigpit, tila ba ito ang kanyang huling pag-asa. "Sylvio, what should I do?"Natigilan si Sylvio, gusto sana niya itong itulak palayo, ngunit ang kanyang kamay na nakaunat ay huminto at sa huli ay bumaba na lang.Alam niyang nagkukunwari lang si Ferdinand Lavarez, pero alam din niyang sa sandaling ito ay kailangan ni Vior ng kalinga at pagpapalakas ng loob.Nanatili siyang nakatayo nang matigas at tahimik nang ilang sandali, umaasang kakalma an
"Kaya ang suhestyon ko ay dapat na itago ang bagay na ito dahil alam kong makakasakit ito lalo sa kanya kapag nalaman niya."Matagal nang kakilala ni Ferdinand si Sylvio at may kaunting pagkaunawa sa kanya. "May plano ka na ba?""Mayroon nga, pero kailangan ko ang pakikipagtulungan mo. At magdudulot ito ng matinding sakit kay Vior. Maaapektuhan din nang kaunti ang Lavarez Group. Gusto mo bang gawin ito?""Say it."Sinabi ni Sylvio ang kanyang plano kay Ferdinand.Matagal na nanahimik si Ferdinand, tila may malaking desisyong ginagawa, "Gagawin ko ayon sa gusto mo. Hindi na siya bata; panahon na para matuto siya."Nang oras ding iyon ay tumunog ang doorbell ng bahay.Lumapit ang katiwala sa pinto ngunit hindi ito binuksan. Sa halip ay mabilis siyang lumingon at sinabi kay Ferdinand, "Sir, nakabalik na po ang young Miss."Agad na tumayo si Ferdinand. "You heard Sylvio, you know what you're gonna do, alright?""Naiintindihan ko po." Anang katiwala.Tumango si Ferdinand at mabilis na umak
"No, didn't you tell me not to provoke her anymore? Naisip ko na ang pagtatago at pagsisinungaling sa kanya nang may mabuting layunin ay hindi solusyon. Lalo lang nitong palalain ang sitwasyon. I don't want you to get involved with this, let me handle this, I will make it right this time."Naramdaman ni Audrey ang init sa kanyang puso. Sa totoo lang, nakakaramdam siya ng matinding lungkot kapag nakikita niyang may ibang babae ang mahal na mahal ang asawa niya, ngunit wala siyang magawa.Sa kaalamang hindi bulag ang asawa niya sa nararamdaman niya, na-realize niyang sulit naman pala ang lahat ng hiya at pagkailang na naranasan niya."Nakarating na kami sa Germany, kaka-landing lang. Pupunta si Vior sa kumpanya mo para makita ka. Naisip mo na ba kung paano ito aayusin?""Sumama ka sa kanya?""She almost jumped off the hospital's rooftop, nag-aalala lang ako sa kung anong maaari niyang gawin."Isang buntong-hininga ang narinig mula sa kabilang linya. "I flew to Germany because I don't wa
Kilala na niya ang buong katawan ng babae. Alam niya ang bawat sensitibong bahagi nito, at ang simpleng pang-aakit lang niya ay sapat na para matibag ang kanyang pagtutol.Kahit may katwiran siyang lumaban, hindi kayang labanan ng kanyang katawan ang pang-aakit niya.Galit siya sa sarili niyang pagiging sensitibo.Lalo niyang kinaiinisan si Deion dahil laging ginagamit ito para insultuhin siya.Ang mga pang-iinsulto, kasabay ng takot na matuklasan sila, ay nagpawi sa lahat ng kanyang pagiging matigas ang ulo. Ibinasura niya ang kanyang kaawa-awang dangal at mahinahong nakiusap, "Deion, hindi talaga pwede. Please, pakiusap, huwag dito..."Natigilan si Deion nang makita ang pagluha ng mga mata ng babae.Umiyak ito. Talagang umiyak ito!Ito ang unang pagkakataon na nakita niya itong umiiyak.Pinakaayaw niya sa mga babae ay ang umiiyak, sa pag-aakalang isa lang itong paraan nila para makakuha ng awa. Kapag may sikat na babae na nagpapakita ng parang iiyak sa harap niya, hinding-hindi niya
Lumabas ang driver ay galit na hinarap ang sasakyang nakabangga. "Paano ka ba nagmamaneho? Nakapikit? Hindi mo ba alam na nasa maling lane ka na?!" Galit na galit si Adriana. Lumabas siya ng sasakyan, padabog na isinara ang pinto, at sumigaw sa driver, "how dare you shout at me like that?! Ikaw an
"Thank you so much!" Halos lumundag si Sierra sa tuwa. Tumayo siya at maingat na inilagay ang kwentas sa kahon nito. Lumingon siya kay Carlos upang paalalahanan ito. "Carlos, please keep an eye on this necklace. Mahalaga ito sa akin kaya pakiusap, pakiingatan ito ng mabuti."Bawat salitang binitawa
"What were you thinking just now?" Tanong ni Marco sa halip na sagutin ang tanong ni Sierra. "Wala naman." Tumingin si Sierra sa shooting range sa harap niya na parang walang nangyari. "Totoo ba ang mga baril sa kotse nila?" Sinulyapan ni Marco ang bahagyang nakakurba niyang mga daliri, saka tum
"O-Of course! I'm not lying!" Tinuro ni Janice ang mga tauhang naroon. "Kung hindi ka naniniwala, tanungin mo sila! They saw everything!"Naramdaman ng mga tauhan ang malamig at nakakatakot na tingin ni kay Marco, biglang tumigil ang kanilang paghinga. Nagpalitan sila ng tingin, bago sabihin nang m







