Episode-01 ความรักเฮงซวย

“โลกแม่งก็โหดร้าย ผู้ชายแม่งก็เหี้ย” 

“อ้าวเฮ้ย! เมาก็กลับไปนอนอย่ามาแหกปากด่าคนอื่นแบบนี้เป็นผู้หญิงอะไรวะ”

“เสือกไรด้วยล่ะ ผู้ชายมันก็เฮงซวยเหมือนกันหมดนั่นแหละ”

“ปากดี”

“เอ่อ...ขอโทษนะคะพี่เพื่อนหนูเมามากแล้วขอโทษจริง ๆ ค่ะ”

“ไปขอโทษมันทำไมผู้ชายเลว ๆ แบบนั้น”

“นี่! สายธารแกเงียบปากหน่อยได้ไหม เมาแล้วพล่ามด่าคนอื่นไปทั่วเลยจะโดนกระทืบอยู่แล้วเนี่ย”

“พะแพงเพื่อนรักอยู่กับฉันไม่มีใครทำอะไรเธอได้หรอก คิกคิก ไปเข้าห้องน้ำกัน”

“เฮ้อ!! แกนี่มันจริง ๆ เลยมา! ฉันจะพาไปเข้าห้องน้ำเอง”

แสง สี เสียงในตอนนี้ไม่ได้ช่วยคลายความรู้สึกในใจฉันได้เลยสักนิด แต่ก็ช่วยลืมความเจ็บได้ไปชั่วขณะ

“เสร็จแล้วเจอกันตรงนี้นะ ฉันจะเข้าห้องน้ำเหมือนกัน” และนี่คือเสียงสุดท้ายที่ฉันได้ยินก่อนสติจะดับวูบไป...

เช้าวันใหม่

“อื้อ... ทำไมหนักหัวแบบนี้นะ”

“...”

“นะ...นี่มันอะไรกัน”

ตื่นขึ้นมาพร้อมความมึนงงขณะเดียวกันก็กวาดสายตาไปรอบบริเวณ เศษซากเสื้อผ้ากระจัดกระจายไปทั่วรวมไปถึงความรู้สึกบางอย่างตรงส่วนนั้นด้วย จำได้ว่าก่อนหน้านี้ยังอยู่กับพะแพงอยู่เลยแล้วทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้

“บ้าฉิบ! ทำไมฉันสะเพร่าแบบนี้นะ”

ก่นด่าตัวเองก่อนจะค่อย ๆ ก้าวลงจากเตียงให้เงียบที่สุด นี่ฉันทำอะไรลงไปเพราะความไม่ระวังตัวของฉันแท้ ๆ เลยถึงได้เกิดเรื่องแบบนี้ได้ รีบใส่เสื้อผ้าแล้วออกจากห้องนี้ให้เร็วที่สุด ส่วนคนที่ฉันนอนด้วยสงสัยจะอยู่ในห้องน้ำมั้งคะ ช่างเถอะ! ฉันต้องรีบกลับแล้วป่านนี้แม่กับพะแพงคงเป็นห่วงแย่ โชคดียังมีเงินติดตัวอยู่นิดหน่อย ไม่อย่างนั้นคงได้เดินกลับบ้านแทน

“ไปไหนมา ทำไมเมื่อคืนแกไม่กลับบ้าน” แม่เอ่ยถามเมื่อฉันมาถึง

“...”

“สายธาร!”

“แม่จะยุ่งอะไรนักหนาหนูโตแล้วนะ เลิกเซ้าซี้สักทีเหอะ”

“โตอะไร โตแบบไหนยังแบมือขอเงินแม่อยู่เลย ลูกคนอื่นเขาไม่เห็นเป็นแบบนี้เลย”

“ทีแม่ไม่เหมือนแม่คนอื่นหนูยังไม่พูดเลย อะไร ๆ ก็คนนั้นดีคนนี้ดี มีหนูคนเดียวแหละที่ไม่ดี”

“ฉันเป็นแม่แกนะสายธาร แกพูดแบบนี้กับแม่เหรอ”

“น่าเบื่อ!” แม่ก็คือแม่เป็นคนที่ไม่เคยเข้าใจอะไรฉันเลย เอะอะก็ลูกคนอื่นดีอย่างนั้นดีอย่างนี้ ทีกับฉันตรงข้ามไปซะทุกอย่าง

กลับเข้ามาในห้องก็ทิ้งตัวลงที่นอนเลยค่ะ ปวดหัวเป็นบ้าเลยแถมยังต้องมาต่อปากต่อคำกับแม่แต่เช้าอีก

ครืด...ครืด...

“ว่าไงพะแพงโทรมาแต่เช้าเลย”

(เมื่อคืนแกหายไปไหนมาโทรไปก็ไม่รับฉันบอกให้รอไง)

“ไม่รู้อ่ะ ตื่นมาอีกทีฉันก็อยู่ที่บ้านแล้ว ขอโทษนะทำให้แกเป็นห่วง”

(เป็นแบบนั้นค่อยโล่งใจหน่อย คราวหน้าฉันไม่พาแกไปดื่มแล้วด้วย)

“ฮ่า ๆ ขอโทษนะเพื่อนรักทำให้แกเป็นห่วงอยู่เรื่อยเลย”

(ดีขึ้นบ้างหรือยัง เขาโทรมาง้อแกบ้างหรือเปล่า)

“ไม่อ่ะ พี่เวย์เขาหายหน้าไปเลยไม่พูดไม่อธิบายอะไรกับฉันเลยสักนิด”

(แล้ว...แกจะเอาไงต่อ จะให้โอกาสเขาไหม)

“ไม่รู้สิ ฉันไม่รู้ว่าควรรู้สึกยังไง”

(เกิดอะไรขึ้นกันแน่ แกยังไม่เล่าให้ฉันฟังเลยนะสายธาร)

“พี่เวย์เขามีคนอื่นน่ะ”

(แกรู้ได้ยังไง เห็นกับตาตัวเองหรือเปล่า)

“แล้วถุงยางที่ใช้แล้วในถังขยะมันหมายความว่าไงล่ะ ฉันไม่เคยมีอะไรกับเขาสักหน่อย ถามอะไรเขาก็เอาแต่เงียบ”

(เพื่อนเขามาใช้ห้องหรือเปล่า ทำไมแกไม่คุยกันก่อน)

“ก็เขาไม่ยอมพูดอะไรออกมาสักคำแล้วแกจะให้ฉันคุยกับใคร”

(เฮ้อ... สายธารเอ้ยมันอาจจะไม่มีอะไรก็ได้)

“ถ้าไม่มีเขาคงรีบแก้ตัวหรืออธิบายกับฉันแล้ว ไม่ใช่เงียบแบบนั้น”

(เออ ๆ ใจเย็นก่อนแล้วกัน คืนนี้ไม่ออกไปเมากับแกแล้วนะฉันยังไม่สร่างดีเลย หนักหัวชะมัด)

“โอเค พรุ่งนี้เจอกันที่โรงเรียน”

พี่เวย์คือแฟนของฉันเอง เขาอยู่ปีหนึ่งส่วนฉันกำลังจะจบมอปลาย ฉันเข้าใจว่าเขาต้องเจอผู้คนมากหน้าหลายตา แต่ไม่คิดว่าจะทำกับฉันแบบนี้ได้ลงคอ ทั้งที่ผ่านมาเขาดีมาตลอด

เช้าอีกวันก็แต่งตัวมาเรียนตามปกติ ออกจากห้องมาไม่เห็นแม่แล้วค่ะ มีเพียงเงินที่วางไว้ให้เห็นต่างหน้าเท่านั้นเอง

ฉันเรียนสายวิทย์คณิตค่ะเทอมนี้ก็จบแล้ว เพื่อนสนิทก็มีแค่พะแพงคนเดียวที่เหลือก็คุยกันได้แต่ไม่สนิทเท่าไหร่

“นั่นขอบตาแกเหรอเนี่ย” มาถึงมันก็เอ่ยแซวทันที

“อย่าแซวดิแกก็ไม่ต่าง”

“ฮ่า ๆ”

วันทั้งวันก็เรียนตามปกติเหมือนทั่ว ๆ ไปแหละค่ะ แต่ที่ไม่ปกติคงจะเป็นผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าฉันตอนนี้มากกว่า

“...”

“เดี๋ยวสิ”

“พี่มีอะไรก็พูดมาเถอะค่ะธารจะกลับบ้านแล้ว” ฉันเอ่ยถามผู้ชายตรงหน้าที่มาดักรอฉันหลังเลิกเรียน

“พี่อยากขอโทษ”

“ขอโทษเรื่องอะไรล่ะคะ”

“...”

“ถ้าพี่ไม่มีอะไรจะพูดก็หลีกทางหน่อย”

“ไอ้เวย์ไปคุยที่อื่นเหอะ คนมองเยอะแยะไปหมดแล้วเนี่ย” เพื่อนเขาคนหนึ่งเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าพวกเรากำลังตกเป็นเป้าสายตา

“มานี่...” แขนข้างหนึ่งถูกรั้งไปอย่างถือวิสาสะจนหยุดอยู่มุมหนึ่งของตึก “พูดดี ๆ ได้ไหมพี่มาหาเราถึงโรงเรียนก็เพราะว่าอยากปรับความเข้าใจกันนะ”

“พี่อยากให้ธารเข้าใจแบบไหนก็รีบพูดมาเถอะ”

“ขอโทษ” ไม่อธิบายแต่ก็ไม่ปฏิเสธ มันก็ยอมรับดี ๆ นี่เอง เขาจะรู้บ้างไหมว่าฉันรู้สึกยังไง ว่าฉันจะเป็นยังไงบ้าง “พี่ไม่ได้ตั้งใจ”

“ค่ะ” ฉันไม่รู้จะพูดอะไร ขานรับอย่างเข้าใจไปอย่างนั้นแหละน้ำตาก็พาลจะไหลออกมาให้ได้เลย

“อย่าร้อง” พี่เวย์เอ่ยก่อนจะยื่นมือมาเกลี่ยน้ำตาให้ฉัน

“อย่า... อย่ายุ่งกับธาร อย่าแตะต้องตัวธารด้วย ฮึก!”

“อย่าร้องดิวะ” ฉันร้องไห้ออกมาไม่อายใคร มันผิดหวัง เสียใจ ความรู้สึกตีกันมั่วไปหมด

“แค่นี้ใช่ไหมคะ ฮึก! ที่พี่จะพูด”

“...”

“ขอบคุณนะคะที่ทำให้เข้าใจว่าความจริงคืออะไร จากนี้ไปก็ขอให้พี่โชคดี เจอแต่สิ่งดี ๆ อยู่กับคนที่ตัวเองรัก”

“สายธาร ไม่เอาแบบนี้”

“พี่คิดว่าตัวเองเป็นใครคะ? ถึงได้กล้าทำร้ายความรู้สึกธารมากขนาดนี้ ไหนบอกว่ารักกันไง รักแบบไหนล่ะคะ ฮือ...”

หมับ!

“แค่อารมณ์ชั่ววูบน่ะ พี่ขอโทษ พี่ยับยั้งตัวเองไม่ได้เอง”

ฉันยังคงนิ่งในอ้อมกอดของเขา มันขยะแขยงและอบอุ่นในเวลาเดียวกันแต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ยอมรับไม่ได้อยู่ดี

“พี่เลิกพูดคำนี้เถอะ ฟังแล้วยิ่งรู้สึกแย่ คนจะเอากันมันไม่ตั้งใจยังไงวะ”

“สายธาร...”

“ใครรับได้ก็รับไปเถอะ แล้วไม่ขอรับรู้ด้วยว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร ที่แน่ ๆ พี่คงรักเธอไปแล้ว”

“...” เงียบเท่ากับว่าไม่ปฏิเสธ ถึงจะเสียใจร้องไห้เหมือนคนบ้าฉันก็ไม่กอดขาอ้อนวอนให้เขากลับมารักฉันเหมือนเดิมอีกแน่นอนฉันรับไม่ได้

“เราจบกันแค่นี้นะคะ พี่ไปตามทางของพี่เถอะ” ฉันว่าพลางปาดน้ำตาทิ้งลวก ๆ แล้ววิ่งออกมาจากตรงนั้นทันที พี่เวย์พูดอะไรฉันฟังไม่รู้เรื่องด้วยซ้ำทุกอย่างมันเงียบไปหมด

คบกันมาตั้งสองปีฉันไม่มีค่าให้เขารักษาบ้างเลยงั้นเหรอ ทำไมเขาถึงไม่นึกบ้างว่าฉันจะรู้สึกยังไง หรือถ้าความจริงไม่รักกันแล้วก็น่าจะบอกกันดี ๆ อย่างน้อยพวกเราก็คงจบกันด้วยดีไม่ใช่แบบนี้