تسجيل الدخولฉินกลับมาเพื่อแก้แค้น แต่ความจริง…อาจทำให้เขากลายเป็นคนผิดเอง และผู้หญิงที่ควรเกลียด กลับทำให้เขาเริ่มลังเล
عرض المزيدสิบปี…
เวลาผ่านไปนานพอที่จะทำให้คนบางคนลืมเรื่องราวในอดีต แต่ไม่ใช่สำหรับเขา เพราะบางความทรงจำไม่ได้จางหายไปตามเวลา มันเพียงแค่ถูกเก็บซ่อนไว้… รอวันที่จะกลับมาทวงคืน เสียงปืนในคืนนั้น เสียงตะโกนของผู้คน และภาพของชายคนหนึ่งที่ล้มลงต่อหน้าเขา ยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน “คุณฉินครับ” เสียงเรียกทำให้ชายหนุ่มที่ยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่หลุดออกจากความคิด เมืองทั้งเมืองอยู่ใต้สายตาของเขา แสงไฟจากตึกสูงสะท้อนบนกระจก สถานที่แห่งนี้คือสำนักงานใหญ่ของ ตึกส้ม บริษัทบันเทิงที่กำลังเติบโตอย่างรวดเร็ว ศิลปินมากมายอยากเข้ามาอยู่ภายใต้การดูแล ผู้คนในวงการต่างพูดถึงชื่อของเจ้าของบริษัทแห่งนี้ ฉิน โวลคอฟ CEO อายุเพียง 25 ปี ชายหนุ่มที่สร้างอาณาจักรของตัวเองขึ้นมา โดยไม่ใช้ชื่อของตระกูล ไม่ใช้เส้นสาย และไม่ต้องการให้ใครเรียกเขาว่า “ทายาทโวลคอฟ” แต่ไม่มีใครรู้ว่าภายใต้ภาพลักษณ์ของนักธุรกิจหนุ่มผู้ประสบความสำเร็จ เขายังคงเป็นเด็กชายคนนั้น เด็กชายที่สูญเสียพ่อในคืนเดียว “เอกสารที่คุณให้ผมหามาให้ครับ” เสียงของชายอีกคนดังขึ้น จินวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ เขาคือคนที่อยู่ข้างฉินมาหลายปี ไม่ใช่แค่ผู้ช่วย แต่เป็นคนที่รู้ว่า ภายใต้ใบหน้าเย็นชา เจ้านายของเขาแบกรับอะไรไว้บ้าง ฉินเดินกลับมาที่โต๊ะ สายตาหยุดอยู่ที่แฟ้มสีดำ บนหน้าปกมีเพียงชื่อเดียว อีวาน นิ้วของเขากำแน่นขึ้นเล็กน้อย เพียงแค่เห็นชื่อนั้น ภาพในอดีตก็ย้อนกลับมาอีกครั้ง “พ่อ…” เสียงของเด็กชายคนหนึ่งสั่น ท่ามกลางกลิ่นควันและเสียงความวุ่นวาย ชายวัยกลางคนที่นอนอยู่บนพื้นพยายามลืมตาขึ้น อเล็กเซย์ โวลคอฟ หัวหน้าแห่งโวลคอฟ พ่อของเขา “ฉิน…” มือของอเล็กเซย์เอื้อมมาจับมือเล็ก ๆ ของลูกชาย “จำไว้นะ…” “อย่าให้ความแค้น…” ชายคนนั้นหยุดหายใจชั่วขณะ ก่อนพูดต่อด้วยเสียงแผ่วเบา “เปลี่ยนลูกให้กลายเป็นคนที่ลูกเกลียด” แต่เด็กชายในวันนั้นไม่เข้าใจ เขาเข้าใจเพียงอย่างเดียว พ่อของเขาจากไป และคนที่อยู่เบื้องหลัง… คืออีวาน กลับมาที่ปัจจุบัน ฉินเปิดแฟ้มเอกสาร ข้อมูลมากมายถูกวางอยู่ตรงหน้า เกี่ยวกับชายที่เคยเป็นเพื่อนสนิทของพ่อ ชายที่เขาเกลียดมาตลอดสิบปี “ผมยังหาไม่เจอครับ” จินพูดขึ้น “หลักฐานที่บอกว่าอีวานเป็นคนลงมือ” ห้องทั้งห้องเงียบลง ฉินไม่ได้ตอบทันที เพราะลึก ๆ แล้ว… เขาเองก็รู้ ว่ามีบางอย่างไม่สมเหตุสมผล ถ้าอีวานเป็นคนฆ่าพ่อจริง ทำไมเขาถึงไม่เคยเปิดเผยเหตุผล? ทำไมไม่มีหลักฐานชัดเจน? และทำไม… คนที่เคยรักและไว้ใจกันที่สุด ถึงเลือกหักหลังกัน? “แต่เขาอยู่ในเหตุการณ์” ฉินพูดเสียงเรียบ “และหลังจากพ่อฉันตาย…” “ทุกอย่างของโวลคอฟก็เปลี่ยนไป” จินมองเจ้านายของตัวเอง เขารู้ว่าไม่มีใครหยุดฉินได้ เมื่อเรื่องนั้นเกี่ยวข้องกับอเล็กเซย์ “มีอีกเรื่องครับ” จินเปิดเอกสารอีกชุด “อีวานกำลังร่วมลงทุนโปรเจกต์ใหม่” ฉินมองเอกสาร “ใคร?” จินเงียบไปเล็กน้อย ก่อนตอบ “ลูกสาวบุญธรรมของเขาครับ” ภาพของหญิงสาวคนหนึ่งปรากฏบนหน้าจอ หญิงสาววัย 21 ปี ใบหน้าเรียบนิ่ง สายตาคม มีบางอย่างในแววตาที่ทำให้คนมองรู้สึกว่า เธอไม่ใช่คนธรรมดา ชื่อของเธอปรากฏขึ้น อันดา “เธอเป็นผู้บริหารฝ่ายผลิตของอีวานกรุ๊ป” จินอธิบาย “ดูแลโปรเจกต์ภาพยนตร์ ซีรีส์ และเพลงทั้งหมด” ฉินมองภาพนั้นนิ่ง ลูกสาวของอีวาน… ในหัวของเขามีเพียงคำเดียว “ถ้าเข้าใกล้เธอได้…” “บางทีอาจได้ความจริงทั้งหมด” เขาปิดแฟ้มลง ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เตรียมการประชุม” จินชะงัก “กับอีวานเหรอครับ?” ฉินมองออกไปนอกหน้าต่าง สายตาไร้อารมณ์ “ไม่” เขาหยุดเล็กน้อย “กับลูกสาวของเขา” และในคืนนั้น ฉิน โวลคอฟ ไม่รู้เลยว่า… คนที่เขากำลังจะใช้เป็นทางผ่านไปหาความจริง จะกลายเป็นคนเดียวกัน… ที่ทำให้กำแพงความแค้นของเขาเริ่มสั่นคลอน สามวันต่อมา ชื่อของ ตึกส้ม กลายเป็นหนึ่งในหัวข้อที่ถูกพูดถึงมากที่สุดในวงการบันเทิง ไม่ใช่เพราะข่าวศิลปินคนใหม่ ไม่ใช่เพราะโปรเจกต์ใหญ่ที่กำลังจะเปิดตัว แต่เพราะการปรากฏตัวของเจ้าของบริษัทหนุ่ม ฉิน โวลคอฟ ชายหนุ่มวัย 25 ปีที่ขึ้นชื่อว่าเป็น CEO ที่อายุน้อยที่สุดคนหนึ่งในวงการ เขาไม่ใช่คนที่ชอบออกสื่อ ไม่เคยพยายามสร้างภาพลักษณ์ให้ตัวเองดูเข้าถึงง่าย ตรงกันข้าม… ยิ่งเขาเงียบ ผู้คนกลับยิ่งให้ความสนใจ เพราะทุกคนรู้ว่า เบื้องหลังความสำเร็จของชายคนนี้ ไม่ได้มีเพียงธุรกิจ แต่มีกลิ่นอายของตระกูลโวลคอฟที่ไม่มีใครกล้าแตะต้อง รถสีดำจอดหน้าอาคารของอีวานกรุ๊ป ฉินก้าวลงจากรถ ชุดสูทสีเข้มทำให้เขาดูเหมือนคนที่ไม่ควรอยู่ในโลกเดียวกับวงการบันเทิง แต่กลับเป็นโลกที่เขาสร้างขึ้นด้วยตัวเอง “คุณฉิน” พนักงานต้อนรับกล่าวทักด้วยความสุภาพ “ทางเรารออยู่แล้วค่ะ” ฉินไม่ได้ตอบ เพียงเดินผ่านไป สายตาของเขาสำรวจทุกอย่างรอบตัว นิสัยจากโลกเดิมยังติดอยู่ เขาไม่เคยเดินเข้าไปในสถานที่ที่ไม่รู้จักโดยไม่ระวัง ห้องประชุมชั้นบนสุด ประตูเปิดออก และคนแรกที่เขาเห็น… ไม่ใช่อีวาน แต่เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง เธอยืนอยู่หน้ากระจกถือเอกสารในมือ ใบหน้าเรียบนิ่ง ท่าทางสงบ แต่บรรยากาศรอบตัวกลับทำให้คนอื่นไม่กล้าเข้ามารบกวน หญิงสาวหันกลับมาสบตากับเขา ดวงตาคู่นั้นไม่ได้แสดงความกลัว ไม่ได้แสดงความประหม่า มีเพียงความนิ่ง และความมั่นใจ “คุณฉิน โวลคอฟ?” เสียงของเธอเรียบนิ่ง ฉินมองเธอก่อนตอบ “ครับ” เธอยื่นมือออกมา “อันดาค่ะ” เขามองมือของเธอ แต่ไม่ได้จับทันที เพราะในหัวของเขามีเพียงภาพเดียว ลูกสาวของอีวาน อันดาสังเกตเห็น แต่ไม่ได้แสดงสีหน้า เธอลดมือลงอย่างใจเย็น “ดูเหมือนคุณจะไม่ได้มาที่นี่เพื่อคุยเรื่องธุรกิจอย่างเดียว” คำพูดนั้นทำให้ฉินมองเธออีกครั้ง ผู้หญิงคนนี้… อ่านเขาออก? “คุณรู้?” ฉินถาม อันดาเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะ “คนที่มาหาฉันด้วยสายตาแบบนั้น” เธอวางเอกสารลง “ไม่ได้มองฉันเหมือนคู่ค้า” เธอเงยหน้าขึ้น “คุณกำลังมองหาคำตอบบางอย่าง” ห้องประชุมเงียบ ฉินไม่คิดว่าเธอจะตรงขนาดนี้ “คุณฉลาด” เขาพูด อันดายิ้มบาง ๆ “ฉันแค่สังเกต” ก่อนที่บทสนทนาจะไปไกลกว่านั้น ประตูห้องเปิดออก ชายสูงวัยเดินเข้ามาบรรยากาศในห้องเปลี่ยนทันที อีวาน ชายที่ฉินรอมาสิบปี สายตาของทั้งสองคนปะทะกัน ไม่มีคำทักทาย ไม่มีรอยยิ้ม มีเพียงอดีตที่ยังไม่ได้รับการสะสาง “โตขึ้นมากเลยนะ ฉิน” อีวานพูด แต่ฉินไม่ได้ตอบ “ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อฟังคำทักทาย” น้ำเสียงเย็น “ผมมาที่นี่เพื่อถามความจริง” อันดามองทั้งสองคนเธอสัมผัสได้ทันทีว่าความสัมพันธ์ของชายสองคนนี้ ไม่ได้เป็นแค่เรื่องธุรกิจ อีวานนิ่ง “ความจริงบางอย่าง…” เขาพูดช้า ๆ “มันยังไม่ถึงเวลาเปิดเผย” ฉินหัวเราะเบา ๆ แต่ไม่มีความรู้สึกสนุก “สิบปีแล้ว” “คุณยังคิดว่ามันไม่ถึงเวลาอีกเหรอ?” บรรยากาศในห้องหนักขึ้น อันดามองฉิน เป็นครั้งแรกที่เธอเห็น ชายที่ดูควบคุมทุกอย่างได้ กำลังเจ็บปวด ไม่ใช่ความโกรธ แต่เป็นบาดแผล อีวานหลับตาลงเล็กน้อย เหมือนกำลังแบกบางอย่างที่พูดไม่ได้ “ฉิน…” แต่ก่อนที่เขาจะพูดต่อโทรศัพท์ของอันดาดังขึ้น เธอรับสาย สีหน้าที่เคยนิ่งเปลี่ยนไปเล็กน้อย “อะไรนะ?” ทุกคนหันไปมอง “ส่งข้อมูลมาให้ฉันเดี๋ยวนี้” เธอวางสาย ก่อนมองอีวาน “มีคนกำลังขุดเรื่องของคุณพ่อ” คำว่า “คุณพ่อ” ทำให้ฉินชะงัก เพราะเธอไม่ได้เรียกอีวานว่า อดีตมาเฟีย ไม่ได้เรียกว่าเจ้านาย ไม่ได้เรียกด้วยผลประโยชน์ แต่เรียกว่า “คุณพ่อ” และในวินาทีนั้น ความคิดแรกของฉินเปลี่ยนไปเล็กน้อย ถ้าอีวานคือคนที่ฆ่าพ่อเขาจริง… ทำไมลูกสาวของเขาถึงรักเขาขนาดนี้? ฉินเดินออกจากห้องประชุม แต่ก่อนประตูจะปิด เขาหันกลับไปมองอันดาอีกครั้ง ผู้หญิงคนนี้… อาจเป็นกุญแจไปสู่ความจริง แต่เขาไม่รู้เลยว่าการเข้าใกล้เธอ จะเป็นการเข้าใกล้หัวใจตัวเองด้วยเช้าวันถัดมาฝนที่ตกต่อเนื่องมาตลอดทั้งคืนเพิ่งหยุดลงเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนเมฆสีเทายังคงปกคลุมท้องฟ้า ราวกับไม่ยอมปล่อยให้แสงอาทิตย์ส่องผ่านง่าย ๆฉินยืนอยู่ริมหน้าต่างห้องทำงานสายตาของเขาทอดมองออกไปโดยไม่มีจุดหมายในหัววนเวียนอยู่กับข้อความในจดหมายของอเล็กเซย์“จงตั้งคำถามกับทุกอย่าง… แม้แต่คำพูดของพ่อเอง”เขาอ่านประโยคนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าทุกครั้งที่อ่าน แม้แต่พ่อยังบอกให้เขาสงสัยทุกอย่าง…แล้วเพราะอะไรตลอดสิบปีที่ผ่านมา เขาจึงไม่เคยตั้งคำถามกับความแค้นของตัวเองเลยเสียงเคาะประตูดังขึ้น“คุณฉินครับ”จินเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารและแท็บเล็ตในมือ“ผมหาตำแหน่งของคลังเอกสาร A-17 ได้แล้ว”ฉินหันกลับมา“อยู่ที่ไหน”จินวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะ แผนที่ดาวเทียมปรากฏขึ้นทันทีจุดสีแดงกะพริบอยู่บริเวณชานเมือง ห่างจากสำนักงานใหญ่โวลคอฟเดิมหลายกิโลเมตร“เป็นโกดังเก่าของบริษัทขนส่งครับ”“ในเอกสารระบุว่าเลิกใช้งานตั้งแต่สิบปีก่อน”“แต่…”จินหยุดพูดฉินเลิกคิ้ว“แต่อะไร”“เมื่อสามวันก่อน มีการใช้ไฟฟ้าที่อาคารนี้”ภายในห้องเงียบลงทันทีฉินก้มมองตัวเลขบนหน้าจอปริมาณกระแสไฟไม่มากแต่เพียงพอจะบอกได้ว่า…สถาน
ลมเย็นพัดผ่านหน้าต่างไม้ที่เปิดแง้มไว้ภายในบ้านหลังเก่าของเชอร์เกย์ ไม่มีใครพูดอะไรสายตาของฉินหยุดอยู่ที่ซองจดหมายในมือตราประทับสีแดงถูกเปิดออกแล้วแต่กระดาษด้านในยังคงพับไว้อย่างเรียบร้อยราวกับคนเขียนรู้ดีว่า…คนที่จะเปิดอ่านมัน ต้องใช้ความกล้ามากกว่าการแกะซองจดหมายจินมองนาฬิกาในมือสลับกับหน้าจอแท็บเล็ต“บัญชีของเชอร์เกย์เพิ่งถูกใช้งานเมื่อครู่จริง ๆ ครับ”“แต่ตำแหน่งสัญญาณอยู่คนละฝั่งของเมือง”ฉินไม่ได้ตอบเขายังคงมองซองจดหมายก่อนเอ่ยขึ้นเบา ๆ“เขาตั้งใจถ่วงเวลา”จินเงยหน้าขึ้น“หมายความว่า…”“เขารู้ว่าผมจะมาที่นี่”ฉินค่อย ๆ ดึงกระดาษแผ่นแรกออกจากซองกระดาษเก่าจนขอบเริ่มเหลืองแต่ลายมือยังคงชัดเจนเป็นลายมือที่เขาจำได้ดีลายมือของพ่อหัวใจของฉินเต้นแรงเขาสูดหายใจลึก ก่อนเริ่มอ่านออกเสียงถึงลูกชายของพ่อ…เพียงประโยคแรกทั้งห้องก็เงียบสนิทฉินหลับตาลงชั่วครู่ตลอดสิบปีที่ผ่านมา เขาพยายามจดจำเสียงของพ่อไม่ให้เลือนหายแต่วันนี้…สิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่เสียงมันคือความคิดของพ่อที่ถูกเก็บไว้ในตัวอักษรเขากลั้นหายใจ ก่อนอ่านต่อ“ถ้าลูกกำลังอ่านจดหมายฉบับนี้…”“…แปลว่าพ่อคงไม่มีโอ
สายฝนเมื่อคืนทิ้งไว้เพียงกลิ่นดินชื้นกระท่อมไม้หลังเล็กริมทะเลสาบตั้งอยู่ห่างจากตัวเมืองหลายกิโลเมตร เงียบจนได้ยินเสียงคลื่นน้ำกระทบตลิ่งเป็นจังหวะช้า ๆชายชราคนหนึ่งกำลังรดน้ำต้นไม้หน้าบ้านเสื้อเชิ้ตสีซีดกางเกงผ้าธรรมดาใบหน้าที่ผ่านกาลเวลามาหลายสิบปีไม่มีใครคิดว่าชายคนนี้ ครั้งหนึ่งเขาเคยนั่งอยู่บนโต๊ะประชุมของโวลคอฟในฐานะผู้บริหารที่ได้รับความไว้วางใจที่สุดคนหนึ่งเชอร์เกย์เขาปิดก๊อกน้ำ ก่อนก้มลงเก็บบัวรดน้ำเข้าที่เดิมชีวิตของเขาในตอนนี้เรียบง่ายเสียจนเหมือนชายชราที่เกษียณแล้วคนหนึ่งแต่ความสงบนั้นอยู่ได้ไม่นานเสียงรถยนต์คันหนึ่งแล่นเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้ารั้วไม้ชายหนุ่มในชุดสูทเดินลงมาพร้อมกระเป๋าเอกสารสีดำเขาไม่เคาะประตูเพียงยืนรออยู่หน้าบ้านเชอร์เกย์มองผ่านหน้าต่างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเปิดประตูออกไป“มีอะไร”ชายหนุ่มก้มศีรษะเล็กน้อย“มีรายงานใหม่ครับ”เชอร์เกย์รับกระเป๋ามาโดยไม่พูดอะไร ก่อนเดินกลับเข้าไปในบ้านภายในห้องรับแขกมีเพียงโต๊ะไม้ตัวเล็ก หนังสือเก่า ๆ และนาฬิกาแขวนที่เดินช้ากว่าปกติเล็กน้อยเขาเปิดกระเป๋าด้านในมีแฟ้มสีน้ำตาลเพียงแฟ้มเดียวเมื่อเปิดออกภาพแรกที่ปร
แสงอาทิตย์ยามเช้าส่องผ่านกระจกห้องทำงานของฉินแต่ตลอดทั้งคืนที่ผ่านมา เขาแทบไม่ได้นอนข้อความเพียงไม่กี่บรรทัดบนหน้าจอโทรศัพท์ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวไม่ต่างจากเสียงที่ดังออกมาจากห้องเซิร์ฟเวอร์เมื่อคืน“ก่อนจะเป็นอันดา…เธอเคยชื่ออะไร”คำถามสั้น ๆแต่กลับหนักกว่าหลักฐานทุกชิ้นที่เขาเห็นมาตลอดสิบปีฉินยืนอยู่หน้ากระจก มองเงาสะท้อนของตัวเองเขาเคยมั่นใจว่ากำลังตามหาฆาตกรแต่ตอนนี้…เขากลับกำลังตามหา “ตัวตน” ของใครอีกคนเสียงเคาะประตูดังขึ้น“เข้ามา”จินเปิดประตูเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารหลายเล่ม“เมื่อคืนผมลองตรวจข้อมูลของคุณอันดาทั้งหมดแล้วครับ”ฉินหันกลับมาทันที“ได้ข้อมูลอะไรมาบ้าง”จินวางแฟ้มลงบนโต๊ะสีหน้าของเขาดูแปลกกว่าทุกครั้ง“นั่นแหละครับ…ปัญหา”ฉินขมวดคิ้วจินเปิดแฟ้มหน้าแรกประวัติการศึกษาประวัติการรักษาทะเบียนบ้านเอกสารรับรองบุตรบุญธรรมทุกอย่างครบถ้วนครบถ้วน…มากเกินไป“คุณเห็นอะไรผิดปกติไหมครับ”ฉินหยิบเอกสารขึ้นมาไล่อ่านทีละหน้าทุกแผ่นระบุชื่อเดียวกันอันดาไม่มีชื่อเล่นไม่มีชื่อเดิมไม่มีข้อมูลก่อนอายุเจ็ดปีเหมือนชีวิตของเธอ…เพิ่งเริ่มต้นในวันที่อีวานรับมาเลี้ยงฉินค่อย ๆ