LOGINCHAPTER NINETEEN Isang buwan na si Samantha sa Germany. Isang buwan ding hindi niya nakikita si Hope nang personal. Video call na lamang ang nagdudugtong sa kanila tuwing gabi. Nakikita niya kung paano lumalaki ang kanyang anak sa screen ng kanyang phone. Nakikita niya kung paano magaling mag alaga si Lucas kahit mag isa siya.Pero hindi sapat ang video call. Hindi nito kayang palitan ang amoy ng sanggol, ang init ng kanyang katawan, ang tunog ng kanyang tawa."Samantha, kain ka muna," sabi ni Helga isang umaga. Naghanda ito ng almusal para sa kanya."Hindi ako gutom, Ma'am Helga.""Kailangan mong kumain. Hindi pwedeng magkasakit ka. Malayo ka sa anak mo."Tumango si Samantha. Umupo siya sa maliit na mesa at kumain kahit hindi niya matandaan ang lasa ng pagkain."May tawag ang abogado mo kanina habang nasa trabaho ka," sabi ni Helga."Si Atty. Greg? Anong sabi?""May nakitang bagong ebidensya. Kailangan ka raw niyang kausapin."Agad na kinuha ni Samantha ang kanyang phone. May tatlon
CHAPTER EIGHTEEN Isang buwan na si baby Hope. Isang buwan ding hindi natutulog nang maayos sina Lucas at Samantha. Pero hindi sila nagreklamo. Tuwing gabi, nagpapalitan sila sa pagpapakain, sa pagpapatulog, sa pagpapatigil ng iyak na tila walang katapusan."Lucas, turn mo na," bulong ni Samantha alas tres ng madaling araw."Bigyan mo ako ng limang minuto.""Limang minuto na ang nakalipas."Bumangon si Lucas. Inakap niya si Hope mula sa kanyang duyan. Ang maliit na sanggol ay umiiyak nang malakas, ang kanyang mukha ay pula, ang kanyang maliliit na kamao ay nakakuyom."Shhh, baby girl. Nandito si Daddy," bulong ni Lucas. Inindayog niya si Hope sa kanyang mga bisig. Hindi tumigil ang sanggol."Gutom na naman siya," sabi ni Samantha."Kakain lang niya isang oras ago.""Growth spurt. Sabi ng doktor, sa unang buwan, madalas talaga."Hinawakan ni Samantha si Hope mula kay Lucas. Pinakain niya ito. At sa wakas, tumigil ang sanggol. Nakatulog ito habang nakadikit sa kanyang dibdib."Ang galin
CHAPTER SEVENTEEN Dalawang buwan na ang nakalipas mula nang manalo si Samantha sa hearing. Dalawang buwan na rin mula nang umalis siya sa Menez Corporation. Wala na siyang trabaho. Wala na siyang regular na kita. Pero hindi siya nababahala.Si Lucas ay abala sa pagtatayo ng kanyang sariling negosyo. Hindi na siya bumalik sa kompanya ng kanyang ama. Hindi na siya tumanggap ng kahit anong alok mula sa mga dati niyang koneksyon. Gusto niyang patunayan na kaya niyang magtagumpay nang walang tulong ni Robert.At sa hindi inaasahan, si Matthias ay tumulong."Kuya, kailangan mo ng logistics partner?" sabi ni Matthias sa isang video call isang gabi. "May kakilala ako dito sa Germany. Mura at maaasahan.""Talaga? Pwede mo ba akong i-connect?""Gagawin ko. Kapalit, turuan mo ako mag manage ng pera.""Deal."At doon nagsimula ang hindi inaasahang magandang samahan ng dalawang magkapatid na hindi lumaki na magkasama.---Isang umaga, gumising si Samantha na may kakaibang energy. Hindi siya nagsu
CHAPTER SIXTEEN Alas otso ng umaga. Nakatayo si Samantha sa harap ng salamin sa kanyang maliit na apartment, inaayos ang blazer na hiram niya kay Chloe. Hindi na kasya ang dati niyang damit. Maluwag na ito sa kanya dati pero ngayon, halos hindi na niya maisara ang butones."Kaya mo ba iyan?" tanong ni Lucas mula sa likuran. Nakasuot siya ng simpleng puting longsleeve at maong. Wala na ang mamahaling suit. Wala na ang mamahaling relo. Pero sa paningin ni Samantha, mas guwapo siya ngayon."Kung hindi ko isasara, kita ang tiyan ko," sagot ni Samantha."Eh di kita. Wala namang masama doon.""Lucas, nasa hearing ako ngayon. Hindi pwedeng malaman ng lahat na buntis ako.""Bakit hindi? Ano ikinahihiya mo?"Hindi sumagot si Samantha. Hindi dahil nahihiya siya. Dahil alam niyang gagamitin iyon ng mga kalaban niya laban sa kanya.Lumapit si Lucas. Hinawakan niya ang mga kamay ni Samantha."Whatever happens today, nandito ako. Hindi kita iiwan."Tumingin si Samantha sa kanya. "Paano kung tangga
CHAPTER FIFTEEN Gumising si Samantha sa tunog ng ulan na tumatama sa bintana ng kanyang maliit na apartment. Hindi na siya lumingon. Alam niyang nasa tabi pa rin si Lucas dahil sa bigat ng kanyang braso na nakapulupot sa kanyang baywang.Hindi na siya nagtaka. Sa mga nakaraang gabi, dito na natutulog si Lucas. Hindi na siya naghhotel. Hindi na siya umuuwi sa mansyon ng kanyang ama. Dito na siya sa maliit na apartment ni Samantha, sa East London, kung saan ang kisame ay may konting bitak at ang ingay ng tren ay maririnig tuwing gabi.Pero dito rin siya tahimik."Gising ka na," bulong ni Lucas, ang kanyang boses ay paos dahil kagigising lang."Paano mo nalaman?""Because your breathing changed."Ngumiti si Samantha. Lumipas ang ilang segundo na pareho silang tahimik, nakikinig sa ulan, sa hangin, sa tibok ng kanilang mga puso na magkadikit."Lucas," tawag niya."Hmm?""Alas sais pa lang. Bumalik ka sa pagtulog.""Hindi na ako makatulog. Iniisip ko kung ano ang kakainin mo ngayong umaga
CHAPTER FIFTEEN Tatlong araw silang nag stay sa maliit na bayan sa Germany.Hindi naging madali ang mga araw na iyon. Si Matthias ay tahimik karamihan ng oras. Si Lucas ay hindi marunong makipag usap nang hindi tungkol sa negosyo o pera. Si Helga ay nasa gilid lang, naghahanda ng pagkain, hindi nakikialam, naghihintay kung kailan siya kailangan ng kanyang anak.At si Samantha, siya ang naging tulay sa pagitan ng dalawang magkapatid na hindi sanay sa isa't isa."Bakit hindi mo siya tanungin tungkol sa trabaho niya?" sabi ni Samantha kay Lucas isang gabi habang nasa kwarto sila."Anong itatanong ko? Marunong ba siyang mag ayos ng makina? Hindi ako marunong nun.""Eh di tanungin mo kung gusto niyang mag negosyo. Baka gusto niyang magkaroon ng sariling shop.""Ayaw niya ng pera ko. Sinabi na niya iyon.""Hindi pera mo ang ibigay mo. Suporta. Connections. Turuan mo siya kung paano lumago ang kanyang kita nang hindi mo siya binibigyan ng limos."Tiningnan ni Lucas si Samantha. "Paano mo na







