Kabanata 4: Resignation

CASSIDY POV

Maaga akong pumasok sa opisina kahit medyo nanghihina pa ang mga tuhod ko. Hawak ko ang isang puting sobre na tila ba mas mabigat pa sa lahat ng luma kong files. Ito na ang huling araw na hahayaan kong kontrolin ni Rafael ang buhay ko.

Habang nasa elevator, naramdaman ko na naman ang pamilyar na pagbaliktad ng sikmura ko. Napahawak ako nang mahigpit sa railing. Huwag ngayon, bulong ko sa sarili ko habang dahan-dahang humihinga nang malalim. Eksaktong pagbukas ng pinto, nakita ko si Rafael na naglalakad sa hallway kasunod ang dalawang tauhan mula sa legal department.

Ni hindi siya lumingon sa akin. Dire-diretso lang siya sa loob ng opisina niya na parang wala siyang sekretaryang nahimatay sa harap niya kahapon.

“Good morning, Sir Rafael,” bati ko nang makapasok ako para ilapag ang kape niya.

“The board meeting minutes, Cassidy. Nasaan na?” tanong niya nang hindi tumitingala mula sa binabasa niyang contract.

“Nasa desk niyo na po, Sir. Isinama ko na rin po ang press release para sa engagement niyo ni Ms. Sienna,” sagot ko.

Tumango lang siya. Inantay kong magtanong siya kung kumusta na ang pakiramdam ko, o kung ano ang sabi ng doktor. Pero lumipas ang ilang segundo at nanatili lang siyang nakatitig sa papel.

Ito na ang pagkakataon ko. Inilapag ko ang puting sobre sa ibabaw ng files na binabasa niya.

Doon lang siya tumingin sa akin. Kumunot ang noo niya, tila nagtataka. Kinuha niya ang sobre at binuksan ito. Habang binabasa niya ang laman, unti-unting nagbago ang timpla ng mukha niya. Mula sa pagiging cold, naging madilim ang mga mata niya.

“What is this?” tanong niya, ang boses ay mababa pero puno ng babala.

“My resignation letter, Sir. I’m giving my thirty-day notice.”

Binitawan niya ang papel at sumandal sa swivel chair niya. Tinitigan niya ako nang matagal, ‘yung titig na parang binabasa ang bawat iniisip ko. “Is this about yesterday? If you need a vacation, take a week off. I’ll pay for it. Pero hindi ka pwedeng mag-resign.”

“It’s not about the vacation, Sir. Personal reasons po.”

“Personal reasons?” Tumayo siya at lumapit sa akin. Pakiramdam ko ay lalong lumiit ang mundo ko dahil sa tangkad niya. “We are in the middle of a merger, Cassidy. You know the details of this deal more than anyone else. You can’t leave now.”

“Makakahanap naman po kayo ng kapalit. Magaling si Mika, pwede ko siyang i-train bago ako tuluyang umalis.”

“I don’t want Mika. I want you to do your job,” madiin niyang sabi. Humakbang pa siya palapit hanggang sa maamoy ko na ang perfume niya. “Is it about the money? Magkano ang kailangan mo para bawiin ang sulat na ‘to? Name your price.”

Napangiwi ako sa sakit. Hanggang ngayon, pera pa rin ang tingin niyang sagot sa lahat. “Hindi po lahat nadadaan sa pera, Sir Rafael. Desidido na po ako.”

“No,” sabi niya sabay punit sa resignation letter ko sa harap ko mismo. “I don’t accept this. You’re staying until the merger is final.”

“Wala kayong karapatang pilitin ako!” bahagyang tumaas ang boses ko. “Employee niyo lang ako, hindi niyo ako pag-aari.”

Biglang hinawakan ni Rafael ang braso ko. Hindi naman mahigpit, pero sapat na para maramdaman ko ang init ng palad niya. Doon uli bumalik ang alaala ng gabing iyon—ang mga bulong niya, ang haplos niya. Nanlambot ang mga tuhod ko at napakapit ako sa manggas ng suit niya.

“Cassidy, listen to me,” mas malambot na ang boses niya ngayon, halos bulong na lang. Tumingin siya nang diretso sa mga mata ko. “Hindi ko alam kung anong nangyayari sa ‘yo nitong mga nakaraang linggo. You’re distant, you’re pale... tell me, may nagawa ba akong mali?”

Sa sandaling iyon, gusto kong isumbat sa kanya ang lahat. Gusto kong sabihing buntis ako sa anak niya habang siya ay abala sa pagpapakasal sa iba. Gusto kong ipakita sa kanya ang mga punit na tsekeng ibinigay niya sa akin na parang bayad sa isang gabi.

“Sir, please... bitawan niyo ako,” pakiusap ko, nangangatog ang boses ko.

“Tell me first,” pilit niya. Lalo niyang inilapit ang mukha niya sa akin. “Bakit bigla kang nagkakaganito?”

Halos magdikit na ang mga noo namin. Sa sobrang lapit niya, nakikita ko ang maliliit na gintong tuldok sa mga mata niya. Hahayaan ko na sana ang sarili kong magsabi ng totoo, bubuka na sana ang bibig ko para aminin ang lahat—

Blag!

Bumukas ang pinto ng opisina nang walang katok.

“Rafa! You won’t believe the catering menu I found—oh.”

Agad akong lumayo kay Rafael at inayos ang blazer ko. Pumasok si Sienna, suot ang isang matingkad na pulang dress at may malapad na ngiti na biglang nawala nang makita ang posisyon naming dalawa.

“Am I interrupting something?” tanong ni Sienna, palipat-lipat ang tingin sa amin ni Rafael.

Bumalik ang malamig na ekspresyon sa mukha ni Rafael. Inayos niya ang kurbata niya at bumalik sa likod ng desk niya na parang walang nangyari. “Nothing important. Cassidy was just reporting some... issues with the schedule.”

Tumingin sa akin si Sienna, mapanuri ang mga mata. “Talaga? Kasi mukhang seryoso ang usapan niyo.”

“Tapos na po kami, Ms. Valdes,” sabi ko habang nakayuko. Hindi ko kayang tingnan ang kahit sino sa kanila. “Excuse me po.”

Dali-dali akong lumabas ng opisina. Pagdating ko sa desk ko, napaupo ako nang mahina. Ang puso ko ay parang gustong tumalon sa lalamunan ko. Kinuha ko ang baso ng tubig sa table ko at uminom nang mabilis.

“Ms. Alcasid?” tawag ni Sienna mula sa pinto ng opisina ni Rafael. Nakalabas na pala siya habang si Rafael ay nanatili sa loob.

Tumayo ako agad. “Yes, Ms. Valdes?”

Lumapit siya sa akin, may dalang aura na nakakailang. “Don’t forget about the charity gala tomorrow night. Since you’re Rafael’s most trusted aide, he wants you to be there to handle the press. And wear something nice, okay? Maraming photographers.”

“O-Opo, Ms. Valdes. Naka-schedule na po.”

“Good. See you there, Cassidy.”

Ngumiti siya bago tuluyang maglakad patungo sa elevator. Naiwan akong nakatayo sa tabi ng desk ko, nakatingin sa basurahang puno ng mga punit na papel ng resignation letter ko.

Kinuha ko ang phone ko at nag-message kay Mika.

Cass: Tuloy ang plano. Isang gabi na lang. Pagkatapos ng gala bukas, hinding-hindi na nila ako makikita.

Inilapag ko ang phone at huminga nang malalim. Kailangan kong kayanin ang bukas. Para sa huling pagkakataon, magiging "efficient secretary" ako ni Rafael Monteverde. At pagkatapos noon, magsisimula na ang buhay ko—ang buhay namin ng anak ko—na malayo sa mundong ito.