บทที่ 5.No Turning Back – หลังจากนี้ไม่มีถอย

เสียงเพลงกระแทกเข้าโสตประสาทเหมือนคลื่นเบสที่รัวตรงกลางอก ฉันยืนอยู่ใต้ลูกไฟหลากสี ใจเต้นแรงพอ ๆ กับจังหวะดนตรีที่โหมกระหน่ำ

เหลือบตาไปทางแพรวกับแยม—สองสาวตัวแสบขยิบตา ส่งซิกแบบไม่ต้องพูดว่า "นั่นแหละ...เป้าหมายของคืนนี้!"

กลางฟลอร์ที่แออัดด้วยคนเต้น พายุยืนอยู่ท่ามกลางแสงสลัว เขาเคลื่อนไหวช้า ๆ แต่ตอบรับจังหวะได้อย่างลงตัว ฉันสูดหายใจลึกก่อนจะขยับตัวเข้าใกล้ ก้าวตามจังหวะทีละนิด... แม้จะเต้นไม่เก่ง แต่เขานำฉันไปได้อย่างมั่นคง เราหมุนวนช้าๆ ท่ามกลางแสงไฟและผู้คน ราวกับในโลกนี้มีแค่เรา

มือหนาอุ่นทาบลงที่เอวฉันอย่างแนบแน่น อุณหภูมิจากฝ่ามือส่งผ่านเข้ามาเหมือนมีไฟลุกใต้ผิว แววตาคมกริบสบเข้ามาในดวงตาฉันในระยะประชิด และในวินาทีนั้น...

ฉันรู้เลยว่า — คืนนี้ หนีหัวใจตัวเองไม่พ้นแล้วจริง ๆ

หัวใจฉันเต้นแรงขึ้นทุกจังหวะ เหมือนกลองรบเร่งเร้าให้ร่างกายสั่นสะเทือน ไฟหลากสีหมุนวนฉายผ่านม่านตา จุดไห้แอลกอฮอล์ในเลือดที่เริ่มวิ่งพล่าน  ร่างกายร้อนวูบวาบขึ้นมาทีละนิด... มันตีขึ้นมาถึงลำคอ

จุก แน่น และเริ่มควบคุมไม่ได้

“ขอตัวแป๊บนะคะ...” เสียงเบาหวิวแต่สั่นคลอน กระซิบเบา ๆฉันผละตัวออกจากวงแขนของชายหนุ่ม

ก่อนที่ทุกอย่างจะพุ่งขึ้นมากลางฟลอร์...

ก่อนที่ค่ำคืนนี้จะกลายเป็นไวรัลในมุมที่ไม่ควรจำ

ฉันปรี่เข้าห้องน้ำหญิงโดยไม่หันกลับไปมอง แม้จะรู้สึกได้ว่าสายตาของพายุยังติดตามมา

เสียงเพลงจากด้านนอกดังลอดประตูเข้ามาเหมือนถูกปิดทึบด้วยม่านหนา แต่ภายในหัวฉันกลับดังกว่าหลายเท่า ร่างกายยังร้อนระอุ มือที่จับขอบอ่างล้างหน้าเย็นเฉียบ แต่ไม่พอจะทำให้รู้สึกดีขึ้น

ฉันก้มหน้าลง สูดหายใจลึก กลั้นไว้ แต่ไม่ทัน...

ทุกอย่างที่อยู่ในกระเพาะพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที

เสียงอาเจียนดังสะท้อนในห้องน้ำที่สะอาดเกินกว่าจะรับภาพนั้นไว้ได้

น้ำตาซึมขึ้นมาตามแรงขย้อน—ไม่รู้ว่าเพราะแรงแอลกอฮอล์ หรือเพราะความอายจับใจ

ฉันยืนค้างอยู่อย่างนั้นสักพัก

เสียงส้นสูงของใครบางคนเดินเข้ามา แล้วหยุดเหมือนลังเล

“เธอโอเคไหม?” น้ำเสียงของผู้หญิงที่ไม่คุ้นเคย

ฉันพยักหน้าขึ้นลง โดยไม่หันไปมอง

“ขอบคุณนะคะ...” ฉันพูดเสียงเบา ก่อนจะรวบผมขึ้นลวก ๆ แล้วบ้วนปากด้วยน้ำจากก็อก

ใบหน้าที่สะท้อนในกระจกดูซีดและยุ่งเหยิงกว่าตอนออกจากบ้านหลายระดับ

“นี่แหละ...ลินลี่เวอร์ชั่นมีชีวิต” ฉันพึมพำกับตัวเอง

ไม่สวย ไม่เป๊ะ ไม่พร้อม

แต่จริงกว่าที่เคยเป็นมาทั้งชีวิต

ฉันยังไม่เคย "ลอง" ผู้ชายเลยจริง ๆ...

ไม่ใช่แบบที่เขาเข้ามาใกล้ขนาดนั้น

ไม่ใช่แบบที่แค่กลิ่นตัวเขาก็ทำให้ฉันต้องกลืนน้ำลายแล้วกลัวจะหายใจไม่ทัน

ฉันจัดการตัวเองอย่างเร่งรีบ

ซับมุมปาก ลูบผมให้เข้าที่ พยายามคืนสติที่ดูเหมือนจะหล่นหายไปกับกลิ่นแอลกอฮอล์และจังหวะเพลง

“ลินลี่… สู้เว้ย”

ฉันบอกตัวเอง ก่อนดึงหูกระเป๋าให้เข้าที่ แล้วหมุนตัวเปิดประตูออกไปสู่แสงไฟกระพริบของร้านอีกครั้ง

และทันใดนั้นเอง

มืออุ่นจัดข้างหนึ่งคว้าแขนฉันไว้อย่างแม่นยำ

ฉันยังไม่ทันตั้งหลัก

พายุก็ดึงฉันเข้าไปในมุมมืดหลังเสาของผับ

“เป็นอะไรหรือเปล่า?” เสียงเขานุ่ม แต่ดุดันแฝงอยู่ในแววตา

ร่างชายหนุ่มขยับชิด  จนฉันรู้สึกเหมือนตัวเองถูกล้อมไว้ด้วยไฟร้อนระอุ

“ไม่...ไม่เป็นไรค่ะ แค่แอลกอฮอล์นิดหน่อย” ฉันตอบพลางหลุบตาค่ำ

แต่ดวงตาเขาจ้องมาที่ฉัน ราวกับกำลังต้อนเหยื่อ

“แน่ใจ?”

ฉันพยักหน้ารับ พยายามจะขยับถอย แต่หลังฉันชนเข้ากับผนัง

กึก!

เขายังไม่สายตายังไปไหน

“ถ้าไม่สบาย กลับก็ได้นะ”

น้ำเสียงเขาอ่อนลง และมันทำให้ฉันลังเล

ฉับพลัน สายตาเราสองคนก็ประสานกันอย่างจัง

หัวใจฉันเต้นแรงจนแทบทะลุออกจากอก ไม่ใช่เพราะเหล้า

แต่เพราะผู้ชายตรงหน้า—ผู้ชายที่เพิ่งเจอกันไม่กี่ชั่วโมง

แต่กลับมีพลังบางอย่าง...ที่ดึงฉันเข้าไปอย่างไม่มีทางหนี

เขามองฉัน… นิ่ง ๆ อยู่อย่างนั้น

แต่ในความนิ่งนั้น—มีบางอย่างกำลังเคลื่อนไหว

บางอย่างที่ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบเงียบลง

เหลือแค่เสียงหัวใจของตัวเองที่ดังจนกลบทุกอย่าง

ฉันรู้ว่าเขากำลังจะทำอะไร

และที่น่ากลัวคือ…ฉันไม่ได้ถอย

ริมฝีปากเขาค่อย ๆ ขยับเข้ามา

ประกบชิด แทรกลิ้นอุ่น ร่างกายฉันร้อนวูบวาบ หัวใจฉันเต้นแรงจนกลัวว่าเขาจะได้ยิน

ในที่สุด...

จูบแรกของฉัน...ก็เกิดขึ้น

กลางมุมมืดหลังเสาในผับไฟกระพริบ

กับผู้ชายที่ชื่อว่า พายุ

และมันไม่เหมือนในซีรีส์ที่เคยดู

ไม่หวาน ไม่ประดิษฐ์

แต่มันจริง...และแรงพอจะทำให้เข่าฉันแทบอ่อน

ริมฝีปากเขาอุ่น นุ่ม และมั่นใจ

จูบแบบที่ไม่ถามก่อน

แต่กลับไม่ได้รู้สึกถูกล่วงเกิน

กลับรู้สึก...เหมือนได้รับการต้อนรับเข้าไปในโลกอีกใบ

โลกที่ฉันไม่เคยกล้าแม้แต่จะมองมันเต็มตา

ฉันหลับตา ราวกับทั้งตัวถูกสั่งให้เชื่อใจ

ขณะที่มือของเขาแตะที่เอวเบา ๆ เพื่อประคอง

แต่ชัดเจนพอจะทำให้ฉันรู้ว่า...ฉันไม่ได้อยู่คนเดียวอีกต่อไปในค่ำคืนนี้

มันคือจูบแรกที่ไม่มีคำสัญญา

ไม่มีคำว่าพรุ่งนี้

ไม่มีแม้แต่คำถามว่า… “แล้วต่อไปล่ะ?”

แต่กลับมีบางอย่างในนั้นอุ่นวาบ ละลายใจ

จนฉันลืมอดีตที่เคยจืดจาง และเริ่มอยากรู้ว่า

บางที...การปล่อยให้คืนนี้พาไป

อาจเป็นสิ่งที่ใจฉันรออยู่เงียบ ๆ มานานแล้วก็ได้

…

“ฝากลินลี่ด้วยนะ”

แพรวเอ่ยพร้อมขยิบตา ส่วนแยมยกมือบ๊ายบายอย่างรู้กัน

ทั้งสองยืนส่งฉันราวกับเจ้าสาวที่กำลังจะก้าวเข้าเรือนหอชั่วคราว

เรือนหอที่เช็คเอาท์ตอนเช้า

ไม่มีแหวน ไม่มีแขก ไม่มีพิธี

มีแค่หัวใจที่ยอมเสี่ยง…