บทที่1.ลินลี่คนเดิม

สามวันก่อนหน้า

เสียงนาฬิกาปลุกเจ้าเก่าดังขึ้นตรงเวลาเป๊ะเหมือนทุกวัน

ฉันเอื้อมมือออกไปกดปิดเสียงมันด้วยความเคยชิน ก่อนจะนอนนิ่ง ๆ สูดหายใจลึกอยู่อีกสามนาทีเต็ม ๆ ราวกับต้องรวบรวมพลังจากทั้งจักรวาลก่อนจะเริ่มวันใหม่

“โอเค... เริ่มต้นวันธรรมดาอีกวัน”

(ธรรมดาจริงเหรอ? ฉันอยากให้มันเปลี่ยนไปไหมนะ? แล้วเปลี่ยนไป... เพื่ออะไรล่ะ?)

ฉันลุกจากเตียงอย่างเชื่องช้า พร้อมกับเสียงบ่นเบา ๆ ในใจ ลมเช้าพัดม่านระเบียงเข้ามาแตะแก้มเบา ๆ เหมือนจะปลอบว่า

"วันนี้ก็ยังมีเธออยู่นะ"

ขั้นตอนถัดไปก็เหมือนทุกวัน ล้างหน้า แปรงฟัน มัดผมหางม้าต่ำ แล้วหยิบแว่นตากรอบหนาที่เป็นเหมือนเกราะเล็ก ๆ ไว้รับมือกับโลกที่วุ่นวาย

เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาว กางเกงสแล็คสีกรม รองเท้าคัทชูสีดำ ทั้งชุดที่แม่ซื้อให้ในวันรับปริญญายังดูดีเหมือนเดิม

นี่แหละ... ชีวิตของฉัน — ลินลี่ วัยเปล่งปล้่ง ที่ใช้ชีวิตเรียบง่าย และเที่ยงตรงเหมือนนาฬิกาเรือนเก่า

ตื่นเช้า ขึ้นรถเมล์ตอนเจ็ดโมงตรงเป๊ะ ถึงออฟฟิศแปดโมงทุกวันทำงานแบบตั้งใจจนเพื่อนร่วมงานพูดกันเล่น ๆ ว่าฉันเป็น "เครื่องจักรมีชีวิต"

เลิกงานหกโมง กลับบ้าน ทานข้าว ดูซีรีส์เบา ๆ พอให้หัวใจได้พัก แล้วก็เข้านอนก่อนสี่ทุ่มตามแผนชีวิตที่วางไว้อย่างดี

ชีวิตของฉัน... สะอาด เป็นระเบียบ และไม่มีอะไรเกินเลย

แต่มันจะ... สะอาดเกินไป ไหมนะ?

บางวัน ฉันรู้สึกเหมือนทุกอย่างถูกร่างพิมพ์เขียวไว้แล้ว ไม่มีช่องว่างให้หลุดนอกเส้น เหมือนถูกวางไว้ในกล่องใสที่เรียบร้อยมากจนไม่มีแม้แต่รอยร้าวให้ลมหายใจไหลเวียน

ฉันเหมือนถูกล็อกอยู่ในกรงที่มองไม่เห็น กรงที่ฉันสร้างขึ้นเองหรือเปล่าก็ไม่แน่ใจ

ความสัมพันธ์? ฉันทั้งซิงและโสดสนิท

ไม่เคยมีแฟน ไม่เคยแม้แต่จูบแรก ฟังดูน่ารักดีในนิยาย แต่ในชีวิตจริงมันก็มีคำถามตามมาเหมือนกัน

บางคืนที่ล้มตัวลงนอนและแสงจากหน้าจอเริ่มหรี่ลง ฉันก็นึกสงสัยอยู่ลึก ๆ ว่าแท้จริงแล้ว... ฉันเป็นเพียงแค่ "เด็กดีของพ่อแม่" ที่ใช้ชีวิตตามคู่มือที่ใครไม่รู้เขียนไว้ หรือฉันเองต่างหาก ที่ยังไม่กล้าเขียนบทใหม่ของตัวเองสักที

(ถ้าฉันเลือกเองได้... ฉันจะยังเป็นแบบนี้ไหมนะ?)

“สวัสดีตอนเช้า ลินลี่ หน้าตาสดใสเชียววันนี้”

เสียงคุ้นเคยที่ฟังเมื่อไหร่ก็รู้สึกดี ลอยมาตามกลิ่นกาแฟหอมอ่อน ๆและนั่นก็คือ... คุณอุษา หัวหน้าของฉัน

เธอยังคงนั่งที่มุมเดิมของออฟฟิศ โต๊ะใกล้หน้าต่างที่แสงแดดอ่อนสาดผ่านมูลี่บาง ๆ ใบหน้าของเธอประดับด้วยรอยยิ้มอบอุ่นที่ดูไม่เคยเปลี่ยน แม้จะผ่านเช้ามาหลายพันวันแล้วก็ตาม

กาแฟในมือเธอเหมือนเป็นเครื่องหมายประจำตัว เข้มพอจะปลุกให้ตื่น แต่หอมละมุนเหมือนเธอไม่มีผิด

คุณอุษา เป็นคนที่ฉันทั้งเกรงใจและไว้วางใจในเวลาเดียวกัน

เธอไม่ได้เป็นแค่หัวหน้า... แต่เป็นเหมือน แสงแรกของวันใหม่ ที่ทำให้ฉันรู้สึกว่า

“วันนี้ ก็คงไม่แย่เท่าไหร่หรอกนะ”

…

“ตอนพักเที่ยง แพรว เพื่อนสนิทที่แทบจะเป็นคนเดียวในชีวิตที่ไม่ใช่แม่ โทร.เข้ามาเสียงดังทะลุจอมือถือ

“ลี่! แกไม่เบื่อชีวิตแบบนี้บ้างเหรอวะ?!”

ฉันหัวเราะแห้ง ๆ “เบื่ออะไรอะ?” พลางจิ้มไข่ต้มในข้าวกล่องจากร้านสะดวกซื้อที่อยู่ทุกหัวมุม

“ชีวิตแกไง! ไม่มีแฟน ไม่มีจูบแรก ไม่มีแม้แต่ผู้ชายจะขอเฟซ! แกจะเป็นแม่ชีเหรอ?!”

คำพูดของแพรวรุนแรง แต่มันก็คือความจริงที่ฉันไม่อยากยอมรับ

(จริง ๆ แล้ว...ฉันก็อยากรู้จักความรักนะ แต่กลัว...กลัวจะผิดหวัง กลัวจะเสียใจ กลัวจะทำพลาด)

ฉันเรียนบัญชี จบเกียรตินิยม ได้งานทำเร็ว พ่อแม่ภูมิใจในตัวฉันมาก แต่บางคืนก่อนนอน ฉันนอนจ้องเพดานห้องว่างเปล่า

และตั้งคำถามกับตัวเองว่า

“สิ่งที่ฉันเป็นตอนนี้...มันคือสิ่งที่ฉันเลือกเองจริง ๆ หรือแค่ทำตามสิ่งที่ ‘คนดี’ ควรเป็น?”

“ศุกร์นี้ไนท์คลับเปิดใหม่! ฉันจะลากแกไปเอง!” แพรวทิ้งประโยคเหมือนประกาศสงคราม

“ไม่มีข้ออ้าง!”

ฉันจะเถียงว่า “ติดงาน” หรือ “ง่วงมาก” ก็ไม่ทันพูดจบ

[แพรว: ถ้าไม่ไป = ตัดเพื่อน = บล็อกทุกช่องทาง] เด้งขึ้นบนหน้าจอทันที

...เพื่อนฉันนี่แรงไม่เบาเลยจริง ๆ

(จริง ๆ แล้ว...ถ้าฉันไป... ฉันจะเป็นตัวของตัวเองได้ไหมนะ?

หรือฉันจะกลายเป็นใครสักคนที่ฉันไม่เคยรู้จักมาก่อน)

บ่ายวันนั้น ฉันนั่งทำงบการเงินต่อในออฟฟิศเล็ก ๆ ที่เย็นจัดจนเหมือนฉันถูกแช่ในฟรีซของซุปเปอร์มาร์เก็ต

โต๊ะข้าง ๆ คือก้อง เพื่อนร่วมงานหนุ่มที่มีรอยยิ้มอ่อนโยนและสายตาที่อบอุ่นเสมอ

“พิมพ์แรงไปหน่อยนะ ลินลี่” เขาพูดพร้อมส่งยิ้มให้

“อ๊ะ ขอโทษค่ะ!” ฉันสะดุ้ง แล้วดึงมือออกจากคีย์บอร์ดทันที

ก้องยิ้มบาง ๆ แล้วหันกลับไปทำงานต่อ

เขาดูเป็นคนดี ถ้าฉันจะลองเปิดใจคบใครสักคน ก้องน่าจะเป็นตัวเลือกที่ดี

แต่ฉันไม่เคยรู้สึก ‘พิเศษ’ เวลาคุยกับเขาเลยสักครั้ง

(ความรู้สึกที่ว่า ‘พิเศษ’ มันเป็นแบบไหนกันนะ?

ทำไมฉันถึงไม่เคยได้สัมผัสมันสักที)

…

คืนนั้น ฉันยืนจ้องตัวเองในกระจก

ใบหน้าจืดชืด ผมดำตรงราวกับผ้ากำมะหยี่ แว่นตาหนา ๆ เป็นเหมือนกำแพงโปร่งใส ที่ฉันเอาไว้กันโลกเอาไว้ไม่ให้เข้ามาใกล้เกิน

ถอดแว่นออก ฉันเห็นรอยคล้ำใต้ดวงตาที่ไม่รู้ว่ามาจากแสงหน้าจอคอมพิวเตอร์ หรือความเหงาที่เกาะกินใจ

บางที...ฉันก็แค่ต้องการใครสักคน

ไม่ต้องหล่อ ไม่ต้องรวย

แค่คนที่มองฉันแล้วไม่ใช่แค่ ‘เด็กดีของพ่อแม่’

“ฉันไม่อยากดีจนไม่มีใครกล้าเข้ามา... และไม่อยากน่าเบื่อจนถูกมองข้าม”

(ฉันอยากให้ใครสักคนเห็น ‘ฉัน’ จริง ๆ ไม่ใช่แค่ฉันในเวอร์ชันที่คนอื่นอยากให้เป็น)

…

ทันใดนั้น ข้อความจากแพรวเด้งขึ้นมาอีกครั้ง

[ศุกร์นี้ 3 ทุ่ม หน้าร้าน 669 club

ถ้าไม่มา = ฉันจะลากแกไปเอง]

ฉันจ้องหน้าจอโทรศัพท์นิ่ง ๆข้อความของแพรวยังค้างอยู่ตรงนั้น เหมือนคำท้าทายที่ฉันไม่เคยกล้ารับ

แต่ตอนนี้…ใจฉันสั่นนิด ๆเหมือนโดนคลื่นเล็ก ๆ ซัดเข้ามา… ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะบางอย่างในตัวฉัน…มันเริ่มไม่เหมือนเดิม

นี่อาจจะเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี

ที่ฉันรู้สึกว่า…ฉันอยาก "เปลี่ยน"

ไม่ใช่เพราะอยากมีแฟน ไม่ใช่เพราะอยากให้ใครมาชอบ

และไม่ใช่เพื่อพิสูจน์อะไรกับโลก แต่เป็นเพราะ…ฉันแค่อยากรู้ ว่าฉันจะรู้สึกยังไง ถ้าได้เป็นตัวเองในแบบที่ไม่เคยลอง

ในแบบที่ไม่ต้องขออนุญาตใคร...

แม้แต่ตัวฉันเองในเวอร์ชันเดิม