Kabanata 4

Ravenna Ylianna Ocampo’s Point of View

Kagaya ng napag-usapan namin ni Killian, inihatid niya ako. Mabuti na lang, dahil hindi kami nakita nang kung sino kagabi. Wala pa man din ako sa mood para makipag-usap sa kung kanino, dahil sumagi na naman sa isipan ko kung gaano kasakit maloko, at maiwan.

“Yana!” singhal ni Daddy nang ako ay makababa ng hagdan.

Napapikit na lamang ako, dahil ramdam ko ang galit ni Daddy sa paraan pa lang ng pagtawag niya. Na kahit wala akong sinabi, sumabog na talaga siya sa galit.

“Ano ‘yong narinig ko tungkol sa lalaking ‘yon?!” nanggagalaiting tanong nito sa akin.

Hindi naman ako makapagsalita, at piniling itikom ang aking bibig, dahil kapag sinagot ko siya, baka mas lalo lang siyang magalit.

“Iniwan ka niya?!”

“Sweetheart,” paglalambing naman ni Mommy, at sumulyap sa akin na tila gusto akong umalis na lang ng bahay para lang hindi na magalit si Daddy.

Kaya lang ay hindi ko yata alam kung paano ‘yon gagawin lalo pa’t gusto ko rin talagang sabihin sa kanila ang totoo. Gusto kong ako mismo ang mag-confirm sa kanila, at hindi ang ibang tao.

“Dad—”

“Tell me the fucking truth, Ylianna!” he hissed, trying to shut me up.

Humugot na lamang ako nang malalim na hininga, at hindi na nagsalita pa. Kahit gusto kong magsalita, pinili kong manahimik. binigyan ko siya nang kaunting oras para pakalmahin ang kaniyang sarili kung gayon na puwede namang sabihin ko kaagad sa kanila kung ano ang nangyari.

Ngunit alam ko kasi kung paano magalit si Daddy, eh. Alam kong hindi siya mapipigilan, pero alam ko naman na nakatatakot talaga siya.

Kaya hindi ako makapagsalita. Medyo kinakabahan din ako, dahil kapag may binitawang salita si Daddy lalo na kung galit siya, alam kong hindi siya nakipagbibiruan. Kung sinabi niyang gagawin niya, gagawin talaga niya.

“We broke up,” panimula ko para lang matapos na ang usapan.

Ang pangit lang, dahil kailangan pa naming mag-usap nang ganito kung gayon na umagang-umaga pa. May work pa kaming pareho ni Daddy, dahil ilan sa mga business nila ay hawak pa rin niya. Habang ang ilan naman ay hawak ko.

Pakiramdam ko tuloy ay hindi ako makapagtatrabaho nang maayos kung ganito ang ibinungad sa akin ng tadhana. Pakiramdam ko tuloy ay masiyado akong malas para sa ganitong bagay.

“Nalaman kong ginagamit lang pala niya ako para sa business nila, Dad. He didn’t court me for love.”

Natahimik silang pareho nina Mommy, at Daddy. Kahit alam na nila ang kasagutan, pinili pa rin nilang pakinggan mula sa akin ‘yon.

Kaya nga napangiti na lang ako nang mapait. Bukod sa sobrang malas ko talaga pagdating sa pag-ibig, swerte naman ako, dahil hindi bumagsak ang mga business namin magmula nang hawakan ko ang mga ‘to.

Kung tutuusin ay mas umangat pa nga. Siguro ay dahil hands-on talaga ako pagdating sa mga business namin. Perfectionist kasi talaga ako. Dapat ay hindi kami puwedeng magkamali.

Kung maganda ang performance namin last year, dapat mas maganda ngayon. Dapat ay talunin pa rin namin ‘yong na-set naming record last year.

Kaya siguro sobrang dami naming achievements ngayong taon. Ang problema ko lang talaga ngayon ay dahil sa ex-boyfriend kong gago.

Wala na ngang naitulong sa akin, nagawa pa akong lokohin para lang iangat ang business nila. Pero mukhang pababagsakin naman ‘yon ni Daddy nang hindi nila napapansin, dahil nga sa nangyari ngayon.

“I’ll bring them down,” he announced.

Umiling na lamang ako, at hindi na umangal pa. ‘Yon siguro ang karma nila, ang gagawin ni Daddy. Kaya instead na pigilan siya, hinayaan ko na lang. 

Kung ‘yon naman ang mabisang solusyon para matuto sila, at hindi nila ako gaguhin, mas maganda na lang sigurong pabagsakin sila. Bahala na kung ano man ang mangyari. Basta ayusin nila ang mga desisyon nila sa buhay kung ayaw nilang maging karma si Daddy.

Pagdating ko sa office ko, sumunod ang secretary ko.

“Good morning, Ma’am Ocampo,” bati sa akin nito.

Hindi ako nagsalita, at nilingon lamang siya nang ako ay makaupo sa aking swivel chair.

“Ma’am, may bisita po kayo.”

“Sino?” tanong ko sa kaniya gamit ang kalmadong boses.

Itinuon ko naman ang aking atensyon sa aking table na ngayon ay sobrang daming document. Mukhang kanina lang ‘to iniakyat ng ibang departments.

Masiyado kasing mabagal ang process ng documents kung minsan. Kinakailangan pang i-follow up ng aking secretary kung maayos na ba ang mga rush document doon.

Understandable naman since may mga process din naman kasi ang mga ‘to. Hindi rin naman kasi ‘to basta-basta, eh. Kaya iniintindi ko na lang kaysa magkaroon pa ako nang problema.

“Sir Killian Adler Rivanov, ma’am.”

Natigilan ako. Ramdam ko ang panlalamig ng aking mga palad, dahil sa biglaang pagbisita ng lalaking ‘yon.

Ilang beses akong kumurap. Umaasa kasi akong mali lang ako ng dinig. Kaya lang ay wala namang binawi ang secretary ko. Wala tuloy akong choice kung hindi ay lingunin siya para lang siguraduhin kung tama ba ang aking pangdinig.

“Pardon?”

“Sir Killian Adler Rivanov po,” ulit ng aking secretary.

“Bakit siya nandito?” tanong ko sa kaniya.

Aware naman akong mayaman ang lalaking ‘yon. Hindi ko lang inaasahan na makikilala niya kaagad ako, at kung aling business ang hawak ko para lang bisitahin niya ako mismo rito sa office ko.

Wala akong ideya kung ano ang pakay niya, pero ramdam kong hindi ‘yon basta-basta. Hindi naman kasi ako no’n sasadyain mismo rito kung simple lang ang pakay niya, hindi ba?

“May business meeting daw kayo, ma’am. Ganitong oras daw po, at sinabi niya raw po sa ‘yo kahapon.”

Hindi naman ako makapagsalita. Wala naman siyang sinabing ganoon, pero dahil mukhang kilala ng secretary ko kung sino ang lalaking ‘to, hindi na ako nakipagtalo pa.

“Let him in,” utos ko na lamang, at napahawak na lang sa aking noo.

Ramdam ko ang pagpintig ng aking sintido, dahil sa biglaan nitong pagbisita. Pero kung maniningil lang naman ‘to sa akin, bakit dito pa talaga sa office ko?

Hindi naman nagtagal nang pumasok siya. Suot ang mamahaling itim na business attire, at ang kaniyang mabibigat na mga titig sa aking gawi ang sumalubong sa akin.

Wala naman akong reaksyon nang magtama ang aming mga mata. Nanatili akong kalmado, kahit na sa loob-loob ko ay halos himatayin na ako sa sobrang kaba.

“How are you, Ravenna Ylianna Ocampo?” he said hoarsely, making my heart pound fast.