Kabanata 5

Ravenna Ylianna Ocampo’s Point of View

Napalunok ako, at mabilis na inilihis ang aking mga mata lalo na nang mapansin kong nakatitig siya sa akin.

Umupo kasi siya sa sofa na medyo may kalayuan sa aking table. Ipinatong niya ang kaniyang mga bisig sa sandalan ng sofa, at nagawa ko nga rin kasing nasaksihan ang pag-de-kuwatro niya.

Bahagya pa ngang nanuyo ang aking lalamunan, dahil hindi ko inaasahan na ganito pala kalakas ang appeal niya.

Maiintindihan ko tuloy ang mga babaeng nagkandadarapa sa kaniya, which is malayong hindi mangyari. Mayaman siya. Of course, maraming nakakikilala sa kaniya. Malabo rin namang hindi siya kilala ng mga ‘to, kahit na hindi siya mayaman.

Sa lakas ng appeal niya, tangkad, at kaguwapuhan niya, malabong hindi mo alamin ang pangalan. Baka nga maraming lumapit sa kaniya, at mag-offer na lang ng contract para lang ipasok siya sa modelling industry.

Kahit simpleng damit lang siguro ang ipasuot sa kaniya, magagawa niya ‘yong idala nang walang kahirap-hirap. Kung pagsuotin man siguro ‘to nang butas-butas na damit, magmumukha pa ring may class.

Imbis na isipin siya, umiling na lamang ako. Itinuon ko ang aking pansin sa mga document na kailangan kong pirmahan.

Bukod sa rush ang ilang document dito, kinakailangan ko ring tanggalin sa isipan ko ang pagkahumaling ko sa lalaking ‘to.

Kabi-break ko lang sa ex-boyfriend ko. Kahit sabihin pang single kaming pareho, wala pa akong balak. Kailangan ko pang ayusin ang sarili ko, kung maayos ko man.

Sa dinami-dami ba naman kasing breakup na naranasan ko, at pare-pareho lang ang rason, parang nakatatakot na ring sumugal. Mas gugustuhin ko pang tumanda na lang nang dalaga kaysa ang ganito.

“Is that how you treat your guest?”

Natigil ako sa pagpipirma nang bigla na lang siyang magsalita. Nawala tuloy ako sa focus, dahil sa kaniyang pagsingit.

Ilang beses pa akong napakurap, hanggang sa matawa na lamang ako nang bahagya. Ano ba ang kailangan kong gawin? Wala naman kasi siya sa schedule ko kung tutuusin.

Nang mag-angat ako ng tingin, nakita ko siyang nakatitig sa aking gawi. Madilim ang kaniyang mga mata, at tila may gustong sabihin. Kaya lang ay nang ipinikit niya ang kaniyang mga mata, nawala ‘yon.

“Ano ba ang dapat kong gawin? Pagsilbihan ka?” masungit kong tanong sa kaniya, at ibinaba ang hawak kong ballpen. “Ang kapal naman ng mukha mo kung ganoon?”

Umangat ang sulok ng kaniyang labi sa aking sinabi. Kaya napakunot ako ng aking noo.

Hindi ko lang maintindihan kung bakit ganoon ang kaniyang naging reaksyon kung gayon na nagawa ko na siyang sungitan. Natuwa pa siya sa lagay na ‘yon?

“Natuwa ka pa sa lagay na ‘yan?” hindi mapigilang komento ko.

Pero imbis na sumagot, ngumisi lamang siya. Hindi na tipid ‘yon kung ikukumpara kanina. Kaya napailing na lang ako, dahil siya na nga ang sinungitan, pero siya pa ang natuwa.

Hindi na ako nakipag-usap sa kaniya. Nag-focus na lamang ako sa aking trabaho, hanggang sa hindi ko napansin na basta na lang pumasok ang secretary ko dala ang mga pagkain na hindi ko alam kung saan galing.

“Nag-order ka?” tanong ko sa secretary ko, dahil puro mga mamahaling pagkain ang mga ‘yon.

Nagtataka namang tumingin sa akin ang secretary ko. Mukhang hindi inaasahan na magtatanong ako.

“Hindi po. Akala ko po ay ikaw ang nag-order, ma’am, kasi may bisita ka,” nagtataka nitong tanong na nagpalingon naman sa akin kay Killian.

Hindi siya nakatingin sa aking gawi, dahil ang atensyon niya ay nasa librong binabasa niya. Hindi ko nga lang sigurado kung binabasa niya lamang ‘yon, o props lang, eh. Pero parang may ideya na ako kung sino ang salarin sa bagay na ‘to.

“Nabayaran naman na ‘to, ma’am,” dagdag pa ng aking secretary.

Mas lalo tuloy lumakas ang kutob ko, dahil sa kaniyang naging sagot. Kaya imbis na magsalita, tumango na lamang ako para hindi na humaba pa ang usapan naming dalawa.

Hindi rin naman nagtagal nang umalis siya sa office ko. Saka lang din binitawan ni Killian ang librong binabasa niya, at mabilis na lumingon sa akin.

“Let’s eat.”

Naningkit naman ang aking mga mata, dahil parang maganda ang mood nito. Hindi ko alam kung dala lang ba ‘yon ng pagkain na naamoy niya, o sadyang nagbago lang talaga ang mood niya nang magbasa siya?

“Ikaw ang nag-order?” tanong ko sa kaniya.

He shrugged. Bumaling kaagad ang kaniyang atensyon sa mga pagkain na nasa kaniyang harapan, at nagsimulang tanggalin ang mga takip nito.

Napahawak na lang tuloy ako sa aking noo, dahil biglang pumintig ang aking sintido. Hindi ko nga lang masiguro kung dahil ba ‘to sa biglaan niyang pagbisita, saka pag-order, o ang mga tambak na documents sa aking table, eh.

“It’s already lunchtime. You should be eating instead of working.”

Hindi naman ako sumagot. Pinili kong manahimik, dahil baka kung ano ang masabi ko. Kaya imbis na makipag-away pa sa kaniya, tumayo na lamang ako, at lumapit doon.

Pinili ko nga lang maupo sa harapan niya, dahil ayaw kong parehong sofa ang inuupuan namin.

Isa pa, naglalaro pa sa isipan ko ‘yong sinabi niya sa akin noon. Tingin ba niya ay hindi matatanggal sa aking isipan ang tungkol doon?

“I want you on my bed—begging for me to wreck you.”

Ipinilig ko ang aking ulo sa kanan, at pasimple na lang siyang pinanood kung saan ay naglalagay siya ng mga ulam sa isang plato.

Nang makuntento siya roon, saka niya ‘yon inilahad sa akin. Bahagya pa ngang kumunot ang aking noo, dahil bakit naman niya ibibigay sa akin ang mga kinuha niya?

“This is yours,” he clarified.

Napaawang naman ang aking bibig. Hindi inaasahan na magagawa niya akong asikasuhin kung gayon na siya ang bisita ko, at nasungitan ko pa siya.

Hindi ko naman makalilimutan na siya ang tumulong sa akin, at kailangan ko pa siyang bayaran. Ang problema lang ay bakit nagagawa niya ‘to kung ang tanging kailangan lang naman niya sa akin ay ang katawan ko?

“Why are you doing this?” I asked, trying to break the deafening silence between us.

“What do you think?” tanong naman nito pabalik sa akin, at tiningnan ako nang mariin.