LOGINRavenna Ylianna Ocampo’s Point of View
Mabilis lumipas ang araw, at hindi ko naman mapigilang makaramdam ng lungkot lalo pa’t ngayon ang huling araw namin dito.
Kahit papaano ay aaminin ko namang nag-enjoy ako rito sa Spain. Hindi ko pa man napupuntahan lahat ng magagandang lugar dito, aaminin kong kahit papaano ay nagkaroon ng puwang sa p
Ravenna Ylianna Ocampo’s Point of View“Ano ba ang pakialam mo?” singhal ni Simon sa kaniya.Napansin ko naman ang pagsulyap nito sa akin, at ang pagkunot ng kaniyang noo na hindi ko alam kung para saan nga ba.Bumigat din ang kaniyang awra, pero hindi ko matukoy kung bakit. Basta ang alam ko lang ay tumalim ang kaniyang mga mata nang lingunin niyang muli si Simon.“Naatasan lang tayo para bantayan ‘yan, hindi para bugbugin!”Doon naman natawa si Simon, at kaagad akong itinuro na para bang may nagawa akong kasalanan.“Ito! Itong babaeng ‘to! Sinabi ba naman na wala talaga silang pakialam sa kaniya! Na kaya ganoon ang nangyari ay dahil pinaglalaruan lang tayo ng mga ‘yon!”Dumako muli ang mga mata sa akin ng lalaki, ngunit kaagad din naman niyang ibinalik muli ang kaniyang atensyon kay Simon na ilang beses napamura nang malutong.“Tang ina! Kung patayin na lang natin ‘to?”“Tapos ano? Tayo ang malalagot kina boss?” iritadong wika naman niya, at napailing na lamang. “Kaya mo ba sinuntok
Ravenna Ylianna Ocampo’s Point of ViewIsang araw na ang lumipas magmula nang dalhin nila ako rito. Hindi ko alam kung ano ang aking gagawin, pero naniniwala naman ako na darating si Killian.Naniniwala ako na magagawa nila akong hanapin, at magagawa nilang pabagsakin ang mga ‘to. Pero bakit sa tuwing lumilipas ang oras ay aminado akong nawawalan na ako ng pag-asa?Hindi ko alam kung dahil ba sa lalaking madalas akong pagsalitaan ng kung ano, o dahil pakiramdam ko ay wala talaga akong laban sa kanila?Sabihin na nating namatay na nga si Dexter, pero hindi naman ‘yon sapat para maging kalmado ako, hindi ba? Kaya hindi ko maiwasang mapatulala na lang, at pilit nagdadasal para tanggalin ang kabang nararamdaman ko magmula pa kanina.“Kumain ka na.”Napasulyap ako sa lalaking nagdala ng pagkain para sa akin, at kung hindi ako nagkamamali ay siya ‘yong madalas na hindi nagkokomento sa tuwing nasa paligid ‘yong isa.Kung hindi ako nagkamamali ay Simon ang pangalan no’n, pero ‘tong isa, hindi
Ravenna Ylianna Ocampo’s Point of ViewHindi ko na alam kung ilang oras na ba ang lumipas. Basta pagmulat ko ng aking mga mata, medyo maliwanag na ang paligid. Hindi na sa puwesto ko ang may ilaw. Buong sulok na ng silid.Kaya nagulat ako nang magkaroon ng mesa sa saking harapan. Parang ang hirap kasing paniwalaan, at hindi na rin makatali ang mga kamay ko. Napatitig ako sa pagkaing nasa harapan ko. Pakiramdam ko ay kanina pa ‘to nakahain. Kaya kumalam ang aking sikmura, kahit na hindi ko naman tipo ang pagkain.Mabilis akong kumain. Hindi ko na ininda pa kung ilang beses akong nabulunan, dahil ang mahalaga sa akin ay ang makakain ako nang maayos.Ayaw kong sayangin ang pagkatataong ‘to. Gutom na gutom ako, at nauuhaw. Pakiramdam ko ay mawawalan ulit ako ng malay kung hindi ko ‘to itinuloy.Kaya naging mabilis ang lahat. Hindi ko man lang namalayan na naubos ko na ‘yon, at uminom ako kaagad ng tubig.“Patay gutom ka pala?” puna nang isang boses.Doon ako napasulyap sa gawi niya, at n
Ravenna Ylianna Ocampo’s Point of View“Ilibing niyo ‘yan,” utos ng lalaki sa mga tauhan nila.He’s dead?Kahit wala akong makita, dahil madilim sa parte nila, hindi ko maipaliwanag ang takot na nararamdaman ko.Nagawa niyang patayin si Dexter, at hindi malabong kaya rin ako nitong patayin kung gugustuhin niya.Kaya napalunok ako, at napailing lalo pa’t alam kong hindi basta-bastang tao ‘to.“Pinatay mo siya,” bulong ko na may halong panghihina, at panginginig.Naramdaman ko ang mga mata nilang napalingon sa akin, at hindi ko alam kung bakit nanuyo ang aking lalamunan. Maging ang aking balahibo sa katawan, tumayo.“Yes,” he answered. “So what? I hate that kind of trash. Ang plano rito ay ang kidnap-in ka para dumating ang mga Rivanov. Ang habol lang naman niya sa ‘yo ay ang business mo, pero dahil sa kalibugan no’n, patay siya.”Hindi ako makapagsalita. Did he save me from him?Alam kong kalaban nina Killian ‘to, pero hindi ko aakalain na magagawa niya akong iligtas sa kung sino.“I j
Ravenna Ylianna Ocampo’s Point of ViewHindi ako makapagsalita. Gulat na gulat ako sa aking narinig. Ni hindi ko rin magawang huminga, dahil sa kaniyang sinabi.“Tikman ko na siya ngayon. Baka kapag napatay ko ‘to, hindi ko na maririnig na umiyak,” dagdag pa niya.Rinig ko ang yabag ng kaniyang paa, hanggang sa tumigil siya sa aking harapan. Doon ko natanaw ang kaniyang mukha, at kung ikukumpara ang mukha niya noon sa mukha niya ngayon, ibang-iba.Ang laki kasi ng ipinayat nito, at hindi ko alam kung dahil ba nasa ibabaw niya ang ilaw kaya parang malalim ang kaniyang mga mata.“Huwag kang lalapit sa akin!”Natawa siya nang mahina, at yumuko para tapatan ang level ng aking mukha. Tinitigan niya ako nang nakadidiri. Nagawa pa niyang tingnan ang aking katawan, at ngumisi na lamang nang nakatatakot.“Bakit hindi? Mamamatay ka lang din naman. Tikman na kita ngayon.”Nagsimulang magtubig ang aking mga mata. Ilang beses pa akong napalunok, hanggang sa tumulo na ang aking mga luha.“Tang ina!
Ravenna Ylianna Ocampo’s Point of ViewNagising na lamang ako nang bigla na lang nila akong buhusan nang malamig na tubig sa aking mukha. Nainom ko pa nga yata ‘yon, at napahugot ako nang malalim na hininga na naging dahilan ng pag-alingawngaw naman ng kanilanag mga halakhak.Napakurap ako. Ilang beses pa, hanggang sa tuluyang luminaw ang aking mga mata.“Gising na pala ang prinsesa,” sambit nang isang pamilyar na boses.Kaagad kong hinanap kung saan ‘yon nanggaling, pero hindi ko maaninag, dahil sa sobrang dilim ng paligid.Ang tanging maliwanag lang ay ang puwesto ko. Kaya ilang beses akong napakurap.Ramdam ko ang kanilang mga presensya, at pakiramdam ko ay hindi lang iisang tao ang nandito. Marami.“Sino ka?” tanong ko, at pilit tinatagan ang aking boses. “Bakit nagtatago ka sa dilim? Magpakita ka!”Doon naman natawa ang isang babae na hindi pamilyar sa akin, pero mas lalo lamang akong napasinghap nang bigla na lang may bumulusok na kutsilyo sa aking gawi.Nanigas ako sa aking kin
Ravenna Ylianna Ocampo’s Point of View“Kumpleto na ba ang gamit mo?” tanong sa akin ni Mommy.Napatango naman ako bilang sagot, at bahagyang natawa. “Yes, Mom. Na-check ko na po nang ilang beses.”Humugot siya nang malalim na hininga, at parang may pag-aalangan pa rin sa kaniyang mukha.Alam ko na
Ravenna Ylianna Ocampo’s Point of View“Nakapag-empake ka na?” tanong ko kay Killian nang dalawin niya muli ako.Matapos ang naging usapan namin no’n, napapayag din naman ni Killian si Mommy. Alam na rin nila na sasama sa akin s
Ravenna Ylianna Ocampo’s Point of ViewMagmula nang malaman ni Killian ang tungkol sa ginawa ni Liam sa akin, tahimik na siya. Pero hindi naman nito ipinararamdam sa akin ang galit niya.Sa katunayan ay nagawa pa nga niya akong asikasuhin kahut na ganoon ang nang
Ravenna Ylianna Ocampo’s Point of View“What about steak? You don’t like it?” tanong niya na siya namang ikinakunot ng aking noo.“Ayos naman na sa akin ang pasta, saka toasted bread.”“I don’t think so,” linta







