Se connecterKabanata 110 Vanessa's POV Napakapit ako nang mahigpit sa kamay ni Sebastian dahil malapit nang lumabas ang anak namin. Nagsimula ang sakit alas-tres ng madaling-araw. Nagising ako dahil sa kakaibang pananakit ng ibabang bahagi ng likod ko. Noong una, akala ko mali lang ang pagkakahiga ko. Sinubukan kong matulog ulit. Pero hindi nawawala ang sakit. Mas lalo pa itong lumalakas. Mas nagiging madalas. Binilang ko ang pagitan ng bawat pagkirot. Agad kong ginising si Sebastian. "Seb. Seb, wake up." Mabilis siyang nagmulat ng mata. "What's wrong?" "The baby is coming." Napabangon siya nang sobrang bilis at muntik pang mahulog sa kama. "Now?" "Now." Napatingin siya sa orasan. Pagkatapos sa akin. Pagkatapos sa tiyan ko. Pagkatapos sa akin ulit. Namumutla ang mukha niya Malaki ang mga mata. At halatang nanginginig ang mga kamay niya. "Okay," sabi niya. "Okay. Okay." "Stop saying okay." "I'm trying to calm down." "It's not working." "I know." Agad niyang kinuha ang cellphone
Kabanata 109 Vanessa’s POV Umupo si Kimberly sa tabi ko at agad na ipinatong ang kamay niya sa tiyan ko. "Hi, baby," sabi niya. "It's your favorite auntie. Ang dami kong binili para sa'yo today. Galit na galit na sa akin ang parents mo, pero ikaw? Mahal na mahal mo ako." Parang sinagot naman siya ng baby dahil agad itong sumipa. Napanganga si Kimberly. "See? Kilala niya ako." Napatawa ako. "Feeling ko sinasabi niya, 'Please stop, Auntie Kim.'" "No way." "Sure ka?" "Oo. Ang sinasabi niya, 'More, Auntie Kim. More gifts, please.'" "Delusional ka." "Generous lang." "Delusional." "Generous." Pareho kaming natawa. Hindi rin nagtagal ay bumukas muli ang pinto. Pumasok sina Mommy Kiara at Daddy Chase na may bitbit na mga paper bag at containers ng pagkain. "Good morning!" masayang bati ni Mommy Kiara. "Mom!" sigaw agad ni Kimberly. "Good morning po," bati ko. Agad namang lumapit sa akin si Mommy Kiara. Katulad ng dati, para siyang doktor na nagsasagawa ng check-up. Sinu
Kabanata 108Vanessa's POVNapatingin ulit ako kay Sebastian.Mahimbing pa rin ang tulog niya. Payapa.Walang kaalam-alam na kanina ko pa siya pinagmamasdan.Hindi ko maiwasang isipin kung anong klaseng ama siya para sa anak namin.At alam ko ang sagot.Magiging mabuting ama siya.Tuturuan niya ang anak namin kung paano maging matatag.Kung paano ipaglaban ang tama.Kung paano protektahan ang mga taong mahal niya.Tuturuan niya itong magsikap.Maging tapat.Maging mabait.At higit sa lahat, tuturuan niya itong maging tao.Alam kong sasabihin niya sa anak namin na okay lang umiyak.Okay lang matakot.Okay lang humingi ng tulong kapag nahihirapan.Hindi siya iyong tipong ama na naniniwalang kailangang itago ng lalaki ang emosyon niya.Hindi ganoon si Sebastian.Masyado siyang mapagmahal para doon.At alam kong magiging mas mabuti pa siyang ama kaysa sa inaasahan niya.Ipinatong ko muli ang kamay ko sa tiyan ko."You're so lucky," mahina kong bulong sa baby namin. "Hindi mo alam kung gaa
Kabanata 107Vanessa's POVKinakabahan ako dahil ngayong buwan na ang kabuwanan ko. Araw-araw, iyon ang una kong naiisip pagkagising ko. Paano kung hindi ko kayanin? Paano kung may mangyaring komplikasyon? Paano kung may mangyaring masama sa akin o sa baby?Pagmulat ko ng mga mata ko, kisame agad ng kuwarto namin ang bumungad sa akin.Sumisilip na ang liwanag ng umaga mula sa pagitan ng mga kurtina. Pero kahit tahimik ang paligid, hindi ganoon ang nararamdaman ko.Mabilis na naman ang tibok ng puso ko.Kung anu-anong bagay na naman ang pumapasok sa isip ko. Paulit-ulit kong iniisip ang panganganak.Ang sakit.Ang proseso.Ang posibilidad na may hindi inaasahang mangyari.Sabi ng doktor, maayos naman ang lagay ko. Malusog ang baby. Normal ang pagbubuntis ko. Wala ring komplikasyon. Pero kahit alam ko iyon, hindi pa rin nawawala ang takot.Alam kong normal lang matakot. Ilang beses na rin akong kinausap ng doktor tungkol doon. Maging si Sebastian, paulit-ulit akong pinapaalalahanan na m
Kabanata 106Sebastian's POVInihampas niya ang baril patungo sa ulo ko.Mabilis akong nakaiwas.Natisod siya. Nawalan ng balanse. Mahina na siya matapos ang ilang araw na pagtatago. Ilang araw na halos walang kain. Walang tulog.Nag-agawan kami sa baril.Pareho naming hawak iyon.Pareho kaming nakikipaglaban para makontrol ito.Malakas si Gerald.Mas malakas kaysa sa inaakala ko.Pinihit ko ang baril.Naitutok ko iyon sa dibdib niya at kinalabit ko ang gatilyo.Umalingawngaw ang putok sa buong warehouse.Naramdaman ko ang lakas ng recoil sa mga braso ko.Nanigas ang katawan ni Gerald. Lumaki ang mga mata niya. Bahagyang nakabuka ang bibig niya. Dahan-dahan siyang napatingin sa dibdib niya.May butas doon.Unti-unting kumalat ang dugo sa damit niya."S-Sebastian..." mahinang bulong niya."You should have walked away. Dapat hinayaan mo na lang kami ni Vanessa. Dapat tinanggap mo na lang ang katotohanang sinayang mo ang babaeng minsang naging sa iyo."Biglang nanghina ang mga tuhod niya
Kabanata 105Sebastian's POV"Mag-isa? Boss, pagpapakamatay iyan. May baril siya. Nakapatay na siya ng isang tao. Hindi na siya magdadalawang-isip na pumatay ulit.""Hindi ko siya bibigyan ng pagkakataon. Takpan ninyo ako. Kapag sinubukan niyang tumakas, pigilan ninyo. Kapag tinangka niyang barilin ako, pabagsakin ninyo siya.""Boss—""Utos iyan."Ibinaba ko ang tawag.Malapit na ako sa pinagtataguan ni Gerald.Tanaw ko na sa hindi kalayuan ang warehouse. Isang malaking kulay-abong gusali na may mga basag na bintana at kinakalawang na pinto.Perpektong taguan para sa isang halimaw.Hindi naman talaga ano pupuntang mag-isa. Dahil natunton ng mga tauhan ko si Gerald, bago ako kumilos, nakipag-ugnayan din ako sa mga pulis at ibinigay ang lokasyon niya. Kailangan naming tiyakin na hindi siya makakatakas sa pagkakataong ito.Ipinarada ko ang sasakyan ko dalawang bloke ang layo.Ayokong marinig ni Gerald ang tunog ng makina.Bumaba ako at naglakad papunta sa warehouse.Madilim ang paligid.
Kiara’s POVPagkaalis ni Joan, agad akong bumalik sa silid namin ni Chase para makapagpahinga kasi buong araw akong gising.Mabigat ang pakiramdam ko. Hindi ko alam kung dahil sa pagod, sa pagbubuntis, o sa dami ng nangyari nitong mga nakaraang araw. Kahit anong pilit kong ipikit ang mga mata ko, hi
Kiara’s POVNang magising ulit ako, umaga na pala. Tahimik ang paligid. Wala na si Uncle Chase sa tabi ko. Nanatili akong nakahiga ng ilang segundo, nakatingin sa kisame, sinusubukang iproseso ang nangyari kagabi. Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o kakabahan. Siguro pareho.Bumangon ako at agad ko
Kiara’s POVLumuhod si Uncle Chase sa harapan ko. Marahan niyang hinaplos ang hita ko habang nakabukaka ako sa harap niya. Ramdam ko ang lamig ng ice cream na gumapang sa balat ko matapos niyang ilagay iyon sa iba’t ibang bahagi ng katawan ko—saka niya iyon inubos, tila sinasadya ang bawat segundo.
Kiara’s POVSobrang lakas ng kulog at ulan nang magising ako sa mahimbing na tulog. Bigla akong napaupo sa kama, hinihingal. Tinakpan ko ang magkabilang tainga ko habang nanginginig ang buong katawan ko. Sunod-sunod ang kulog, parang walang balak huminto. Ramdam ko ang kaba sa dibdib ko. Parang buma



![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



