Kabanata 2

Kiara’s POV

Dumiretso ako sa paboritong bar na madalas naming puntahan ng mga kaibigan at katrabaho ko. Pagpasok pa lang, sumalubong agad ang malakas na tugtog at halakhakan ng mga taong halatang masaya. Umupo ako sa bar counter at agad kinausap ang bartender.

“Give me a double shot of Johnnie Walker Black Label,” sabi ko, diretso ang tingin sa harap.

“Sure, Ma’am,” sagot niya.

Nilapag niya ang baso sa harap ko at agad kong ininom. Ramdam ko ang init sa lalamunan ko, pero hindi nito natabunan ang bigat sa dibdib ko.

Niloko ako ng fiancé ko.

Pinagpalit niya ako sa stepsister ko.

Napatawa ako nang mahina, halos paos na ang boses dahil sigaw ako nang sigaw kanina sa loob ng taxi. “Ang galing mo, Jack,” bulong ko sa sarili ko. “Sa lahat ng tao…bakit si Kara pa?”

“Another one?” tanong ng bartender.

“Make it five,” sagot ko agad.

Tumaas ang kilay niya pero hindi na siya nagtanong. Isa-isang dumating ang mga baso. Inubos ko ang lima na parang tubig lang. Hindi ko ininda kung gaano kapangit ang lasa. First time kong uminom ng marami ngayon kaya susulitin ko na lang.

Ano ba ang meron kay Kara na wala ako?

Mas bata ba siya? Mas madaling kontrolin? Mas handang ipagpalit ang konsensya para sa lalaking may fiancé?

Pinunasan ko ang luha ko gamit ang likod ng kamay ko. “Hindi ka iiyak, Kiara,” sabi ko sa sarili ko. “Hindi mo dapat iniiyakan si Jack. He's an asshole. A Scumbag.”

Pero tumulo pa rin ang luha ko habang iniinom ang isa pang baso.

“Miss, okay ka lang ba?” tanong ng babaeng katabi ko.

“Perfect,” sagot ko, kahit halatang hindi. Kahit na gusto ko na lang kainin ng lupa at kalimutan ang nasaksihan ko kanina.

Ilang minuto pa, ramdam kong hindi na tumatalab ang alak. Parang mas lalo lang akong nalulunod sa sakit.

“Tequila,” sabi ko sa bartender. “Isang bote.”

“Ma’am—”

“Sabi ko tequila,” mariin kong ulit. “Don't worry, magbabayad naman ako!”

Sinunod niya ako. Binuksan niya ang bote at naglagay ng sunod-sunod na shot. Ininom ko ang mga iyon nang halos hindi na humihinga.

Sinubsob ko ang mukha ko sa mesa. Umiiyak ako nang tahimik, nanginginig ang balikat ko. Parang may sariling buhay ang mga luha ko, ayaw tumigil.

“Ikakasal na sana tayo, Jack…” bulong ko. “Next month.”

Pag-angat ko ng ulo, ramdam ko nang umiikot ang paligid. Nanghina ang mga tuhod ko. Kinuha ko ang cellphone ko at nag-scroll sa contacts.

“Joan,” bulong ko. Tinawagan ko siya.

“Kiara? Sorry, girl, nasa meeting ako—”

“Okay,” mabilis kong sagot at pinatay ang tawag.

Isa-isa kong tinawagan ang iba. Pare-pareho ang sagot. Busy. Walang makakasundo.

“Tama,” bulong ko. “Mag-isa ka na naman ngayon, Kiara…”

Tumayo ako at pilit na naglakad palabas. Ngunit bago pa ako makalayo, may biglang humawak sa akin.

“Attorney Montero,” sabi ng lalaki, sabay hawak sa pwet ko.

“‘Wag kang humawak sa akin!” sigaw ko.

Sinampal ko siya nang buong lakas. Narinig ko ang reaksyon ng mga tao sa paligid.

“Bitch—”

“Lumayo ka!” sigaw ko ulit.

Nanghina ang katawan ko sa takot at galit. Hindi ko na hinintay pang lumala ang sitwasyon. Lumabas ako ng bar, nanginginig ang kamay, mabilis ang paghinga.

Huminto ako sa gilid ng kalsada at nag-book ng hotel room. Ayokong umuwi. Ayokong makita si Kara. Ayokong marinig ang kahit anong paliwanag at kasinungalingan niya. Hindi pa ako handang sabihin kay Mama na inagaw ni Kara si Jack sa akin.

Mas gugustuhin ko pang matulog sa kahit saan kaysa bumalik sa bahay na puno ng kasinungalingan.

Pagdating ng taxi sa hotel, halos gumapang na ako palabas.

“Ma’am, okay lang ba kayo?” tanong ng driver.

“Oo,” sagot ko, kahit halatang hindi.

Sa receptionist, hirap na hirap akong magsalita. 

“Reservation… under Montero,” sabi ko.

“Here’s your key, Ma’am,” sagot ng staff.

Pinindot ko ang elevator. Hindi ko na halos makita ang mga numero. Nang bumukas ang pinto sa floor na pinindot ko, agad akong lumabas at naglakad sa hallway.

Binuksan ko ang pinto ng kwarto at agad kong binuksan ang ilaw.

Napangiti ako nang makita ang lalaking nakahiga sa kama.

“Wow,” sabi ko, sabog ang boses. “Ang ganda naman ng hotel na ’to. May pa free escort.”

Tumayo siya agad. “What the— who are you?”

Hindi ko pinansin ang tanong niya. Lumapit ako sa kaniya at hinawakan ang kwelyo ng damit niya.

“Relax,” sabi ko. “I need this.”

“Miss, you’re in the wrong room,” sabi niya.

“Does it matter?” sagot ko.

Hinalikan ko siya bago pa siya makapagsalita ulit. Ramdam ko ang gulat niya, pero hindi niya ako itinulak.

“Call me… Attorney,” bulong ko.

“Wait,” sabi niya. “You’re drunk.”

“So?” sagot ko. “I know what I’m doing.”

Pinaupo niya ako sa kandungan niya. Napahiyaw ako sa gulat.

“Who are you?” tanong niya ulit.

Pamilyar ang boses niya, pero wala na akong pakialam.

“Do everything,” bulong ko. “Make me happy.”

“Stop,” sabi niya, mahina pero seryoso ang boses. “This isn’t right.”

“Nothing is right,” sagot ko. “And I don’t care. Fuck me. Own me.”

Hinalikan niya ako ulit. Napapikit ako, hinayaan ang sarili kong lamunin ng sensasyon—halo ng galit, sakit, at matinding pagnanasa.

Kung nagawa ni Jack iyon kay Kara, kaya ko ring gawin ito.

Napaungol ako nang tuluyang maramdaman ang mahaba at malaking ari ng lalaking kasama ko ngayon, unti-unting pumupuno sa akin hanggang sa mawalan ako ng hininga.

“Isagad mo,” desperadang pakiusap ko sa lalaki.

Gusto kong masaktan at sabay na malunod sa sarap.

“You’re fucking wet…” bulong niya, paos ang boses.

“You're so big. I love it. Faster. Idiin mo pa!” sigaw ko, wala nang pakialam kung gaano ako kaingay.

Napakapit ako sa kama nang bigla niyang bilisan ang paglabas-masok, pinipilit akong damhin ang bawat galaw, bawat salpok, hanggang sa manginig ang buong katawan ko.

***

Masakit ang ulo ko nang magising ako, parang may humahati rito sa gitna. Mabigat ang pakiramdam ng katawan ko habang dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko.

Nanlaki ang mga mata ko nang makita ang kamay ng lalaking mahigpit na nakayakap sa akin.

“Shit,” mahinang bulong ko, halos walang boses.

Wala kaming saplot. Biglang nanuyo ang lalamunan ko. Dahan-dahan kong inalis ang kamay niya sa baywang ko, pilit na hindi gumagawa ng ingay, pero gumalaw siya.

Idinilat niya ang mga mata niya.

Pareho kaming napatigil, tila nabingi, nang magtama ang mga tingin namin.

“K-Kiara?”

Parang huminto ang mundo ko sa isang iglap.

“Uncle… Chase?”

Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Ang lalaking katabi ko sa kama kagabi ay hindi estranghero. Siya ang lalaking hindi ko dapat lapitan. Siya ang lalaking tinawag kong tiyuhin mula pa noon.

“Anong nangyari?” mahina niyang tanong, halatang naguguluhan din kung bakit kami nasa ganoong kalagayan.

Napaatras ako, para bang bigla akong nasunog sa presensya niya. “Huwag kang lalapit sa akin,” nanginginig kong sabi habang mahigpit na hinihila ang kumot para takpan ang katawan ko.

“Kiara, listen—”

“Tumahimik ka!” sigaw ko, basag ang boses. “Hindi ito dapat nangyari. You’re my uncle. I can’t believe this.”

Tuluyang pumatak ang luha ko habang nanginginig ang buong katawan ko.

“I fucked my own uncle…”