로그인Kabanata 127Vanessa’s POV Hindi ko alam kung gaano katagal akong nakaupo roon.Ilang minuto.Ilang oras.Tuluyan na akong nawalan ng pakialam sa oras.Pagkatapos ay may naramdaman akong bahagyang paggalaw at marahang pagpisil sa kamay ko.Mabilis akong napatingala.Dilat na ang mga mata ni Sebastian. Malabo pa ang paningin niya. Litong-lito. Pero gising na siya. Sobrang putla ng mga labi niya."Wife..." paos niyang tawag habang pilit na ngumingiti at sinusubukang umupo.Agad akong tumayo. Pinatong ko ang kamay ko sa dibdib niya."Don't move. You need to rest."Napahinto siya. "What happened?""You have a kidney infection. You've been in the hospital for hours.""A kidney infection?""You heard me. You've been sick for weeks. Maybe months. And you didn't tell me."Napangiwi siya. "I didn't want to worry you.""Well, you worried me anyway. You made it worse by not saying anything.""I'm sorry.""Kumusta na ang pakiramdam mo? Masakit pa rin ba ang tiyan mo?" nag-aalala kong tanong haba
Kabanata 126 Vanessa's POV Detalyadong ipinaliwanag ni Dr. Alcantara ang buong treatment plan. Ang antibiotics, monitoring, ang mga posibleng panganib, at ang magiging proseso ng paggaling. Maingat na nakinig si Mommy Kiara. Nagtatanong siya. Nagsusulat ng notes. Praktikal at organisado pa rin siya kahit nag-aalala. Gaya ng babaeng nagpalaki ng tatlong anak habang tumutulong sa pagpapatakbo ng negosyo ng pamilya. Tahimik ding nakinig si Daddy Chase. Seryoso ang mukha niya. wMahigpit ang pagkakakuyom ng panga niya. Hindi man siya gaanong nagtatanong, kitang-kita na iniintindi niya ang bawat detalye. Tahimik namang umiiyak si Kimberly habang inaalo siya ni Michael. At ako naman ay nakatayo lang ako sa tabi ng kama. Pinagmamasdan ang asawa ko. Mukha siyang napakahina. Napaka-vulnerable. Hindi siya iyong makapangyarihang CEO na kayang magsara ng bilyong pisong deal. Hindi siya iyong lalaking kinatatakutan ng mga kalaban niya sa negosyo. Napayakap si Mommy Kiara kay Daddy Chase.
Kabanata 125 Vanessa's POV "Kidney infection." Kalmado ang boses ng doktor. Pero parang isang malakas na suntok sa dibdib ko ang mga salitang iyon. Kakalabas lang ng resulta. Nakatayo ako sa loob ng hospital room habang mahigpit na nakakapit ang mga kamay ko sa gilid ng kama ni Sebastian. Tuloy-tuloy ang tunog ng mga makina. Masyadong maliwanag ang mga ilaw. At amoy antiseptic at takot ang buong silid. Napatingin ako kay Sebastian. Tulog pa rin siya. Maputla ang mukha niya. Tuyo ang mga labi. Mababaw ang paghinga. Sa maliit na upuan sa tabi ng kama, nakaupo si Conrad habang hawak-hawak ang kamay ng ama niya. Ayaw niyang umalis. Ayaw niyang bumitaw. "Kidney infection," ulit ko. Parang hungkag ang boses ko. "Yes, Mrs. Montefalco. The test results came back positive. Your husband has a severe kidney infection. It's been developing for some time." Humarap ako sa doktor. "How long?" tanong ko. "How long has he had it?" "Yes." Sinilip ni Dr. Alcantara ang chart niya. "Bas
Kabanata 124Vanessa's POV“Seb, bilisan mo naman! Baka mahuli tayo sa kasal ng kapatid mong si Kimberly!”Mula sa harap ng salamin ay napabuntong-hininga ako habang inaayos ang hikaw ko. Halos sampung minuto ko nang tinatawag si Sebastian pero hindi pa rin siya lumalabas ng banyo. Kanina pa ako handa. Siya na lang talaga ang hinihintay ko.Ngayong araw ang kasal ni Kimberly. Isa ito sa mga pinakahihintay na okasyon ng buong pamilya kaya ayokong ma-late kami. Bukod pa roon, malapit na malapit si Sebastian sa kapatid niya. Alam kong ayaw na ayaw niyang mapalampas kahit isang bahagi ng seremonya.“Seb?” muli kong tawag habang kumakatok sa pintuan. “Are you okay in there?”Walang agad na sagot.Lalo akong kinabahan.Ilang segundo pa ang lumipas bago dahan-dahang bumukas ang pinto.Agad akong natigilan.Namumutla si Sebastian.Pawis na pawis siya kahit malamig naman ang air-conditioning sa loob ng bahay. Magulo rin ang buhok niya at parang hirap siyang tumayo nang tuwid.“Seb!”Mabilis ak
Kabanata 123 Vanessa's POV Dumiretso naman kami ni Seb sa kompanya dahil pareho kaming may kanya-kanyang trabaho at responsibilidad. Napakataas at napakaimponente ng gusali ng Montefalco Group. Puro salamin. Moderno at talagang kahanga-hanga. Ilang libong beses na akong nakapasok sa gusaling ito. Pero iba ang pakiramdam ngayon. Dati, isa lang akong empleyado. Ngayon, ako na ang Chief Operating Officer. Ipinarada ni Sebastian ang sasakyan sa underground parking. Pagkatapos ay umikot siya sa kabilang bahagi at siya mismo ang nagbukas ng pinto para sa akin. "Ready?" tanong niya. "Ready." Sabay kaming naglakad papunta sa elevator. Pinindot niya ang button para sa pinakamataas na palapag. "Are you nervous?" tanong niya. "A little." "Don't be. You're going to be great." "You have to say that. You're my husband." "I'm also your boss. And I'm telling you, you're going to be great." Napangiti ako. Makalipas ang ilang segundo, bumukas ang elevator. Sabay kaming lumabas. Pagp
Kabanata 122 Vanessa's POV "Good morning, Husband." "Good morning, Daddy!" masayang bati ni Conrad. Ibinaba ni Sebastian ang spatula at naglakad papunta sa anak namin. Agad niya itong binuhat at pinaikot. Tumawa nang malakas si Conrad. "Are you ready for your first day of school, little man?" "Yes, Daddy!" "Are you going to be brave?" "Yes!" "Are you going to be kind?" "Yes!" "Are you going to listen to your teacher?" "Maybe." Napatawa si Sebastian. "Maybe is not the right answer." "Probably?" "Better." Ibinaba niya si Conrad. Agad namang tumakbo ang anak namin papunta sa dining table at umakyat sa upuan niya. Lumapit si Sebastian sa akin. Ipinatong niya ang mga kamay niya sa baywang ko at hinila ako palapit. Hinalikan niya ang labi ko habang marahang pinipisil ang baywang ko. "Good morning to you too," sabi ko. "Sorry. I had to greet our son first. He's more excited than you." "I'm excited." "You don't look excited. You look nervous." "I'm not nervous." "Yo
Kiara’s POVPaglabas ko ng banyo, agad kong nakita si Uncle Chase na nakasuot na ng tuxedo. Nakatayo siya malapit sa kama, parang hinihintay lang akong lumabas.Napahinto ako sa paglalakad.Shit.Mas lalo siyang guwapo. Mas lalo siyang nakakapagpahina ng tuhod. Parang hindi sapat ang salitang guwapo
Kiara’s POVTinulak ko si Uncle Chase, mas malakas kaysa sa inaasahan ko. Hindi dahil galit ako, kundi dahil nahihiya ako sa puntong gusto ko na lang maglaho.“Akin na nga,” mabilis kong sabi habang kinukuha ang vibrator mula sa kamay niya. Nanginginig ang daliri ko habang ibinabalik ko iyon sa loob
Kiara’s POVSobrang lakas ng tibok ng puso ko habang nasa biyahe kami ni Uncle Chase. Para akong hinihingal kahit nakaupo lang ako, at pilit kong pinapakalma ang sarili ko. Ayaw pa ring umalis sa isip ko ang mga salitang nasabi ko kanina. Paulit-ulit silang bumabalik, mas malinaw pa sa tunog ng maki
Kiara’s POVNang magising ulit ako, umaga na pala. Tahimik ang paligid. Wala na si Uncle Chase sa tabi ko. Nanatili akong nakahiga ng ilang segundo, nakatingin sa kisame, sinusubukang iproseso ang nangyari kagabi. Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o kakabahan. Siguro pareho.Bumangon ako at agad ko







