Kabanata 5

Kiara’s POV

Hindi ko maalis ang mga mata ko sa contract marriage na hawak ko ngayon. Paulit-ulit kong binabasa ang bawat linya kahit kabisado ko na. Isang taon. Isang taon akong magiging asawa niya. Pagkatapos kong manganak, maghihiwalay kami. Walang pagmamahalan at walang emosyon na dapat pumasok.

This is insane. I married my uncle for future protection ng anak namin.

Hindi ko pa rin tanggap ang mga pangyayari. Para akong nasa maling buhay. Uncle Chase was adopted by my mother’s stepmother. Ulila siya noong bata pa. Si Lola Ivy ang umampon sa kaniya. Hindi pinalitan ang apelyido niya. Hindi rin kami kadugo ng mga Montefalco, pero mula pa noong bata ako, tiyuhin ang tingin ko sa kaniya. Iyon ang alam ng lahat. Iyon ang nakatatak sa utak ko.

At ngayon, asawa ko na siya.

“Sign here,” sabi niya kanina habang nakatingin lang ako sa papel.

“Para kang robot,” sagot ko. “Parang business deal ang lahat.”

“Because it is,” malamig niyang tugon. “This is to protect you.”

“Hindi mo ba naiisip kung gaano ito ka-weird?” tanong ko. “Kung anong sasabihin ng pamilya natin kapag nalaman nila?”

“They won’t,” sagot niya. “That’s the point.”

“My God,” napahawak ako sa noo ko. “Hindi ko kayang itago ito habambuhay.”

“Isang taon lang naman. In case mabuking ang sikreto natin,” sabi niya. “After that, you’re free.”

“Free?” Napatawa ako nang mapait. “You call this freedom?”

Hindi na siya sumagot. Kinuha niya lang ang papel at itinupi.

“My wife…”

Kinilabutan ako sa pagtawag niya sa akin ng ganoon.

“Don’t,” agad kong sabi. “Huwag mo akong tawaging ganyan.”

“Legally, you are,” sagot niya. “You should get used to it.”

I rolled my eyes at nauna akong naglakad papunta sa kotse niya. Gusto ko na lang matapos ang araw na ito. Pagod na akong makipagtalo. Pagod na akong mag-isip.

Tahimik lang ako sa biyahe sa pauwi. Nakatingin lang ako sa bintana. Hanggang sa mapansin kong hindi kami dumadaan sa usual na daan papunta sa condo ko.

“Saan mo na naman ako dadalhin?” inis na tanong ko.

“You’re my wife, Mrs. Montefalco,” sagot niya nang diretso. “You’ll live under my roof.”

“What?!” Napalingon ako sa kaniya. “You didn’t say that.”

“I’m saying it now,” kalmado niyang sagot.

“Hell. No. Stop the car, Uncle,” mariin kong sabi. “Now.”

“I won’t,” sagot niya. “Asawa na kita.”

“Hindi mo ako pag-aari,” singhal ko. “This contract doesn’t give you control over my life.”

“It gives me responsibility,” sagot niya. “And I take that seriously.”

“I can take care of myself,” giit ko.

“You’re pregnant,” sagot niya. “At hindi ko kayang isipin na mag-isa ka lang araw-araw.”

Napalunok ako. Bigla akong natahimik.

“You don’t get to pretend you care now,” mahina kong sabi. “Hindi mo alam kung gaano ito kahirap para sa akin.”

“I know it’s hard,” sagot niya. “That’s why I’m here.”

“Because you forced yourself here,” balik ko.

“If I didn’t, you’d self-destruct,” sagot niya. “You always do.”

“Don’t psychoanalyze me,” sabi ko. “You’re not my therapist.”

“No,” sagot niya. “I’m your husband, Attorney.”

“Stop saying that,” inis kong sabi.

Tumahimik ako hanggang makarating kami sa bahay niya. Pagbukas ko ng pinto, agad kong napansin ang katahimikan.

“Nasaan ang mga kasambahay mo?” tanong ko.

“I fired them,” sagot niya habang hinuhubad ang suit niya. “We’re keeping this a secret.”

“You fired them?” gulat kong tanong. “Just like that?”

“Yes,” sagot niya. “Ayokong may ibang tao rito.”

“So I’m a secret wife locked inside your house?” sarcastic kong sabi.

“You’re safe here,” sagot niya. “That’s all that matters.”

“Hindi ako preso,” sagot ko.

“And I’m not your jailer,” sagot niya. Napabuntong-hininga siya. “You can leave whenever you want.”

“Then why force me to live here?” tanong ko.

“Because you won’t take care of yourself,” sagot niya. “You’ll overwork. You won’t eat properly.”

“Wow,” napatawa ako. “You suddenly know me so well?”

“I’ve known you since you were a child,” sagot niya.

“That makes this worse,” mabilis kong sagot.

Tumahimik siya sandali. “May room ka sa kabilang wing.”

“So separate rooms?” tanong ko.

“Yes,” sagot niya. “Hindi tayo matutulog sa iisang kama.”

“Good,” sagot ko. “At least may isang matinong desisyon ka rin ngayong araw.”

“Unless you change your mind,” dagdag niya.

“Don’t push your luck,” sagot ko.

“May mga damit ka na roon,” sabi niya. “Basic stuff. We can shop later.”

“I can buy my own clothes, Uncle Chase,” pagtataray ko.

“I know,” sagot niya. “Pero ayokong mapagod ka.”

“Possessive,” bulong ko.

“Husband,” nakangising sagot niya.

“Don’t,” babala ko.

“Okay,” sagot niya. “Kiara.”

“Better,” sabi ko.

“Pero masasanay ka rin,” dagdag niya. “Sa lahat ng ito.”

“Don’t assume,” sagot ko. “This is temporary.”

“Everything is,” sagot niya.

Padabog akong umakyat at hinanap ang silid ko. Pagpasok ko, nakita ko ang malinis na kwarto. May closet na puno ng damit. May sariling banyo.

“This is too much,” bulong ko.

Maya-maya, may kumatok sa pinto.

“What?” iritadong tanong ko.

“Dinner,” sagot niya sa labas. “You need to eat, Wife.”

“I’m not hungry,” sagot ko.

“Kiara,” mariin niyang sabi. “Don’t make this harder.”

Binuksan ko ang pinto. “You can’t order me around.”

“I’m not ordering,” sagot niya. “I’m asking.”

“Tingin mo ba madali sa akin ito?” tanong ko. “You think I wanted this?”

“No,” sagot niya. “But it happened.”

“And you think marriage fixes everything,” sagot ko.

“No,” sagot niya. “But it gives structure.”

“I don’t need structure,” sagot ko. “I need space.”

“You have space. Ang laki na nga ng kwarto mo,” sagot niya. “Just not distance.”

“Same thing,” sagot ko.

“Eat,” sabi niya. “Please, Kiara.”

Napamura ako bago lumabas ng silid. Ang bossy niya pa rin.

Tahimik kaming kumain. Walang nagsasalita hanggang sa hindi ko na kinaya.

“Kapag nanganak na ako,” sabi ko, “lalayas ako agad.”

“After a year,” sagot niya.

“Hindi ako magiging parte ng buhay mo,” dagdag ko.

“You’ll always be,” sagot niya. “Because of the child.”

“Don’t confuse obligation with connection,” sagot ko.

“I’m not,” sagot niya. “I’m aware.”

“Good,” sagot ko. “Because I don’t love you.”

“Hindi ko hinihingi ang pagmamahal mo,” sagot niya.

Nagkatinginan kami. Walang emosyon sa mukha niya. Pero sa loob ko, sobrang gulo ng lahat.

Pagkatapos kumain, tumayo ako.

“I’m tired,” sabi ko.

“Good night, Wife,” sagot niya.

“Don’t come near my room,” babala ko.

“I won’t,” sagot niya. “Unless you need me.” Tumawa siya bago pinagpatuloy ang pagkain niya.

“Weirdo!” 

Padabog kong sinara ang pinto at humiga sa kama.

Wife? 

Tangina niya. 

Inuubos niya talaga ang pasensiya ko.