Kabanata 4

Kiara’s POV

Dalawang buwan na ang nakalipas mula nang may nangyari sa amin ni Uncle Chase. Dalawang buwang puno ng takot, pag-iwas, at gabi-gabing panalangin na sana hindi magbunga ang pagkakamaling iyon. Araw-araw kong sinasabi sa sarili ko na magiging maayos ang lahat, na lilipas din ang kaba sa dibdib ko. Pero ngayong hawak ko ang pregnancy test sa loob ng banyo ng opisina, alam kong nagsisinungaling lang ako sa sarili ko.

Nakita ko ang dalawang guhit.

Napaupo ako sa malamig na sahig at napasandal sa pader. Tinakpan ko ang bibig ko habang pilit pinipigilan ang hikbi. Ayokong marinig ng kahit sino sa labas. Ayokong may makaalam. 

“This can’t be happening,” bulong ko. “Hindi puwede.”

Pinilit kong tumayo at naghilamos. Nanginginig ang kamay ko habang isinusuksok ko sa bulsa ang pregnancy test. Para akong lalagnatin sa kaba. Mula noong gabing iyon, iniwasan ko ang lahat ng family gatherings ng Montero at Montefalco. Lagi akong may dahilan. Minsan may trabaho. Minsan may hearing. Minsan pagod lang. Ang totoo, ayokong makita si Uncle Chase. Ayokong bumalik sa alaala ang gabing pilit kong binura sa isip ko.

Niloko ako ni Jack. Iniwan niya ako na parang wala akong halaga. At ngayon, nabuntis ako ng lalaking tinawag kong uncle sa halos buong buhay ko. Hindi kami magkadugo. Adopted siya, pero siya ang nandoon noong namatay si Papa. Siya ang umako ng responsibilidad. Siya ang naging sandalan ni Mama. Siya ang nagturo sa akin kung paano maging matatag.

At siya ang ama ng dinadala ko ngayon.

Pagkatapos ng trabaho, dumiretso ako sa ospital. Kailangan kong makasiguro. Ayokong umasa sa isang pregnancy test lang. Nanginginig ang tuhod ko habang nakaupo sa harap ng doktor.

“Relax, Ms. Montero,” sabi ng doktor. “We’ll just confirm it.”

“I’m trying,” sagot ko. “I just need to know.”

Ipinaliwanag niya ang gagawin niya. Tumango lang ako. Wala akong lakas magsalita. Nang inilagay niya ang gel sa tiyan ko at itinapat ang aparato, pinigilan ko ang paghinga ko.

“Do you see this?” tanong niya.

“Doc… just tell me,” sabi ko. “Please.”

Ngumiti siya ng bahagya. “You’re pregnant. About eight weeks.”

Parang may bumagsak sa dibdib ko. Napapikit ako at napahawak sa gilid ng kama.

“I need a copy of the results,” sabi ko agad.

“Are you okay?” tanong niya.

“Yes,” sagot ko kahit hindi totoo. “I just need to leave.”

Paglabas ko ng ospital, halos tumakbo ako papunta sa parking. Hindi puwedeng mabuntis ako. Masisira ang lahat. Ang career ko. Ang pangalan ng pamilya namin. Ang tahimik na buhay na pilit kong binuo.

Nanginginig ang kamay ko habang hinahanap ang susi ng kotse ko.

“Kiara?”

Nanigas ang buong katawan ko nang narinig ang boses ni Uncle Chase.

Dahan-dahan akong lumingon.

“What are you doing here?” tanong ko agad, pilit pinapatatag ang boses ko.

“Why are you at the hospital?” balik niyang tanong. “Are you sick?”

“None of your business,” sagot ko. “Please move. I’m busy.”

Pero nabangga ko siya habang paatras. Nabitawan ko ang hawak kong papel. Nagkalat ang mga resulta sa lupa.

“Wait,” sabi niya. Yumuko siya at pinulot ang isa.

“Don’t—!” sigaw ko, pero huli na.

Nakita ko ang pagbabago sa mukha niya habang binabasa niya ang papel.

“You’re preg—” napatigil siya. “You’re pregnant?”

Inagaw ko ang papel, pero mabilis niyang tinaas ang kamay niya.

“Kiara,” mariin niyang sabi. “Sagutin mo ako. Buntis ka ba?”

Napapikit ako. Wala na akong lakas magsinungaling.

“Is it mine?” tanong niya, mababa ang boses.

Bumuhos ang luha ko. “Yes.”

“Kiara—”

“You’re the father,” dagdag ko. 

Bigla akong nahilo. Umikot ang paningin ko. Agad niya akong inalalayan.

“Hey,” sabi niya. “Easy.”

“Let go of me,” mahinang sabi ko, pero hindi niya ako binitawan.

“Let’s talk,” bulong niya. “Inside my car.”

“No,” sagot ko. “Here is fine.”

“Not here,” mariin niyang sabi. “Please.”

Hinila niya ako palayo sa mga taong dumaraan. Binuksan niya ang pinto ng kotse niya at pinaupo ako sa loob. Pagkasara ng pinto, doon na ako tuluyang humagulhol.

“This shouldn’t have happened,” sabi ko. “Hindi ito tama. Hindi ko matanggap.”

“I know,” sagot niya. “I’m sorry.”

“Sorry?” umiyak ako. “That’s all you can say?”

“I’m trying to process this too,” sagot niya. “I never planned this.”

“Neither did I,” sagot ko. “I tried to forget. I tried to move on.”

Lumapit siya at niyakap ako.

“We’ll fix this,” sabi niya. “I promise.”

“Fix?” umiling ako. “There’s nothing to fix.”

“We’ll keep it a secret,” sabi niya. “No one has to know.”

“Secrets always come out,” sagot ko. “Lalo na sa pamilya natin.”

“Then we’ll protect it,” mariin niyang sabi. “I’ll protect you.”

“Don’t,” sagot ko. “You don’t get to be my savior.”

“You’re carrying my child,” sagot niya. “I won’t abandon you.”

“I didn’t ask you to stay,” sigaw ko. “I didn’t ask for this baby.”

Tumahimik siya sandali. “We’ll raise the baby.”

Napatawa ako sa gitna ng pag-iyak. “You think it’s that simple?”

“Yes,” sagot niya. “If we get married.”

Nanlaki ang mga mata ko. “What?”

“A contract marriage,” paliwanag niya. “Secret. To protect you.”

“No,” sagot ko agad. “Absolutely not.”

“Kiara—”

“I’ll abort this baby,” sigaw ko. “I can’t do this.”

Bigla siyang tumahimik. Kita ko ang galit sa mata niya.

“No,” mariin niyang sabi. “You won’t.”

“You don’t get to decide,” sagot ko. “It’s my body.”

“You’re talking out of fear,” sagot niya. “Think clearly.”

“I am thinking clearly,” sagot ko. “You’re my uncle.”

“I’m not your uncle by blood,” mabilis niyang sagot.

Tumigil ang mundo ko.

“You know that,” dagdag niya. “We both do.”

“That doesn’t change anything,” sagot ko. “You watched me grow up.”

“And I care about you,” sagot niya. “That didn’t disappear.”

“This is insane,” sabi ko. “You’re insane.”

“I won’t let my child be born without protection,” mariin niyang sabi. “You will marry me.”

Nanlaki ang mga mata ko. “You can’t force me.”

“I will,” sagot niya. “If that’s the only way to protect you.”

“I hate you,” bulong ko.

“Say that if it helps,” sagot niya. “But this ends with you as my wife.”