MasukStay tuned. Kung nagustuhan po ninyo ang story, pwede kayong mag-iwan ng mga komento, gem votes, at i-rate po ang mismong libro. Salamat!
Kabanata 113Sebastian's POVHindi ko mapigilang pagmasdan ang malusog naming anak. Kuhang-kuha niya ang kutis ng Mommy niya at sa akin naman ang mukha.May kutis siya ni Vanessa. Iyong mainit at ginintuang kayumanggi. At mukha ko naman ang namana niya. Ang mga mata ko. Ang ilong ko. Ang matigas kong baba.Sabi ng mga tao, kamukha ko raw siya. Hindi ko iyon makita. Si Vanessa ang nakikita ko sa kanya. Kahit saan. Sa kurba ng kanyang ngiti. Sa hugis ng kanyang mga tainga. Sa paraan ng pagkiling niya ng ulo kapag may gusto siyang malaman.Sana namana rin niya ang ugali nito.Ang kabaitan nito.Ang pasensya nito.Ang katatagan nito.Sana nakuha niya ang pinakamagandang katangian naming dalawa.“Matulog ka na pagkatapos nito. Para naman maka-score ako sa Mommy mo,” pabirong sabi ko kay Conrad kahit hindi naman siya sumasagot.Napatawa ako sa sarili kong biro. Mahimbing pa rin ang tulog ni Conrad. Wala siyang pakialam sa love life ko.Pero ako, meron.Matagal-tagal na rin.Sobrang tagal na
Kabanata 112Sebastian's POVPinunasan ko ang tagaktak kong pawis pagkatapos kong palitan ang punong diaper ng anak naming si Conrad.Napatingin ako sa anak ko. Nakahiga siya sa changing table, sinisipa ang maliliit niyang mga paa at winawagayway ang maliliit niyang mga kamay. Namumula ang mukha niya kakaiyak. Pero tumigil na ang pag-iyak niya ngayong malinis at tuyo na siya."You are a messy little boy," sabi ko sa kanya. "Do you know that?"Tumingin si Conrad sa akin gamit ang malalaki niyang brown na mga mata. Hindi siya sumagot. Nakatitig lang siya."That was a lot of poop. A lot. Hindi ko alam kung paano nakakagawa ng gano'n kabaho ang isang napakaliit na tao."Nag-gurgle si Conrad. Hinawakan niya ang sarili niyang paa."Yes, you think it's funny now. But wait until you have kids. Then you'll understand."Isinuot ko ang malinis na onesie sa kanya. Maingat kong ipinasok ang mga braso niya sa manggas. Isa-isa kong isinara ang mga snap button sa ibaba.Napangiti ako dahil huminto na
Kabanata 111 Vanessa's POV Makalipas ang ilang oras, inilipat kami sa isang private room. Soft blue ang kulay ng mga dingding. Malaki ang kama at mula sa bintana ay tanaw ang city skyline. Naupo si Sebastian sa isang upuan sa tabi ng kama. Si Conrad naman ay mahimbing na natutulog sa maliit na bassinet sa tabi niya. Mula nang umalis kami sa delivery room, hindi niya halos inaalis ang tingin niya sa baby. “Seb,” tawag ko. “Hmm?” “Look at me.” Agad siyang tumingin sa akin. Kita ko ang pagod sa mga mata niya. Halatang hindi siya nakatulog nang maayos sa loob ng halos dalawampu't apat na oras. “You need to rest,” sabi ko. “I’m fine.” “You’re exhausted, baby.” “I’m fine.” “Sebastian.” “I don’t want to miss anything.” Napailing ako. “Nothing is going to happen. He’s sleeping.” “What if he wakes up?” “Then I’ll wake you up.” “What if he cries?” “Then I’ll wake you up.” “What if he—” “Sebastian. Go to sleep. Ang OA ha.” Nag-atubili siya sandali bago tumango. Sinandal niya
Kabanata 110 Vanessa's POV Napakapit ako nang mahigpit sa kamay ni Sebastian dahil malapit nang lumabas ang anak namin. Nagsimula ang sakit alas-tres ng madaling-araw. Nagising ako dahil sa kakaibang pananakit ng ibabang bahagi ng likod ko. Noong una, akala ko mali lang ang pagkakahiga ko. Sinubukan kong matulog ulit. Pero hindi nawawala ang sakit. Mas lalo pa itong lumalakas. Mas nagiging madalas. Binilang ko ang pagitan ng bawat pagkirot. Agad kong ginising si Sebastian. "Seb. Seb, wake up." Mabilis siyang nagmulat ng mata. "What's wrong?" "The baby is coming." Napabangon siya nang sobrang bilis at muntik pang mahulog sa kama. "Now?" "Now." Napatingin siya sa orasan. Pagkatapos sa akin. Pagkatapos sa tiyan ko. Pagkatapos sa akin ulit. Namumutla ang mukha niya Malaki ang mga mata. At halatang nanginginig ang mga kamay niya. "Okay," sabi niya. "Okay. Okay." "Stop saying okay." "I'm trying to calm down." "It's not working." "I know." Agad niyang kinuha ang cellphone
Kabanata 109 Vanessa’s POV Umupo si Kimberly sa tabi ko at agad na ipinatong ang kamay niya sa tiyan ko. "Hi, baby," sabi niya. "It's your favorite auntie. Ang dami kong binili para sa'yo today. Galit na galit na sa akin ang parents mo, pero ikaw? Mahal na mahal mo ako." Parang sinagot naman siya ng baby dahil agad itong sumipa. Napanganga si Kimberly. "See? Kilala niya ako." Napatawa ako. "Feeling ko sinasabi niya, 'Please stop, Auntie Kim.'" "No way." "Sure ka?" "Oo. Ang sinasabi niya, 'More, Auntie Kim. More gifts, please.'" "Delusional ka." "Generous lang." "Delusional." "Generous." Pareho kaming natawa. Hindi rin nagtagal ay bumukas muli ang pinto. Pumasok sina Mommy Kiara at Daddy Chase na may bitbit na mga paper bag at containers ng pagkain. "Good morning!" masayang bati ni Mommy Kiara. "Mom!" sigaw agad ni Kimberly. "Good morning po," bati ko. Agad namang lumapit sa akin si Mommy Kiara. Katulad ng dati, para siyang doktor na nagsasagawa ng check-up. Sinu
Kabanata 108Vanessa's POVNapatingin ulit ako kay Sebastian.Mahimbing pa rin ang tulog niya. Payapa.Walang kaalam-alam na kanina ko pa siya pinagmamasdan.Hindi ko maiwasang isipin kung anong klaseng ama siya para sa anak namin.At alam ko ang sagot.Magiging mabuting ama siya.Tuturuan niya ang anak namin kung paano maging matatag.Kung paano ipaglaban ang tama.Kung paano protektahan ang mga taong mahal niya.Tuturuan niya itong magsikap.Maging tapat.Maging mabait.At higit sa lahat, tuturuan niya itong maging tao.Alam kong sasabihin niya sa anak namin na okay lang umiyak.Okay lang matakot.Okay lang humingi ng tulong kapag nahihirapan.Hindi siya iyong tipong ama na naniniwalang kailangang itago ng lalaki ang emosyon niya.Hindi ganoon si Sebastian.Masyado siyang mapagmahal para doon.At alam kong magiging mas mabuti pa siyang ama kaysa sa inaasahan niya.Ipinatong ko muli ang kamay ko sa tiyan ko."You're so lucky," mahina kong bulong sa baby namin. "Hindi mo alam kung gaa
Chase’s POVHindi ko kayang bitawan ang kamay ni Kiara matapos niyang amining may gusto siya sa akin kagabi. Nasa kwarto niya pa rin ako. Hindi ako lumabas hanggang sa nakatulog na siya, pagod sa maghapong kaganapan.Hindi maalis ang ngiti sa labi ko. Finally, may karapatan na ako sa kanya. Hindi ba
Kiara’s POVMag-a-alas onse na ng gabi nang nagpasya akong magpahinga sa silid ko sa bahay namin. Tahimik na ang buong paligid. Isa-isang umuwi na rin ang mga kaibigan at katrabaho ko dahil may pasok pa sila bukas. Ramdam ko ang pagod sa katawan ko. Hindi lang dahil sa maghapong pakikipag-usap, kund
Kiara's POV “Happy birthday, baby girl,” he said huskily, before lowering his lips to kiss my bare skin.Napaliyad ako nang sakupin ng mga palad niya ang dibdib ko. Kagat-kagat ko ang pang-ibabang labi ko, pilit pinipigil ang reaksyon ng katawan kong parang wala nang kontrol.Pinunit niya ang damit
Kiara’s POVPaglabas ko ng banyo, agad kong nakita si Uncle Chase na nakasuot na ng tuxedo. Nakatayo siya malapit sa kama, parang hinihintay lang akong lumabas.Napahinto ako sa paglalakad.Shit.Mas lalo siyang guwapo. Mas lalo siyang nakakapagpahina ng tuhod. Parang hindi sapat ang salitang guwapo







