MasukDwayne
Paikot ikot ako sa loob ng aking kwarto matapos ko maibigay ang divorce papers kay Nancy. Hindi ko alam kung bakit ganun na lang ang galit ko dahil kung tutuusin ay hindi naman big deal sa akin kung may mangyari sa amin ni Nancy.
It is just sex.
Technically pa nga ay mag-asawa kami, kaya nirmal lang ang ganun diba? Maski na ba hindi talaga kami totoong magkapartner.
Medyo nagsisi ako na nasabihan ko siya ng “Pangit” dahil ang totoo niyan ay hindi naman talaga, nerd at baduy lang talaga si Nancy pumorma, pero kagabi nakita at nahawakan ko kung gaano kaganda at kakinis ng balat niya.
Nang may marinig akong katok ay tiyak na si Nancy ang nasa likod ng pinto. Baka hihingi ito ng tawad sa akin. Tutal naman ay siya ang nag-aalala sa mommy ko ay hahayaan ko na.
Lilinawin ko nalang sa kanya na talagang secretary lang ang tingin ko sa kanya at hindi pwedeng maging higit pa. Ngumiti na ko pero agad din nawala dahil ang isa pala naming katulong na si Manang Gloria ang nasa labas.
“Sir, umiiyak po si Madam Elena, ayaw rin uminom ng gamut o maski kumain,” nag-aalalang sabi nito.
“Bakit hindi mo tawagan si Nancy?” sagot ko saka tinawag ang babae, “Nancy! Pumuntahan mo si Mommy!”
“Sir, umalis mo po si Ma’am Nancy, nakita ko po kanina nagmamali may dalang mga maleta, ito pong envelop ay iniwan niya sa sala,” ani Manang Gloria.
Napatulala ako sa envelop matapos makita na may pirma iyon ni Nancy ay may note pa na nasend na copy kay Attorney Bernard Sandoval kaya wala na itong problema pa. Agad akong tumakbo palabas pero wala na roon si Nancy at ang sasakyan nito. Sinubukan ko siyang tawagan pero na off din ang cellphone nito.
“Nancy! Tulong!”
Narinig ko ang umiiyak na sigaw ni Mommy kaya agad akong bumalik sa loob ng mansion, hinahawi ng ina ko ang mga katulong ay itinapon pa ang pagkain na nasa tray.
“Mom!” niyakap ko siya agad para pakalmahin.
“Nasaan si Nancy? Siya ang gusto kong kasama kumain!” umiiyak na sabi ng aking ina. Paano ko ba sasabihin na hindi ko rin alam?
Mabilis na inagaw ni Mommy ang envelop na hawak ko at binuksan, huli na para pigilan siya na makita kung ano ang nilalaman nito.
“D-Divorce paper? Nakipaghiwalay ka kay Nancy? Pero bakit?” galit na tanog ni Mommy.
“Mom, alam mo naman na hindi kami totoong mag-asawa, isa pa kagabi ay… nagising ako na may nangyari sa amin. Baka gusto ni Nancy na makakuha pa ng pera sa atin. Umalis siya matapos pirmahan ang divorce papers namin, kinuha niya ang cheke saka umalis.” Paliwanag ko.
“Karapatan niya ang cheke dahil iyon ay usapan kapalit para pakasalan ka, pero hindi naman masama kung may mangyari sa inyo, pinagsalitaan mo ba siya ng masama? Hindi ka ba nag-iisip? Akala mo ba hindi namin alam ng papa mo na mula pa noong si Nancy na ang naging secretary mo ay siya ang halos nagpapatakbo ng kompanya! Nagnakaw ka ba ni piso? Hindi dba? Dahil mabuti siyang tao pero sinayang mo!” umiiyak na sabi ni mommy.
Nakaramdam ako ng matinding panghihinayang, nagagalit ako sa sarili ko. Paano na nga ba ako ngayon wala na si Nancy? Mula pagkagising hanggang pagtulog ay wala akong iniisip na prboleam dahil siya na lahat ang umaayos.
Kaya ko bang mawala siya? Ano bang tinira ko?
Biglang bumalik sa ala-ala ko kung gaano ko naenjoy ang naging mainit na p********k namin, kung sa ibang babae kasi ay libog lang, kagabi ay iba. Hindi ko mapaliwanag pero kahit kay Janella ay hindi ko iyon naramdaman.
“Hanapin mo si Nancy ay pabalikin dito!” sigaw ni Mommy sabay taboy sa akin palabas ng kwarto niya.
Pumunta ako sa dting bahay ni Nancy na bigay ko, naroon ang kotse na bigay ko rin pero nagulat ako na walang tao. Sabi ng isang napadaan na kapit bahay ay siya ang naghatid kay Nancy sa airport pero wala itong ideya kung saan pupunta.
Agad akong nagpunta sa airport at pinatawag ang head ng security para hanapin si Nancy pero sa CCTV ay nakasakay na ito ng eroplanong papunta sa Milton. Napalayong bansa iyon kaya hindi ko alam kung may kakilala na si Nancy sa lugar o gusto lang talaga na lumayo.
Bigo akong umuwi at kahit sinong pagtanungan ko ay hindi alam kung bakit doon nagpunta si Nancy. Dinala ko sa hospital si Mommy para maalagaan habang nangako na hahanapin ang babae.
“Papayag akong magpaconfine sa hospital pero huwag mong sabihing hahanapin mo is Nancy kundi gawin mo! Ayoko si Janella para saiyo kaya huwag mo siya dadalhin sa pamamahay ko dahil itatakwil talaga kita!” galit na sabi ng sarili kong iba bago ito ipasok sa recovery room.
Bumalik ako ulit sa lumang bahay ni Nancy, never ko pa kasing napasok iyon kaya hindi ko alam kung anong makikita, kahit ilang araw na si Nancy sa amin ay nanatiling malinis at maayos ang bahay niya.
Gusto ko kasing makahanap na pwedeng clue kung saan siya sa Milton pupunta. Dumiretso ako sa kwarto niya at napatingin sa isang frame sa side table. Picture ito naming dalawa ni Nancy noong nakaraang christimas party, mukha na akong lasing kaya halos nakayakap na ako sa kanya sa pag-akbay.
Binuksan ko ang isang photo album at halos mga picture namin ni Nancy ang naroon kaya natigilan ako.
Ano ito?
Bakit may ganito?
May gusto ba siya sa akin?
Isang picture ang nalaglag kaya pinulot ko at binasa ang nakasulat sa likod. Lawaran ito ng 30th birthday ko.
“Mahal, este Sir Dwayne,
Maligayang Kaarawan sa iyo. Alam kong marami na ang bumati sa iyo kaya nahihiya akong magsabi ng nararamdaman kaya dito nalang sa picture mo. Mahal kita. Noon pang una kita makita. Sobrang minahal kita kaya nga kahit mahirap ang trabaho, kahit halos mamatay ako sa selos sa tuwing kasama mo ang mga girlfriends mo ay pinipilit kong huwag ipakita na affected ako, ayoko kasing masira kung anuman ang pinasamahan natin. Okay na akong maging secretary mo forever kung ‘yun ang paraan para makasama ka. Alam kong kahit kelan ay hindi mo ako mamahalin. Tanggap ko na ang mga ganung bahay, sana lang ay mahanap ka ng totoong babae na mamahalin at iingatan ka, pati ang iyong magulang lalo ang kayamanan. Huwag ka sana mapunta sa mga babaeng peke at manloloko. Iyon lang, sana dumating ang pagkakataon na maamin ko ang nararamdaman ko, pero alam ko rin kapag dumating ang araw na iyon, ay iyon na rin ang araw na kailangan ko ng lumayo.”
Hindi ko namalayan na tumulo na pala ang aking mga luha. Shit! Ano ba ‘tong nararamdamam ko? Mahal ko rin ba si Nancy?
Mas lalo akong napaluha ng pagbalik ko sa mansion ay makita ang bahid ng dugo sa kamang ginamit namin kagabi. Virgin si Nancy at ako ang nakauna!
ShaneTumunog ang cellphone ko habang nakatayo ako sa may bintana ng opisina ko. Nang makita ko ang pangalan ng tumatawag, alam ko na agad kung ano iyon.Sinagot ko.“Sir,” mahinang sabi ng tauhan ko sa kabilang linya. “Okay na po, sir. Wala na po si Manang Kendra.”Saglit akong hindi nakapagsalita. Hindi dahil nagulat ako. Hindi dahil hindi ko inaasahan. Kundi dahil kahit paano, matagal na rin siyang nasa bahay na iyon. Bahagi na siya ng mansion noon pa man.“Sigurado ka?” tanong ko.“Opo, sir. Tapos na po. Wala pong nakakita. Malinis po.”Ipinit ko ang mata ko sandali. Huminga ako nang malalim.“Sige,” sagot ko. “Siguraduhin mong walang sabit. Ayoko ng problema.”“Opo, sir. Ako na po ang bahala.”Pinatay ko ang tawag.Ibinaba ko ang cellphone sa mesa at tumingin ulit sa labas ng bintana. Madilim ang gabi. Tahimik. Parang walang nangyaring masama sa mundo.Pero alam ko ang totoo.Si Manang Kendra… matigas ang ulo. Ilang beses ko na siyang binalaan. Ilang beses ko na siyang pinatahimi
Manang KendraHabang hawak ako ng mga tauhan at palabas kami ng ospital, biglang may isang lalaki na lumapit sa akin. Hindi ko siya masyadong kilala pero nakita ko na siya dati sa mansyon. Hindi siya kasing tapang ng iba. Tahimik lang siya lagi.Pagdating namin sa parking area, bigla niyang hinila ang braso ko palayo sa kasama niya.“Sandali,” sabi niya sa isa. “Ako na ang bahala kay Manang. Ipapasok ko na sa sasakyan.”Tumango ang isa at nauna nang sumakay.Naiwan kaming dalawa.Tumingin siya sa akin. Iba ang tingin niya. Hindi galit. Parang may iniisip.“Manang,” mahina niyang sabi. “Gusto mo bang makatakas?”Parang tumigil ang mundo ko. Hindi ako agad nakasagot.“A-ano?” tanong ko.“Kapag sinabi kong tumakbo, tumakbo ka. Diretso. Huwag ka lilingon, naiintindihan mo? Kunwari ay naisahan mo ako, basta huwag kang magpapahuli, okay? Kundi tapos sa mga kasama ko,” sabi niya.Nanlaki ang mata ko. Totoo ba ito? O panibagong laro na naman?“Hindi ka ba nila hahabulin kung paaptakasin ako?”
Manang KendraInabot ng nurse sa akin ang cellphone. Nanginginig ang kamay ko habang tinatanggap iyon. Parang biglang bumilis ang tibok ng puso ko. Ito na ang pagkakataon ko. Isang tawag lang. Isang tawag kay Sir Dwayne at baka makalabas na ako sa bangungot na ito.“Sandali lang po, tatawag lang ako,” sabi ko sa nurse. Mahina ang boses ko pero puno ng pakiusap.Ngumiti siya nang kaunti. “Mabilis lang po ha.”Tumango ako agad. Parang maiiyak ako sa tuwa. Pinindot ko ang screen. Buti na lang kabisado ko pa ang numero ni Sir Dwayne. Ilang beses ko na iyong tinawagan noon.Isa… dalawa… tatlong pindot.Itaas ko pa lang ang cellphone sa tenga ko nang biglang may malakas na kamay ang umagaw nito mula sa akin.“Hoy!” gulat kong sabi.Bago pa ako makabawi, isang malakas na sampal ang dumapo sa pisngi ko. Napahiga ako ulit sa kama sa lakas ng tama. Umikot ang paningin ko.“Akala mo makakatawag ka?” galit na sabi ng lalaking tauhan ni Sir Shane. Nakilala ko agad siya. Isa siya sa mga bantay sa m
Manang KendraMatagal na akong gising pero nakaupo lang ako sa gilid ng kama. Nakatingin ako sa pinto na parang may hinihintay, kahit alam ko namang walang darating para ilabas ako rito. Tahimik ang buong kwarto. Minsan may maririnig na yabag sa labas, tapos mawawala rin. Parang ako. Nandito pero walang nakakapansin.Desperado na ako. Aaminin ko. Matanda na ako pero ayoko pang mamatay sa lugar na ito na parang nakakulong na hayop. Mas lalo akong nag-aalala kay Ma’am Giselle. Hindi mawala sa isip ko ang kalagayan niya. Mabait na bata iyon. Maraming pinagdaanan. Wala man lang ako sa tabi niya para alagaan siya.“Ma’am Giselle… sana okay ka lang,” mahina kong sabi habang hawak ang damit ko sa dibdib.Minsan naiisip ko, paano kung isa-isa kaming patahimikin ni Sir Shane kapag wala na siyang pakinabang sa amin? Nakita ko kung gaano siya kabagsik. Hindi na ako bata para magbulag-bulagan.Napabuntong-hininga ako at tumingin sa paligid. Doon ko napansin sa maliit na kabinet ang bote na hindi
JanellaNang masiyahan na si Tito Bernard sa dami ng langis na nailagay niya sa katawan ko ay ibinaba na niya ang bote at sinimulang lamasin ang katawan ko na puno ng langis.“Ohhhhh! Hmmmmm! Ummmmmmm!” halinghing ko ng lamasin ni tito ang magkabila kong mga suso na puno ng langis. Pataas ng pataas ang nararamdaman ko na kasabikan sa katawan.Hinawakan ni Tito Bernard ang kanyang burat gamit ang kanyang kanang kamay habang ang kaliwang kamay naman ay patuloy na lumalamas sa katawan ko. Tinutok niya ang ulo ng kanyang burat sa sa bukana ng puke ko at saka ikinikis ito dito.“Ahhhhhhhhh! Shit! Ayan! Ganyan! Ahhhhhhh!!!!” parang mababaliw na ko sa kasabikan sa ginagawang panunukso ni Tito Bernard.Umaalon na ang katawan ko at pilit na kinakantot ang puke sa ulo ng burat niya.“Ohhhhhh! Ummmmm! Tito! Please!” daing at ungol ko na tila nagmamakaawa na pasukin na ng matandang malibog na ‘to.Binigyan pa muna ako ng ilang madidiin na pagkikis ni Tito Bernard sa tinggil bago niya tuluyang ibi
LeslyNapahinga ako nang malalim habang nakahiga sa kama. Nakatingin ako sa kisame pero wala naman akong nakikita kundi puting pintura at maliit na bitak sa gilid. Pero kahit ganoon, ang bigat ng isip ko. Parang may bato sa dibdib ko na hindi matanggal. Paulit-ulit sa utak ko ang sinabi ng tauhan ni Shane kanina. Seryoso ang mukha niya noong nagbabala siya sa akin.“Kung ayaw mong pag-initan ni Sir Shane, huwag kang makialam sa mga bagay na hindi mo buhay.”Simple lang ang sinabi niya pero malinaw ang ibig sabihin. Manahimik ka. Sumunod ka. Huwag kang magtanong. Huwag kang makialam.Napapikit ako at napakagat sa labi. Gusto ko sanang sumunod na lang. Mas madali ang walang alam. Mas ligtas ang tahimik. Pero paano naman sina Nancy? Paano kung may masamang mangyari sa kanya o sa bata? Kaya ko bang tiisin iyon?Doon ko naalala ang cellphone.Bigla akong napamulat. Parang may ilaw na sumindi sa isip ko. Dahan-dahan akong bumangon at umupo sa kama. Tumingin ako sa paligid ng kwarto. Tahimik







