ต่างคนต่างไป

หลังจากผ่านค่ำคืนอันดุเดือด กชกรก็ค่อยๆลืมตาขึ้นมาและพบว่าตัวเองยังคงถูกกอดเอาไว้ด้วยแขนแกร่งของเขา ร่างกายข้างใต้รู้สึกได้ถึงความปวดระบบจนต้องนิ่วหน้า หากแต่ว่าเจ้าของกายแกร่งนั่นก็ทำเพียงแค่ขยับตัวแล้วพลิกหันหนีไปอีกฝั่งแทน

สายตาเหลือบมองนาฬิกาบอกเวลาว่าพึ่งจะตีห้าครึ่ง นี่เมื่อคืนเธอไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆว่าตัวเองจะเมาจนขาดสติแล้วทำเรื่องบ้าๆพวกนี้ลงไป เธอเผลอปล่อยตัวปล่อยใจไปกับคนแปลกหน้า

ความละอายได้เริ่มก่อตัวขึ้น ถึงแม้ว่าจะรู้สึกผิด แต่ชีวิตก็คงต้องเดินไปต่อ เอาเป็นว่าเธอจะขอกลับไปตั้งหลักใหม่ที่กรุงเทพก่อนก็เเล้วกัน เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง แต่ตอนนี้เธอเเค่ไม่อยากให้ณภัทรรับรู้ว่าเมื่อคืนเกิดความผิดพลาดอะไรไปกับเธอ ทางเดียวก็คือต้องรีบกลับก่อน แล้วเดี๋ยวค่อยโทรมาบอกเขาทีหลังก็แล้วกันว่าเธอติดธุระ

พอก้าวลงจากเตียงก็กะว่าจะรีบวิ่งไปเข้าห้องน้ำ สายตาเหลือบไปเห็นเศษถุงยางอนามัยตกเกลื่อนอยู่บนพื้น ซึ่งเธอไม่สามารถรู้ได้จริงๆว่าเมื่อคืนคนบนเตียงใช้มันไปเท่าไหร่ 

ไม่มีเวลามายืนชักช้า กชกรตัดสินใจเดินมุ่งไปยังห้องน้ำแล้วใช้เวลาในการอาบเพียงแค่ห้านาทีก็แล้วเสร็จ แต่พอเปิดประตูออกมาก็พบว่าคนที่เมื่อกี้ยังเหมือนกับว่านอนหลับสนิทตอนที่พลิกหันหลังให้ เวลานี้กลับลุกขึ้นมานั่งจุดบุหรี่สูบพิงหลังไปกับพนักขอบเตียงอยู่

'ตายหล่ะ เขาตื่นแล้ว' 

"นี่กะว่าจะไปโดยไม่บอกกันสักคำเลยหรือไง"

"เอ่อ คือว่าฉัน"

"จะว่าอะไรไหม ถ้าผมจะขอคอนแทคของคุณเอาไว้ติดต่อ" 

ตอนพูดเขาไม่ได้มองมา แถมสายตายังโฟกัสไปยังมวนบุหรี่ที่เขาคีบเอาไว้อยู่ที่ปลายมือราวกับพวกพระเอกหนัง ถึงแม้ว่าหน้าตาเขาจะหล่อมากก็จริง หากแต่กชกรกลับมองว่าภาพนั้นช่างดูหน้าหมั่นไส้ยังไงก็ไม่รู้ ประหนึ่งว่าเขาคิดว่าตัวเองเท่นัก ซึ่งถึงแม้ว่าความเป็นจริงมันอาจจะใช่ แต่ก็ไม่เห็นว่าจะต้องทำท่าแบบนั้นใส่เธอเลย

"ไม่ดีกว่าค่ะ ฉันคิดว่าเราคงไม่มีอะไรต้องได้ติดต่อกันอีก"

พอเธอปฏิเสธ นิ้วมือยาวที่คีบบุหรี่เตรียมจะยกขึ้นสูบก็หยุดชะงัก ดวงตาคมนั้นจ้องมองมาพร้อมกับรอยยิ้มเหยียดยกขึ้นตรงบริเวณมุมปากน้อยๆ

"ใครจะไปรู้ ในเมื่อคุณเองก็มางานแต่ง แล้วผมเองก็ถูกเชิญมางานแต่งเหมือนกัน แสดงว่าเราสองคนก็ต้องรู้จักไม่เจ้าบ่าวก็เจ้าสาว ไม่แน่นะ ได้ยินว่าโลกนี้มันกลม วันหนึ่งโลกอาจจะเหวี่ยงให้เราได้กลับมาเจอกันอีกก็ได้"

"ก็ถ้าเป็นอย่างงั้น แล้วยังไงคะ"

"ผมอยากเจอคุณอีก"

คราวนี้เขาไม่ได้พูดเปล่า หากแต่กลับสาดสายตามองมาที่เธอด้วยสีหน้าจริงจัง แม้ว่าจะอึ้งไปสักเล็กน้อย แต่พอเรียกสติกลับคืนมาได้ เธอก็ปฏิเสธเขาไปอีกครา เขาจะมาอยากเจอเธออีกทำไมนั้นเธอไม่รู้ ที่รู้ๆคือเธอจะไม่ขอเจอเขาอีกแน่ๆ อยากให้ทุกสิ่งทุกอย่างมันจบและทิ้งมันไว้ที่นี่เสียให้หมดนับตั้งแต่วินาทีนี้เลยยิ่งดี

"แต่ฉันว่าอย่าเลยดีกว่าค่ะ"

"ทำไมเหรอ หรือว่าเมื่อคืน ผมทำไม่ถูกใจคุณ แต่คิดว่าคงไม่น่าจะใช่ เพราะว่าเมื่อคืนผมเห็นคุณคราง.."

"ไม่ใช่หรอกค่ะ! เพียงแค่ว่าฉันไม่อยากมีความทรงจำให้นึกถึงเกี่ยวกับเรื่องเมื่อคืนอีก ขอโทษด้วยนะคะ ฉันว่าเราอย่ารู้จักกันเลย"

กชกรทนฟังให้เขาพูดจนจบประโยคไม่ไหว จึงได้พูดแทรกขึ้นไปตั้งแต่เขายังพูดไม่จบดี คนอะไรหล่อก็จริง แต่นิสัยดูแล้วในหัวคงจะคิดเป็นเเต่เรื่องนั้น นี่เมื่อคืนเธอไม่น่าทำเรื่องบ้าๆแบบนั้นไปเลย ทำมาเป็นบอกว่าอยากจะติดต่อเธอต่อ ดูจากสีหน้าท่าทางแล้วในหัวเขาก็คงคิดกับเธอแค่ไม่พ้นเรื่องอย่างว่า

"ผมทำให้คุณรูสึกแย่มากขนาดนั้นเลยหรือไง"

อยู่ๆเขาก็ลุกยืนขึ้นเต็มความสูง แล้วขยับเท้าก้าวเข้ามา ดีที่ว่าในมือเขาหยิบผ้าขนหนูติดมาด้วย เลยทำให้เธอไม่ต้องเห็นอะไรที่มันอุจาดตาตั้งแต่ยังไม่เช้า จะมีก็เพียงเหล่ามัดกล้ามแน่นบนอกแกร่งนั่น ที่ดูว่าจะสะกดสายตาเธอได้ตั้งแต่เมื่อคืน

"มันไม่เกี่ยวกับคุณ หากแต่เป็นที่ตัวฉันเองต่างหากที่ไม่สามารถลบเขาให้ออกไปจากใจได้ จนต้องเมามายแล้วมาทำเรื่องบ้าๆอย่างว่ากับคุณเมื่อคืน"

"แต่ผมไม่คิดว่าเรื่องที่เราทำกันเมื่อคืนนั้นมันบ้านะเอาเป็นว่าคุณทำผมติดใจ อย่างที่บอกว่าถ้าเป็นไปได้ผมก็ยังอยากที่จะเจอคุณอีก แต่ในเมื่อคุณตัดสินใจแล้วว่าไม่อยากเจอผม งั้นผมก็ตามใจคุณ โชคดีครับ"

ทันทีที่เขาพูดจบ ใบหน้าหล่อที่ยกยิ้มออกมาน้อยๆนั้นก็ฉกวูบเข้ามาที่ข้างแก้ม ก่อนที่เขาจะฉวยโอกาสหอมฟอดเข้ามาแรงๆที่บนใบหน้าข้างหนึ่งของเธอ นาทีนั้นกชกรใจหายวาบ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะว่าอะไร ราวกับว่าทุกอย่างมันจบง่ายดายเกินไปโดยที่เขาก็ไม่ได้คิดจะรั้งเธอเอาไว้ต่อเช่นกัน

คนบ้า!

"อ่อ แต่ว่าถ้าอยากจะได้ค่าชุดคืน ผมยินดีชดใช้ให้นะ ผมชื่อณวัฒน์ คุณถามเอากับเจ้าบ่าวหรือว่าเจ้าสาวก็ได้"

นี่เขารู้จักกับณภัทรด้วยอย่างนั้นหรือ นั่นยิ่งทำให้เธอต้องรีบอยู่ให้ห่างไกลจากเขาโดยไว ณภัทรจะต้องไม่มีทางรู้เรื่องนี้ ในใจก็ได้แต่ภาวนาว่าให้ผู้ชายคนนี้ลืมเลือนเธอไป เพราะถึงยังไงเธอก็ยังไม่อาจตัดใจจากณภัทรได้อยู่ดี ขนาดว่าเขาแต่งงานไปแล้ว แต่เธอก็กลับยังรู้สึกผิดกับสิ่งที่พึ่งจะทำลงไป ราวกับว่าเธอได้นอกใจเขา ทั้งๆที่เขาไม่เคยรับรู้ถึงความรู้สึกที่เธอเคยมีให้เลยด้วยซ้ำ 

กชกรรีบหยิบข้าวของและกระเป๋าหนึ่งใบที่ติดตัวมาตั้งแต่เมื่อวานสะพายขึ้นไหล่ ในระหว่างที่เขาคนนั้น ชื่ออะไรนะ ณวัฒน์ อย่างนั้นหรือ กำลังเข้าไปใช้ห้องน้ำอยู่ เธอก็ได้พาตัวเองเปิดประตูออกจากห้องพักหลังนั้นแล้วรีบจากมาอย่างไว

เสร็จแล้วก็พาตัวเองขึ้นไปนั่งบนรถแล้วสตาร์ตรถขับออกไปทันทีโดยไม่คิดรีรอ ถือว่าจบสิ้นกันทีกับเรื่องราวบ้าๆ ใครจะคิดว่าเมื่อคืนเธอจะยอมปล่อยตัวปล่อยใจให้กับใครก็ไม่รู้ได้เชยชมความสาวได้อย่างง่ายๆ พอนึกเสียดายขึ้นมา หยดน้ำตาก็เอ่อล้นจนทะลัก 

แม้ว่าจะไม่สามารถลืมเลือนมันได้ หากแต่อย่างน้อยก็ขอให้เธอและเขาคนนั้นอย่าได้มาเจอะเจอกันอีกเลย ขอให้โลกไม่กลม จะได้ไม่ต้องเหวี่ยงเขามาในอนาคตข้างหน้าวันหนึ่งวันใด ขอให้ทุกอย่างจบสิ้น