ใครคนนั้น

สามอาทิตย์ผ่านไป ตั้งแต่วันนั้นมาเธอเองก็ยังไม่ได้เจอหน้าณภัทรเลย มีเพียงแค่เช้าวันนั้นที่เขาโทรมาตามเพราะว่าหาเธอตอนทานมื้อเช้าไม่เจอ พอเธอบอกว่ามีธุระด่วน เลยต้องกลับกรุงเทพมาก่อน เขาก็รับรู้แล้วก็วางสายไป

อย่างว่า คนกำลังมีความสุข ตอนนี้เขาคงจะอยู่ที่ไหนสักแห่งกับลูกในท้องและภรรยา เพราะก่อนจัดงานแต่งงานเขาเคยวางแพลนเอาไว้ว่าหากงานแต่งเสร็จเรียบร้อยก็จะพาภรรยาไปฮันนีมูนต่อ

ทุกๆเช้าเวลาเปิดประตูออกไปทำงาน เธอก็จะมองไปที่หน้าประตูห้องเขาทุกครั้ง ดังกับว่าต้องการที่จะระลึกถึงช่วงวันเวลาสมัยก่อน ตอนที่เขาใช้เธอเป็นเกราะกำบังความเหงาเวลาที่ไม่มีใคร

'กั้งคิดถึงนะจัง คิดถึงเราสมัยก่อน'

เรื่องราวตั้งแต่สมัยก่อนตอนเรียนมหาวิทยาลัยด้วยกันย้อนประดังเข้ามา วันนั้นเธอและเขาต่างก็เป็นรุ่นน้องปีหนึ่งด้วยกันทั้งคู่ แถมยังถูกจับคู่ให้เป็นบัดดี้กันในกิจกรรมรับน้อง ตอนนั้นเริ่มแรกเธอก็ประทับใจในความหล่อของเขาเหมือนกับผู้หญิงทุกคน แต่พอนานเข้าก็เปลี่ยนมาประทับใจในความเป็นสุภาพบุรุษของเขาแทน 

ในฐานะเพื่อนสนิท ณภัทรมักจะดูแลเธอดีเสมอ จนคู่ของเธอและเขาถูกเหล่าบรรดาเพื่อนๆในมหาวิทยาลัยช่วยกันตามลุ้นและจับตามอง

เมื่อเขาเป็นเดือน และเธอเป็นดาว ทำให้ทุกคนต่างก็พากันช่วยลุ้นให้ความสัมพันธ์ก้าวหน้า แต่คิดว่าน่าจะลุ้นนานไปแล้วเห็นว่าไม่มีอะไรพัฒนา ทุกคนก็เลยล้มเลิกและหมดแรงเชียร์ไป

ยิ่งพอคบกันนานเข้าก็ไม่รู้ว่าเธออนุญาตให้ณภัทรเข้ามาซุกซ่อนอยู่ในหัวใจตอนไหน ทุกๆที่ไม่ว่ามีเขาที่ไหนก็มักจะมีเธอที่นั่น ณภัทรมักจะทำตัวติดเธอแจทุกครั้งที่โสด แต่พออยู่ในโหมดคนมีแฟน เขาก็จะกลายเป็นคนติดแฟนไปจนหลายต่อหลายครั้งที่เขาถูกเธองอน แต่ก็ไม่รู้ว่าเธอเคยงอนเขาอยู่นานสุดได้กี่วัน พอโดนเขาง้อเข้าหน่อยเธอก็จะรีบหาย เป็นแบบนี้อยู่ซ้ำมาซ้ำไปจนกระทั่งเรียนจบ

พอเรียนจบต่างคนก็ต่างขวนขวายไปในสายงานที่ตนเองถนัด หากแต่เป็นเธอเองที่ไม่สามารถตัดเขาออกไปจากใจได้ง่ายๆ พอทำงานมีเงินเก็บได้สักพัก ตอนณภัทรมาปรึกษาว่าอยากจะได้คอนโด เธอก็รีบเสนอหน้าตามมาซื้อคอนโดเดียวกันกับเขา ช่วงไหนที่หัวใจเขาว่าง เธอก็มักจะถูกใช้เป็นเกราะกำบังความเหงาอย่างที่บอก เพราะณภัทรไม่ชอบอยู่ตัวคนเดียว และช่วงเวลานั้นแหละที่เธอจะรีบเก็บเกี่ยวความสุขทางใจบันทึกใส่ความทรงจำเอาไว้ให้มากๆ เป็นอย่างนี้เสมอ

 ถึงแม้ว่าที่ผ่านมาจะมีคำถามค้างคาอยู่ในใจ ว่าเหตุใดแล้วเขาจึงไม่เคยคิดอยากจะพัฒนาความสัมพันธ์กับเธอให้เป็นอย่างอื่น บางทีเธอเองก็อยากจะรู้ว่าเหตุผลที่แท้จริงของณภัทรนั้นคืออะไร นอกเหนือจากคำพูดกึ่งเล่นกึ่งจริงที่ณภัทรเคยบอกมาว่าต้องการรักษาสถานะความสัมพันธ์ฉันท์เพื่อน แต่นั่นมันคือเหตุผลที่แท้จริงแล้วใช่ไหม

กชกรรู้ตัวดีว่าตนเองถูกจัดเอาไว้ในกลุ่มคนหน้าตาดีถึงดีมากคนหนึ่ง หากแต่กระนั้นณภัทรก็ไม่เคยมองเธอในฐานะอื่นเลยสักครั้ง มีเพียงก็แค่บางทีที่มีหนุ่มๆมาจีบ เขาถึงจะรีบมาขวางเอาไว้ เหตุผลก็บอกเพียงแค่ว่าผู้ชายคนนี้ยังไม่ดีพอ

แน่นอนว่าพอตอนนี้เขาแต่งงานมีครอบครัวไป เธอก็คงจะไม่เหลือใครให้อยู่คอยเป็นห่วงอีก ตอนนี้ถือว่าเธอตัวคนเดียว ไม่ต้องห่วงใคร ไม่ต้องคอยโทรตามใครว่ากินข้าวหรือยัง หรืออยู่ที่ไหน มีเพียงเธอแค่คนเดียวเท่านั้นที่ยังยืนอยู่ตรงนี้ ในขณะที่ในโลกเขาของเขาจะมีเพียงลูกและภรรยาเท่านั้น ไม่มีแล้ววันของเรา

ทุกวินาทีของกชกรผ่านไปอย่างเชื่องช้า สิ่งเดียวที่พอทำได้คือการแอบติดตามความเคลื่อนไหวของเขาผ่านทางโลกโซเซียล กระทั่งผ่านไปเกือบสี่อาทิตย์ณภัทรถึงได้พาภรรยากลับมา และตอนนั้นแหละที่เธอพึ่งจะได้เจอหน้าเขา

'กั้งอยู่ห้องหรือเปล่า ถ้าอยู่จะเอาของฝากไปให้ เรากับน้ำหวานพึ่งกลับมาถึงเมื่อเช้า ซื้อของฝากมาให้กั้งเต็มเลย'

กชกรเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่ส่งสัญญาณแจ้งเตือนเข้ามาในระหว่างขณะที่รถของเธอจอดติดรอสัญญาณไฟแดง พอเห็นว่าเป็นข้อความที่ถูกส่งมาจากณภัทร ตอนแรกก็เกิดอาการดีใจ แต่พออ่านไล่ไปเห็นชื่อภรรยาของเขาแล้วอาการใจฟูก็ห่อแฟบลง

'เปล่าหรอกนะ วันนี้เราออกมาพบลูกค้าน่ะยังกลับไม่ถึงบ้านเลย"

นิ้วเล็กจิ้มไล่ไปบนอักษรแป้นพิมพ์ก่อนจะส่งข้อความสั้นๆกลับไปหาณภัทร ช่วงสามสี่อาทิตย์มานี้เธอคิดถึงเขาเหลือเกิน ตลอดเวลาที่ผ่านมาไม่เคยเลยจริงๆที่เธอไม่ได้เจอหน้าเขานานขนาดนี้มาก่อน ทำเอาทุกอย่างรอบตัวที่เคยสดใสนั้นเปลี่ยนเป็นสีเทาหรือไม่ก็มืดครึ้มลง 

ช่วงนี้กชกรไม่มีความอยากอาหารเลยแม้แต่น้อย ไม่แน่ว่าขนาดเอวกางเกงที่ลองขยับดูเมื่อเช้านั้นรู้สึกว่าก็ดูจะหลวมๆไป ขืนยังเป็นอย่างนี้ต่อไปเธอคงจะต้องผอมตายก่อนจะได้อยู่เห็นหน้าลูกณภัทรเป็นแน่

"ไหนๆก็ผ่านมาทางนี้ทั้งที แวะหน่อยก็แล้วกัน"

รถยนต์สัญชาติยุโรปคันงามที่เธอพึ่งจะผ่อนหมดถูกเลี้ยวเข้ามาจอดยังภัตตาคารอาหารญี่ปุ่นชื่อดังย่านใจกลางเมือง แน่นอนว่าร้านนี้ก็เป็นอีกหนึ่งร้านโปรดของเธอและณภัทรที่ชอบมา กชกรหายใจเข้าปอดลึกๆช้าๆก่อนจะตัดสินใจก้าวลงไปจากรถแล้วเดินเข้าร้านไป

พอไปถึงก็ยังนั่งลงไปโต๊ะโปรดมุมประจำของทั้งคู่ ภาพวันเก่าๆต่างย้อนกลับเข้ามาหา ทำเอาเปลือกตาร้อนผ่าวขึ้นจนต้องกระพริบมันถี่ๆ

"เอาน่าสู้หน่อยสิกั้ง ต้องสู้เข้าไว้ หนีไม่ได้เธอก็ต้องสู้"

ริมฝีปากเล็กขมุบขมิบพูดกับตัวเองเบาๆเพื่อเรียกกำลังใจ ในเมื่อทุกๆที่ที่เธอกับณภัทรเคยไปมันก็คือทุกที่ที่เธอชอบ ขืนมัวแต่หนี ชีวิตนี้เธอคงต้องนอนอยู่แต่ในห้องและไม่สามารถออกไปไหนได้

เมนูอาหารญี่ปุ่นเล่มยาวถูกกางออกและเอ่ยบอกพนักงานรับออเดอร์ออกไปตามที่ต้องการ เพียงไม่นานรายการอาหารสามสี่อย่างก็ถูกนำมาเสิร์ฟ หากแต่มันก็ยังทำให้ต่อมความอยากอาหารของเธอหยุดการทำงานไป

กชกรยังคงนั่งจ้องเซ็ตอาหารที่ตัวเองสั่งมาอยู่อย่างนั้นเงียบๆ ก่อนที่มือเล็กจะหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบซูชิหน้าอูนิของโปรดของเธอและณภัทรขึ้นมามองอย่างช้าๆ แล้วจึงได้ส่งเข้าปาก

ทั้งที่ถ้าเป็นเมื่อก่อนซูชิคำนี้จะถูกกลืนลงไปอย่างง่ายดาย แต่ตอนนี้กชกรกลับรู้สึกว่าข้าวปั้นที่เคี้ยวอยู่นั้นกลับเหนียวเสียจนแทบจะกลืนไม่ลง

"ไม่กงไม่กินมันแล้ว บ้าจริง"

จังหวะที่วางตะเกียบลงแล้วกะว่าจะเดินไปเข้าห้องน้ำเพื่อเช็ดหน้าเช็ดตาแอบเช็ดคราบน้ำตาเสียหน่อยแล้วค่อยขับกลับบ้าน ตอนที่ลุกขึ้นยืนแล้วจะเดินตรงไปเข้าห้องน้ำ ซึ่งเป็นเส้นทางตรงไปตรงกลางระหว่างสองโต๊ะซ้ายขวา ที่มุมด้านในสุดด้านขวาของร้าน สายตาเธอก็เหลือบไปเห็นใครบางคนที่ทำเอาเธอตัวชา ใครคนนั้นที่เธอได้แต่หวังว่าโลกจะไม่กลมถึงขนาดว่าพัดพาเขาและเธอให้ได้มาเจอกันอีก