เข้าสู่ระบบ(ห้าปีผ่านไป) คีย์ Part @คลีนิคทันตกรรม พ่อคร้าบ...ไนท์กลัว “ “ไม่ต้องกลัว ไม่เห็นมีอะไรน่ากลัวเลย เชื่อพ่อนะครับคนเก่ง” “จริงเหรอครับ” มิดไนท์ คือลูกชายชองผมกับน้องฟ้าใส ตอนนี้เจ้าตัวเล็กห้าขวบเเล้ว “ไม่เห็นมีอะไรเจ็บเลย สุดหล่อของน้าเเคร์” ที่นี่เป็นคลีนิคทันตกรรมของเเป้งเเคร์ น้องสา
พี่คีย์กำลังจุดเตาพิงไฟให้ ตอนนี้ฉันกำลังนั่งอยู่บนโซฟาหน้าเตาผิง พอจุดเตาเสร็จ พี่คีย์ก็เข้ามานั่งโอบกอดฉันเอาไว้ ฉันเเทบจะไม่สนใจพี่คีย์ เพราะสนใจเเต่ไอศครีมในมือ "พอเเล้วครับ พี่ไม่ให้กินเเล้ว เดี๋ยวน้องก็เเพ้อีก" พี่คีย์เอาไอศครีมออกจากมือของฉัน เเล้วเขาก็พามันออกไปทิ้งต่อหน้าต่อตาของฉ
ฟ้าใส Part -ช่วง Winter ฤดูหนาวในปีนึง- ว้าว~ วิวสวยสุดยอดไปเลย...ตอนนี้เราอยู่ประเทศญี่ปุ่น อากาศตอนนี้ติดลบสององศา เรามากันในช่วง Winter (หน้าหนาว) ตอนนี้อากาศค่อนข้างเย็น ติดลบไปประมาณสององศา เเต่ยังไม่มีหิมะตกลงมา คนอะไรนับวันยิ่งหล่อ มีเสน่ห์ขึ้นเรื่อยๆ พี่คีย์ดูไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนไปเลย
ตอนนี้ฉันเรียนจบเเล้ว ...ก็เข้ามาทำงานที่บริษัทของครอบครัวนี่เเหละ บริษัทของพ่อเป็นบริษัทที่ผลิตทั้งละคร ผลิตทั้งดารานักแสดงเเถวหน้ามากมาย เเละก็ตรงกับสายที่ฉันเรียน ...ฉันเริ่มทำงานจากการฝึกเเละเรียนรู้งานเเทบจะทุกเเผนก ..เเต่ในส่วนของฉันไม่ได้หนักมาก ...เพราะฉันมีฟ้าครามคอยช่วยในงานด้านบริหาร
ฉันเป็นฝ่ายจูบ …จูบชนิดที่ว่าเอาใจพี่คีย์สุดๆ เขาจะใจเเข็งได้สักเเค่ไหนเชียว ฉันช้อนสายตาขึ้นไปมองสบตากับพี่คีย์ ในขณะที่ริมฝีปากก็ยังคงจูบ เเต่ฉันจูบไม่เก่งไง ฉันสอดใส่ลิ้นเข้าไปขนาดนี้เเล้วจะไม่จูบตอบกลับมาจริงๆ เหรอ สายตาฉันก็ยั่วยวน อีกทั้งหน้าอกหน้าใจก็เเนบลงบนอก เเต่พี่คีย์ยังคงนิ่ง… (ห้
“ไม่เอา…มันน่าเกียจอ่ะ ฟ้าไม่อยากให้พี่เห็น” คนตัวเล็กส่ายหน้าร้องไห้งอเเงออกมาอย่างหนัก “ฟังพี่นะ ในสายตาของพี่ไม่ว่าเธอจะเป็นยังไงเธอก็เป็นเธอ” “เเต่ตอนนี้มันน่าเกียจอ่ะ…ผื่นขึ้นเต็มไปหมดเเล้ว” “พี่จะทำให้หายเอง …เเค่นี้ไม่ได้ทำให้พี่มองน้องเปลี่ยนไปหรอก” “จะ…จริงนะ” “อืม” “กอดหน่อยได้
ไหนเหรอผู้ชายที่พวกนางพูดถึง ฉันก็เเอบมองตามบทสนทนาของพวกนาง อ่อ! ผู้ชายใส่เสื้อเชิ้ตขาว.. ชิ! นั่นมันเเฟนฉันย่ะ! พี่คีย์ยืนรออยู่ข้างรถ ...เเต่เขายืนก้มมองมือถืออย่างเดียว ไม่ได้สนใจสิ่งอื่นๆ รอบตัว ฉันรีบเดินเข้าไปหา .... "พี่คีย์ กลับกันค่ะ" ปล่อยไว้ไม่ได้เลย! ก็ไม่แปลกหรอก พี่คีย
พออาบน้ำเสร็จ ฉันก็ขึ้นไปนอนบนเตียงนุ่มของพี่คีย์ พอหัวถึงหมอนฉันก็เเทบจะนอนหลับไปทันที ตอนนี้มันก็ดึกมากๆ เเล้ว พอใกล้ๆ คล้อยจะหลับสนิทก็รู้สึกมีบางสิ่งบางอย่าง จนต้องลืมตาตื่นขึ้นมา…ก็มองเห็นศีรษะของใครบางคน กลิ่นหอมๆ ที่ฉันคุ้นเคยลอยเข้ามาเตะจมูก...ทรวงอกของฉันกำลังโดนดูดด้วยริมฝีปากของคนที่ขึ้
ฉันไม่เห็นฟ้าคราม เเละพวกเพื่อนๆ ของเขา สงสัยจะออกไปเตรียมของที่จะใช้ก่อกองไฟในคืนนี้กันอยู่ล่ะมั้ง ซึ่งมันก็ทางสะดวกฉันเลย ถ้าหากถามว่าทำไมฉันต้องกลัวฟ้าครามด้วย ฉันก็เเค่ไม่อยากปวดหัว โดนมันบ่น เเละยิ่งได้มาอยู่ในที่ที่เดียวกันเเบบนี้ด้วย... ฉันเเค่ไม่อยากทำให้พี่คีย์อึดอัดเเละเดือดร้อน พี่คีย
บนนี้ไม่มีสัญญาณอินเทอร์เน็ต ทำให้ใช้โทรศัพท์มือถือไม่ได้ วันนี้ทั้งวันถือเป็นสถิติที่ยาวนานที่สุดที่ฉันเเทบจะไม่ได้จับมือถือเลย เเก้วกระดาษเป็นโอวัลตินร้อนๆ ถูกวางลงข้างๆ จานข้าวไข่เจียวที่ฉันทานไปเเค่คำสองคำ เเละคนที่เอามาวางให้ก็ไม่ใช่ใครหรอก...แฟนสุดหล่อของฉันเอง>“ขอบคุณค่ะ” พี่คีย์ไม่ได







