تسجيل الدخول(ห้าปีผ่านไป) คีย์ Part @คลีนิคทันตกรรม พ่อคร้าบ...ไนท์กลัว “ “ไม่ต้องกลัว ไม่เห็นมีอะไรน่ากลัวเลย เชื่อพ่อนะครับคนเก่ง” “จริงเหรอครับ” มิดไนท์ คือลูกชายชองผมกับน้องฟ้าใส ตอนนี้เจ้าตัวเล็กห้าขวบเเล้ว “ไม่เห็นมีอะไรเจ็บเลย สุดหล่อของน้าเเคร์” ที่นี่เป็นคลีนิคทันตกรรมของเเป้งเเคร์ น้องสา
พี่คีย์กำลังจุดเตาพิงไฟให้ ตอนนี้ฉันกำลังนั่งอยู่บนโซฟาหน้าเตาผิง พอจุดเตาเสร็จ พี่คีย์ก็เข้ามานั่งโอบกอดฉันเอาไว้ ฉันเเทบจะไม่สนใจพี่คีย์ เพราะสนใจเเต่ไอศครีมในมือ "พอเเล้วครับ พี่ไม่ให้กินเเล้ว เดี๋ยวน้องก็เเพ้อีก" พี่คีย์เอาไอศครีมออกจากมือของฉัน เเล้วเขาก็พามันออกไปทิ้งต่อหน้าต่อตาของฉ
ฟ้าใส Part -ช่วง Winter ฤดูหนาวในปีนึง- ว้าว~ วิวสวยสุดยอดไปเลย...ตอนนี้เราอยู่ประเทศญี่ปุ่น อากาศตอนนี้ติดลบสององศา เรามากันในช่วง Winter (หน้าหนาว) ตอนนี้อากาศค่อนข้างเย็น ติดลบไปประมาณสององศา เเต่ยังไม่มีหิมะตกลงมา คนอะไรนับวันยิ่งหล่อ มีเสน่ห์ขึ้นเรื่อยๆ พี่คีย์ดูไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนไปเลย
ตอนนี้ฉันเรียนจบเเล้ว ...ก็เข้ามาทำงานที่บริษัทของครอบครัวนี่เเหละ บริษัทของพ่อเป็นบริษัทที่ผลิตทั้งละคร ผลิตทั้งดารานักแสดงเเถวหน้ามากมาย เเละก็ตรงกับสายที่ฉันเรียน ...ฉันเริ่มทำงานจากการฝึกเเละเรียนรู้งานเเทบจะทุกเเผนก ..เเต่ในส่วนของฉันไม่ได้หนักมาก ...เพราะฉันมีฟ้าครามคอยช่วยในงานด้านบริหาร
ฉันเป็นฝ่ายจูบ …จูบชนิดที่ว่าเอาใจพี่คีย์สุดๆ เขาจะใจเเข็งได้สักเเค่ไหนเชียว ฉันช้อนสายตาขึ้นไปมองสบตากับพี่คีย์ ในขณะที่ริมฝีปากก็ยังคงจูบ เเต่ฉันจูบไม่เก่งไง ฉันสอดใส่ลิ้นเข้าไปขนาดนี้เเล้วจะไม่จูบตอบกลับมาจริงๆ เหรอ สายตาฉันก็ยั่วยวน อีกทั้งหน้าอกหน้าใจก็เเนบลงบนอก เเต่พี่คีย์ยังคงนิ่ง… (ห้
“ไม่เอา…มันน่าเกียจอ่ะ ฟ้าไม่อยากให้พี่เห็น” คนตัวเล็กส่ายหน้าร้องไห้งอเเงออกมาอย่างหนัก “ฟังพี่นะ ในสายตาของพี่ไม่ว่าเธอจะเป็นยังไงเธอก็เป็นเธอ” “เเต่ตอนนี้มันน่าเกียจอ่ะ…ผื่นขึ้นเต็มไปหมดเเล้ว” “พี่จะทำให้หายเอง …เเค่นี้ไม่ได้ทำให้พี่มองน้องเปลี่ยนไปหรอก” “จะ…จริงนะ” “อืม” “กอดหน่อยได้
O_O ฉันเคยพูดตอนไหนเนี่ย? “เราเคยให้เพื่อนเข้าไปขอเบอร์เฟย์ แต่เฟย์ฝากเพื่อนเรามาบอกแบบนั้น ขอโทษนะถ้าวันนั้นเรากล้ามากพอก็คงเดินเข้าไปขอเองแล้ว แต่เราเขินจนไม่กล้าอ่ะ” อ่า..ฉันพอจะนึกออกแล้ว เรื่องที่ใต้ตึกกิจกรรม “เอ่อคือเราขอโทษนะ..เรามีคนที่ชอบแล้ว” ฉันพูดปฏิเสธออกไปอย่างชัดเจน แอบเห็นสีหน้าข
นึกว่าจะไม่มา…! “พี่โฬม~” ไม่ใช่เสียงฉัน แต่เป็นกลุ่มผู้หญิงกลุ่มหนึ่ง…ที่ดูเหมือนจะเป็นรุ่นน้องคณะวิศวะเข้าไปทักทาย ฉันหยุดยืนมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกบางอย่าง…มันก็ออกจะชัดเจนว่าฉันไม่ชอบใจเอาเสียเลยที่เห็นพี่เขาทักทายพูดคุยกับผู้หญิงคนอื่นแบบนั้นน่ะ! “น้องเฟย์” ฉันได้ยินเสียงเรียกนะ แต่ด้วยอ
“เฟย์เป็นพวกความจำดีน้าา” “พี่ก็เป็นพวกพูดคำไหนคำนั้นเหมือนกัน” “พี่กำลังออกไปด้านนอกเหรอ” เฟย์ลากเลื่อนสายตามองเสื้อผม เขินแล้วเปลี่ยนเรื่องเก่งจริงๆ “ครับ พี่กำลังจะออกไปเอาของบ้านเพื่อน” ผมบอกน้องเองอย่างละเอียดไม่มีอะไรปิดบัง “แล้วพี่ไปยังไงคะ รถพี่เสียไม่ใช่เหรอ?” “พี่มีรถอีกคันนึงครับ” ไ
@ร้านข้าวลุงตี๋ บรรยากาศแปลกๆ ยังไงพิลึก รังสีสายตาที่พี่โฬมมองมาดูนิ่งมากด้วย… บนโต๊ะอาหารสี่เหลี่ยมขนาดกลางๆ โดยมีฉันนั่งหัวโต๊ะ พี่โฬมนั่งฝั่งซ้าย ดิวนั่งฝั่งขวา ทั้งสองนั่งฝั่งตรงข้ามหันหน้าเข้าหากัน ไม่ได้มีบทสนทนาอะไรเพิ่มเติมหลังจากที่อาหารที่สั่งมาเสิร์ฟ เราสั่งเป็นอาหารจานเดียวคนละเมนูกัน







