Masuk(ห้าปีผ่านไป) คีย์ Part @คลีนิคทันตกรรม พ่อคร้าบ...ไนท์กลัว “ “ไม่ต้องกลัว ไม่เห็นมีอะไรน่ากลัวเลย เชื่อพ่อนะครับคนเก่ง” “จริงเหรอครับ” มิดไนท์ คือลูกชายชองผมกับน้องฟ้าใส ตอนนี้เจ้าตัวเล็กห้าขวบเเล้ว “ไม่เห็นมีอะไรเจ็บเลย สุดหล่อของน้าเเคร์” ที่นี่เป็นคลีนิคทันตกรรมของเเป้งเเคร์ น้องสา
พี่คีย์กำลังจุดเตาพิงไฟให้ ตอนนี้ฉันกำลังนั่งอยู่บนโซฟาหน้าเตาผิง พอจุดเตาเสร็จ พี่คีย์ก็เข้ามานั่งโอบกอดฉันเอาไว้ ฉันเเทบจะไม่สนใจพี่คีย์ เพราะสนใจเเต่ไอศครีมในมือ "พอเเล้วครับ พี่ไม่ให้กินเเล้ว เดี๋ยวน้องก็เเพ้อีก" พี่คีย์เอาไอศครีมออกจากมือของฉัน เเล้วเขาก็พามันออกไปทิ้งต่อหน้าต่อตาของฉ
ฟ้าใส Part -ช่วง Winter ฤดูหนาวในปีนึง- ว้าว~ วิวสวยสุดยอดไปเลย...ตอนนี้เราอยู่ประเทศญี่ปุ่น อากาศตอนนี้ติดลบสององศา เรามากันในช่วง Winter (หน้าหนาว) ตอนนี้อากาศค่อนข้างเย็น ติดลบไปประมาณสององศา เเต่ยังไม่มีหิมะตกลงมา คนอะไรนับวันยิ่งหล่อ มีเสน่ห์ขึ้นเรื่อยๆ พี่คีย์ดูไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนไปเลย
ตอนนี้ฉันเรียนจบเเล้ว ...ก็เข้ามาทำงานที่บริษัทของครอบครัวนี่เเหละ บริษัทของพ่อเป็นบริษัทที่ผลิตทั้งละคร ผลิตทั้งดารานักแสดงเเถวหน้ามากมาย เเละก็ตรงกับสายที่ฉันเรียน ...ฉันเริ่มทำงานจากการฝึกเเละเรียนรู้งานเเทบจะทุกเเผนก ..เเต่ในส่วนของฉันไม่ได้หนักมาก ...เพราะฉันมีฟ้าครามคอยช่วยในงานด้านบริหาร
ฉันเป็นฝ่ายจูบ …จูบชนิดที่ว่าเอาใจพี่คีย์สุดๆ เขาจะใจเเข็งได้สักเเค่ไหนเชียว ฉันช้อนสายตาขึ้นไปมองสบตากับพี่คีย์ ในขณะที่ริมฝีปากก็ยังคงจูบ เเต่ฉันจูบไม่เก่งไง ฉันสอดใส่ลิ้นเข้าไปขนาดนี้เเล้วจะไม่จูบตอบกลับมาจริงๆ เหรอ สายตาฉันก็ยั่วยวน อีกทั้งหน้าอกหน้าใจก็เเนบลงบนอก เเต่พี่คีย์ยังคงนิ่ง… (ห้
“ไม่เอา…มันน่าเกียจอ่ะ ฟ้าไม่อยากให้พี่เห็น” คนตัวเล็กส่ายหน้าร้องไห้งอเเงออกมาอย่างหนัก “ฟังพี่นะ ในสายตาของพี่ไม่ว่าเธอจะเป็นยังไงเธอก็เป็นเธอ” “เเต่ตอนนี้มันน่าเกียจอ่ะ…ผื่นขึ้นเต็มไปหมดเเล้ว” “พี่จะทำให้หายเอง …เเค่นี้ไม่ได้ทำให้พี่มองน้องเปลี่ยนไปหรอก” “จะ…จริงนะ” “อืม” “กอดหน่อยได้
เดย์ Part “มองเหมือนกลัวหาย” “มึงก็รู้เพื่อนมึงเป็นยังไง แล้วดูแต่งตัวดิ” ของของใคร ใครก็หวงปะวะ “มึงยังไม่ชินอีก ไอรีนก็แต่งตัวแบบนี้มาตลอด” “ชินเชี่ยไร มึงลองเป็นเหมือนกูดู” “หึ เวลามึงหึงไอรีนมึงจัดการตัวเองยังไงวะ” “จัดการไอ้เหี้ยนั่นดิ จัดการตัวเองทำไม” คำตอบสมกับที่เป็นหัวหน
ตั้งแต่วันนั้นมาก็มีหลายอย่างระหว่างเธอกับเขาเปลี่ยนไป เขาแทรกซึมเข้ามาในชีวิตเธอ ส่วนเธอก็แทรกซึมเข้าไปในชีวิตเขา ทุกอย่างยังคงดำเนินไปตามปกติโดยมีไม่มีใครรู้ในความสัมพันธ์ที่เกินเลยนี้ “มานั่งนี่สิ” เขาแอบเข้ามาในห้องเธออีกแล้ว กลัวเหลือเกินว่าวันนึงจะมีเพื่อนคนอื่นภายในบ้านหลังนี้เห็นเข้าแต่
(หนึ่งเดือนผ่านไป) @18.00 น. “ทำไมเดี๋ยวนี้ใจดีจัง พี่ไม่ได้ไปหกล้มหัวฟาดพื้นที่ไหนมาใช่ไหม” แปลก! พี่ชายนับวันก็ยิ่งทำตัวแปลก ดูอย่างวันนี้ดินึกอะไรขึ้นมาสั่งพิซซ่า บาร์บีคิวมาเลี้ยงน้อง วันนั้นที่เลี้ยงหนังยังแปลกใจไม่หาย มาวันนี้อีก ปกติพี่ชายเป็นสายเปย์ขนาดนี้เลยเหรอ? เดวางงอ่า “พูดมากไ
“ม-ไม่” ตอนนี้ตอบอะไรได้ก็ตอบไปก่อน เธอกระสันแทบจะอดรนทนไม่ไหวแต่เขาก็เหมือนจะแกล้งกันให้ทรมารอยู่ได้ “เหรอ แล้วที่ยิ้ม ที่ตอบมันว่าโสดคือไรวะ” น้ำเสียงเริ่มเข้มขึ้นตามอารมณ์คุกรุ่น “ก็ตอนนั้น…” ไม่รู้ว่าเป็นอะไรนี่น่า ถ้าเขาไม่มานั่งด้วยมันคงไม่เป็นแบบนี้ “อะไร” เธอไม่ตอบ จะเปลี่ยนเรื่องด้ว







