เข้าสู่ระบบ(ห้าปีผ่านไป) คีย์ Part @คลีนิคทันตกรรม พ่อคร้าบ...ไนท์กลัว “ “ไม่ต้องกลัว ไม่เห็นมีอะไรน่ากลัวเลย เชื่อพ่อนะครับคนเก่ง” “จริงเหรอครับ” มิดไนท์ คือลูกชายชองผมกับน้องฟ้าใส ตอนนี้เจ้าตัวเล็กห้าขวบเเล้ว “ไม่เห็นมีอะไรเจ็บเลย สุดหล่อของน้าเเคร์” ที่นี่เป็นคลีนิคทันตกรรมของเเป้งเเคร์ น้องสา
พี่คีย์กำลังจุดเตาพิงไฟให้ ตอนนี้ฉันกำลังนั่งอยู่บนโซฟาหน้าเตาผิง พอจุดเตาเสร็จ พี่คีย์ก็เข้ามานั่งโอบกอดฉันเอาไว้ ฉันเเทบจะไม่สนใจพี่คีย์ เพราะสนใจเเต่ไอศครีมในมือ "พอเเล้วครับ พี่ไม่ให้กินเเล้ว เดี๋ยวน้องก็เเพ้อีก" พี่คีย์เอาไอศครีมออกจากมือของฉัน เเล้วเขาก็พามันออกไปทิ้งต่อหน้าต่อตาของฉ
ฟ้าใส Part -ช่วง Winter ฤดูหนาวในปีนึง- ว้าว~ วิวสวยสุดยอดไปเลย...ตอนนี้เราอยู่ประเทศญี่ปุ่น อากาศตอนนี้ติดลบสององศา เรามากันในช่วง Winter (หน้าหนาว) ตอนนี้อากาศค่อนข้างเย็น ติดลบไปประมาณสององศา เเต่ยังไม่มีหิมะตกลงมา คนอะไรนับวันยิ่งหล่อ มีเสน่ห์ขึ้นเรื่อยๆ พี่คีย์ดูไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนไปเลย
ตอนนี้ฉันเรียนจบเเล้ว ...ก็เข้ามาทำงานที่บริษัทของครอบครัวนี่เเหละ บริษัทของพ่อเป็นบริษัทที่ผลิตทั้งละคร ผลิตทั้งดารานักแสดงเเถวหน้ามากมาย เเละก็ตรงกับสายที่ฉันเรียน ...ฉันเริ่มทำงานจากการฝึกเเละเรียนรู้งานเเทบจะทุกเเผนก ..เเต่ในส่วนของฉันไม่ได้หนักมาก ...เพราะฉันมีฟ้าครามคอยช่วยในงานด้านบริหาร
ฉันเป็นฝ่ายจูบ …จูบชนิดที่ว่าเอาใจพี่คีย์สุดๆ เขาจะใจเเข็งได้สักเเค่ไหนเชียว ฉันช้อนสายตาขึ้นไปมองสบตากับพี่คีย์ ในขณะที่ริมฝีปากก็ยังคงจูบ เเต่ฉันจูบไม่เก่งไง ฉันสอดใส่ลิ้นเข้าไปขนาดนี้เเล้วจะไม่จูบตอบกลับมาจริงๆ เหรอ สายตาฉันก็ยั่วยวน อีกทั้งหน้าอกหน้าใจก็เเนบลงบนอก เเต่พี่คีย์ยังคงนิ่ง… (ห้
“ไม่เอา…มันน่าเกียจอ่ะ ฟ้าไม่อยากให้พี่เห็น” คนตัวเล็กส่ายหน้าร้องไห้งอเเงออกมาอย่างหนัก “ฟังพี่นะ ในสายตาของพี่ไม่ว่าเธอจะเป็นยังไงเธอก็เป็นเธอ” “เเต่ตอนนี้มันน่าเกียจอ่ะ…ผื่นขึ้นเต็มไปหมดเเล้ว” “พี่จะทำให้หายเอง …เเค่นี้ไม่ได้ทำให้พี่มองน้องเปลี่ยนไปหรอก” “จะ…จริงนะ” “อืม” “กอดหน่อยได้
เขาจริงๆ เขามายืนอยู่ด้านหลังฉันได้ไง แล้วมาจากไหน ไม่ได้ออกมาจากในห้องเปลี่ยนชุด ทั้งๆ ที่ฉันนั่งเฝ้าอยู่หน้าประตูทางเข้าตรงนี้ตั้งเกือบชั่วโมง ในยามนี้ไม่มีใครอยู่บริเวณรอบๆ แล้ว “ใกล้จะค่ำแล้ว นั่งอยู่คนเดียวแบบนี้มันอันตรายนะครับ” หล่อมาก สุภาพมากด้วย ฉันไม่ได้สนใจคำพูดของพี่โฬมเลย “น้องครับ
หลังจากวันนั้นที่งานโรงเรียนฉันก็ไม่ได้เจอพี่เขาอีกเลย …เพราะพี่เขาเข้าเรียนมหาลัยแล้วโอกาสจะเจอกันริบหรี่มากนอกจากว่าพี่เขาจะมาเยี่ยมโรงเรียนมาทำกิจกรรมเหมือนกับที่มาร้องเพลงงานวันลอยกระทง ฉันได้แต่ส่องเขาในโซเชี่ยลแต่พี่เขาเป็นพวกไม่ได้ชอบอัพเดตชีวิต แต่วัยนั้นเราบังเอิญได้เจอกันอีกครั้ง…. ปึก >
ไม่รู้ว่าพี่โฬมออกไปจากห้องตอนไหน ที่รู้คือฉันเผลอนอนหลับหมดแรงคาแผ่นอกของพี่เขา คนหื่น >ลุกขึ้นมาอาบน้ำ แต่งตัวเสร็จ ฉันก็กะว่าจะเดินไปดูพี่โฬมที่ห้อง ส่งข้อความไปขอเขาก่อนแล้ว พี่โฬมบอกให้มาได้ พวกเพื่อนพี่เขายังไม่กลับแต่นั่งทำรายงานใกล้จะเสร็จแล้ว.. ด้วยความที่มีพี่ไอรีนอยู่ด้วยฉันจึงไม่รู้ส
(หลายเดือนผ่านไป) เมื่อเช้าพี่โฬมมาส่ง แต่เพราะความรีบมากฉันไม่รู้ว่าตัวเองลืมโทรศัพท์เอาไว้ที่ห้องหรือบนรถพี่โฬม จึงตัดสินใจเดินไปหาพี่โฬมที่คณะ เดิมทีแล้ววันนี้ฉันมีเรียนต่อตอนบ่ายแต่อาจารย์ยกคลาสทำให้ตอนนี้ว่างมาก ตึกเรียนคณะพี่โฬมฉันเคยมาอยู่สองสามครั้งแต่ยังไม่เคยได้เดินเข้าไปในตัวอาคาร แอบปร







