登入(ห้าปีผ่านไป) คีย์ Part @คลีนิคทันตกรรม พ่อคร้าบ...ไนท์กลัว “ “ไม่ต้องกลัว ไม่เห็นมีอะไรน่ากลัวเลย เชื่อพ่อนะครับคนเก่ง” “จริงเหรอครับ” มิดไนท์ คือลูกชายชองผมกับน้องฟ้าใส ตอนนี้เจ้าตัวเล็กห้าขวบเเล้ว “ไม่เห็นมีอะไรเจ็บเลย สุดหล่อของน้าเเคร์” ที่นี่เป็นคลีนิคทันตกรรมของเเป้งเเคร์ น้องสา
พี่คีย์กำลังจุดเตาพิงไฟให้ ตอนนี้ฉันกำลังนั่งอยู่บนโซฟาหน้าเตาผิง พอจุดเตาเสร็จ พี่คีย์ก็เข้ามานั่งโอบกอดฉันเอาไว้ ฉันเเทบจะไม่สนใจพี่คีย์ เพราะสนใจเเต่ไอศครีมในมือ "พอเเล้วครับ พี่ไม่ให้กินเเล้ว เดี๋ยวน้องก็เเพ้อีก" พี่คีย์เอาไอศครีมออกจากมือของฉัน เเล้วเขาก็พามันออกไปทิ้งต่อหน้าต่อตาของฉ
ฟ้าใส Part -ช่วง Winter ฤดูหนาวในปีนึง- ว้าว~ วิวสวยสุดยอดไปเลย...ตอนนี้เราอยู่ประเทศญี่ปุ่น อากาศตอนนี้ติดลบสององศา เรามากันในช่วง Winter (หน้าหนาว) ตอนนี้อากาศค่อนข้างเย็น ติดลบไปประมาณสององศา เเต่ยังไม่มีหิมะตกลงมา คนอะไรนับวันยิ่งหล่อ มีเสน่ห์ขึ้นเรื่อยๆ พี่คีย์ดูไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนไปเลย
ตอนนี้ฉันเรียนจบเเล้ว ...ก็เข้ามาทำงานที่บริษัทของครอบครัวนี่เเหละ บริษัทของพ่อเป็นบริษัทที่ผลิตทั้งละคร ผลิตทั้งดารานักแสดงเเถวหน้ามากมาย เเละก็ตรงกับสายที่ฉันเรียน ...ฉันเริ่มทำงานจากการฝึกเเละเรียนรู้งานเเทบจะทุกเเผนก ..เเต่ในส่วนของฉันไม่ได้หนักมาก ...เพราะฉันมีฟ้าครามคอยช่วยในงานด้านบริหาร
ฉันเป็นฝ่ายจูบ …จูบชนิดที่ว่าเอาใจพี่คีย์สุดๆ เขาจะใจเเข็งได้สักเเค่ไหนเชียว ฉันช้อนสายตาขึ้นไปมองสบตากับพี่คีย์ ในขณะที่ริมฝีปากก็ยังคงจูบ เเต่ฉันจูบไม่เก่งไง ฉันสอดใส่ลิ้นเข้าไปขนาดนี้เเล้วจะไม่จูบตอบกลับมาจริงๆ เหรอ สายตาฉันก็ยั่วยวน อีกทั้งหน้าอกหน้าใจก็เเนบลงบนอก เเต่พี่คีย์ยังคงนิ่ง… (ห้
“ไม่เอา…มันน่าเกียจอ่ะ ฟ้าไม่อยากให้พี่เห็น” คนตัวเล็กส่ายหน้าร้องไห้งอเเงออกมาอย่างหนัก “ฟังพี่นะ ในสายตาของพี่ไม่ว่าเธอจะเป็นยังไงเธอก็เป็นเธอ” “เเต่ตอนนี้มันน่าเกียจอ่ะ…ผื่นขึ้นเต็มไปหมดเเล้ว” “พี่จะทำให้หายเอง …เเค่นี้ไม่ได้ทำให้พี่มองน้องเปลี่ยนไปหรอก” “จะ…จริงนะ” “อืม” “กอดหน่อยได้
เมื่อรถขับเข้ามายังร้านอาหารปลายฝนหันขวับกลับไปมองหน้าคนขับรถ เขาพาเธอมาร้านราเมงที่เธอเคยบอกว่าเป็นร้านโปรดในคืนวันที่เราเจอกันครั้งแรก ร้านราเมงเจ้าดังร้านนี้เป็นร้านโปรดของปลายฝน เธอมักจะแวะมากินเป็นประจำแต่ก็ไม่ได้บ่อยนักเพราะหากมากินก็ต้องจองคิวล่วงหน้าเอาไว้ก่อน ร้านคนเยอะและแน่นเต็มร้านทุ
@ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ "ใครวะ" เดย์กดปิดโทรศัพท์คว่ำหน้าลงบนโต๊ะ ตวัดสายตาไปมองคนขี้เสือกที่ไม่รู้มันมาจากไหน อยู่ๆก็โผล่หน้ามาจากทางด้านหลัง ตกใจหมดไอ้เวร! "เห็นแวบๆ น่ารักซะด้วย เห้ยไอ้เดย์ใครวะ" ขี้เสือกจริงๆ "ไม่รู้สักเรื่องจะตายไหม คนเรามันก็ต้องมีความลับกันบ้างดิวะ" "ว้าวความล
(เช้าวันต่อมา) “เมื่อคืนพี่นอนที่นี่เหรอ” เดวาขมวดคิ้วงุนงงเมื่อเห็นพี่ชายยืนเล่นโทรศัพท์อยู่ตรงที่จอดรถเหมือนยืนรออะไรอยู่ “ทำไม” “เปล่าแค่ถามเฉยๆ” ก็ปกติเห็นพี่อยู่แต่ที่คอนโด นานๆครั้งกว่าจะกลับมานอนที่บ้านหลังนี้เลยอดไม่ได้ที่จะแปลกใจ “แล้วมาทำหน้าดุทำไมอ่า เธอดูดิยาหยีคนอะไรขี้เก๊กชะ
ปลายฝนเม้มกัดปากเบือนหน้าหนี แก้มทั้งสองด้านเห่อร้อนขึ้นสีอมชมพูระเรื่อ ไม่ไหว จะเอาอะไรไปต้าน! ผู้ชายคนนี้อันตรายเกินไปมาก เขาเหมือนคนที่รู้จักเสน่ห์ของตัวเองดีและใช้มันได้อย่างถูกวิธี คนอะไรแพรวพราวเกินไปมาก จะหยุดเล่นหูเล่นตากี่โมง ใบหน้าหล่อๆนี่คงเคยทำผู้หญิงตกหลุมพรางเสน่ห์มาเยอะ “จะไปรู้







