CHAPTER 4

Samantha POV

Parang huminto ang mundo ko nang makita kong huminto sina Liam, Lucas, Leo, at Lance sa harap mismo ng matangkad na lalaki.

Apat na maliliit na kopya ni Luke Montgomery ang nasa harapan niya, nakapamulsa at sabay-sabay pang nakataas ang mga kilay. Eksaktong-eksakto ang mga ekspresyon nila sa mukha ng bilyonaryong piloto na nakatayo ngayon sa harapan nila.

Gusto kong tumakbo. Gusto kong sumigaw o kaya nama'y bigla na lang maglaho na parang bula.

Pero ni isang hakbang ay hindi ko magawa. Para bang nakadikit sa sahig ang mga paa ko.

Samantala, si Luke Montgomery ay halatang hindi makapaniwala sa nakikita niya. Ibinaba niya ang tablet na hawak niya at dahan-dahang tinanggal ang aviator shades niya.

Ang mga mata niyang kulay tsokolate, na minsang nagpawala sa akin ng matinong pag-iisip apat na taon na ang nakararaan, ay nakatutok ngayon sa apat na batang nakatayo sa harapan niya.

"Teka lang," bulong ng executive na kasama niya. Halatang naguguluhan din ito habang salit-salitang tinitingnan ang mga bata at si Luke. "Captain, parang nagpa-xerox ka yata ng sarili mo nang apat na beses nang hindi mo alam?"

Hindi sumagot si Luke.

Bahagya siyang yumuko para mapantayan ang tangkad ng apat na bata. Siningkit niya ang mga mata habang isa-isang sinusuri ang mga mukha nina Liam at ng mga kapatid nito, na para bang may hinahanap siyang sagot sa bawat detalye ng kanilang hitsura.

At doon na bumagsak ang pinakamatinding bomba.

Si Liam, na siyang pinakamatapang sa kanilang apat, ay humakbang palapit at itinuro ang ID badge na nakasabit sa dibdib ni Luke. Nakasulat doon ang pangalan nitong Captain Lucas Montgomery.

Sinuri pa siya ni Liam mula ulo hanggang paa bago nagsalita sa kalmadong tono, na para bang normal lang sa kanya ang makipag-usap sa isang bilyonaryo.

"Hey, Captain. You look exactly like the guy in Mom's old polaroid under her bed. Are you the one who forgot to leave a tip after room service four years ago?"

Nanlaki ang mga mata ko.

Gusto kong magpalamon sa lupa sa sobrang hiya!

Peste! Anong klaseng kuwento ang pinagsasabi ng batang ito?!

Ang tatlong kapatid naman niya ay sabay-sabay na umiling, na para bang may sarili silang ebidensiyang kailangang idagdag sa imbestigasyon.

"Oo nga," sabat ni Lucas. "Sabi ni Mom, cute daw sana ang naging fling niya kung hindi lang masungit at iniwan siya habang tulog pa siya. Ikaw ba 'yon?"

"And why are you wearing the same pilot jacket as us?" dagdag ni Lance habang nakahalukipkip. "Copycat."

Natahimik ang buong VIP lounge.

Ang mga pasaherong dumadaan at maging ang mga airport staff ay napapatingin na rin sa kanila. May ilan pang halatang nakikiusyoso sa nangyayari.

Samantalang ako, ramdam ko ang pag-init ng mukha ko sa sobrang hiya at kaba.

Kung kanina ay gusto ko lang tumakbo, ngayon gusto ko na lang magpanggap na inatake ako sa puso para may dahilan akong umalis.

Pero mukhang hindi ako pagbibigyan ng pagkakataon ng apat na anak ko.

Si Luke naman ay dahan-dahang tumayo nang tuwid. Ang seryoso at halos walang ekspresyon niyang mukha kanina ay napalitan ng isang ngiting hindi ko maipaliwanag.

Mapanganib. Mayabang. At higit sa lahat, parang may alam siyang hindi ko alam.

Dahan-dahan siyang lumingon sa direksiyon ko.

Nang magtagpo ang mga mata namin, bahagyang lumambot ang tingin niya. Pero may kung anong kislap doon na lalong nagpakaba sa akin.

Para bang nanalo siya sa isang larong hindi ko man lang alam na nilalaro pala namin.

"Room service, huh?" mahinang sambit ni Luke habang naglalakad papunta sa akin.

Bawat hakbang niya ay may kasamang awtoridad. Kahit hindi siya nagsasalita, ramdam na ramdam ang presensiya niya sa paligid.

At nakakainis man aminin, hindi ko pa rin maiwasang mapatingin sa kanya.

Pareho pa rin ang dating niya. Mas lalo lang yatang gumwapo sa paglipas ng apat na taon.

"L-Luke..." iyon lang ang nagawa kong sabihin nang tuluyan siyang huminto sa harapan ko.

Muli kong naamoy ang pabango niya. Pamilyar na pamilyar iyon, at bigla kong naalala ang hotel room na pinanggalingan ko apat na taon na ang nakararaan.

Napakagat ako sa loob ng pisngi ko.

Bakit ngayon pa talaga kami magkikita ulit?

"Samantha Montefalco," sambit niya habang diretso akong tinitingnan.

Parang sinasadya niyang bigkasin ang buong pangalan ko, isa-isang binibigyang-diin ang bawat salita. May kakaibang tono sa boses niya, na para bang matagal na niyang gustong sabihin iyon sa harapan ko.

"Four years. Apat na taon akong naghanap sa babaeng nag-iwan sa akin ng isang simpleng sticky note at nag-check out habang mahimbing pa ako sa tulog."

Napatigil ako.

Hinahanap niya ako?

Bago pa ako makapagtanong, bumaba ang tingin niya sa apat na batang nasa tabi ko. Nakangiti pa rin ang mga ito, at halatang proud na proud sa ginawa nila.

Pagkatapos, ibinalik niya ang tingin sa akin.

"Tapos ngayon, malalaman ko na hindi lang pala alaala ang iniwan mo sa akin..."

Sandali siyang tumingin ulit sa apat na bata bago bahagyang itinaas ang isang kilay.

"...kundi pati na rin ang apat na miniature version ko?"

Parang gusto kong mapaupo sa sahig.

"H-Hindi sa akin nanggaling ang ideya na sabihin nila 'yon," mabilis kong depensa habang pilit na lumalayo sa kanya. "At saka, Captain Montgomery, busy ako. May trabaho pa ako rito sa Manila, kaya kung puwede—"

"Trabaho?" putol niya sa sasabihin ko.

Bahagya siyang humakbang sa gilid at hinarangan ang daan ko, kaya wala akong nagawa kundi tumigil at tumingin sa kanya.

"You're styling for the Montgomery Airlines Aviation Grand Charity Gala, right?"

Nanlamig ang mga kamay ko.

Paano niya nalaman?

Hindi pa ako nakakasagot nang bahagya siyang yumuko palapit sa akin, sapat lang para marinig ko nang malinaw ang susunod niyang sasabihin.

"Kumpanya ko ang pangunahing sponsor ng event na 'yon, Sam."

Diretso ang tingin niya sa akin, at sa pagkakataong ito, hindi na niya itinago ang ngiting nasa labi niya.

"At simula ngayon, wala kang kawala sa akin."