CHAPTER 5

Samantha POV

Para akong binuhusan ng malamig na tubig habang nakatitig sa mukha ni Luke Montgomery. Hindi galit o gulat ang nakikita ko sa ngiti niya. Mas mukha siyang isang taong sa wakas ay nakuha na ang matagal na niyang hinahanap.

At ang mas nakakainis, halatang wala siyang balak na palampasin ang pagkakataong ito.

"Captain Montgomery, bitawan mo nga ako," sabi ko habang pilit na kumakawala sa pagkakahawak niya.

Nasa gitna kami ng VIP lounge, at ramdam kong maraming matang nakatingin sa amin. Lalo na nang mapansin ng mga tao ang apat kong anak na nakapamulsa pa rin sa tabi namin. Hindi na nga sila nahiya sa ginawa nila kanina, parang proud pa silang ipinagmamalaki sa buong mundo na kamukha nila ang sikat na bilyonaryong piloto.

"Bakit ko naman gagawin 'yon, Samantha?" mahinang tanong ni Luke habang mas lalo pang humigpit ang pagkakahawak niya sa baywang ko.

Mainit ang palad niya kahit nakasuot ako ng damit. Dagdag pa ang pamilyar niyang pabango na parang sadyang gustong guluhin ang natitira kong matinong pag-iisip.

"Pagkatapos mong magtago sa Sydney nang apat na taon at bumalik dito sa Pilipinas kasama ang apat na carbon copy ko, sa tingin mo ba hahayaan kitang umalis ulit nang ganoon na lang?"

"H-Hindi ko alam ang sinasabi mo! Nagkakamali ka!" mabilis kong sagot habang umiiwas ng tingin.

Pero kahit anong pagtanggi ko, wala na akong maidadahilan. Nakatayo sa harapan namin ang apat na buhay na ebidensiya ng nangyari sa amin apat na taon na ang nakararaan.

Bago pa makasagot si Luke, lumapit si Liam at hinila ang laylayan ng pantalon nito.

Seryoso ang mukha ng anak ko habang nakatingala sa sikat na piloto, na para bang may mahalagang bagay silang kailangang pag-usapan.

"Hey, old man. Don't bully our mom. Kung gusto mo kaming maging co-pilot sa eroplano mo, kailangan mo munang mag-apply sa amin," sabi ni Liam na para bang may hawak siyang multi-million-dollar contract.

Napangiti si Luke at muling tumingin sa apat. Pagkatapos, lumuhod siya para pumantay sa kanilang mga mukha.

"Ah, ganoon ba? O sige, mga kapitan. Paano ba mag-apply bilang tatay ninyo?"

Napatitig ako sa kanya.

Talaga bang nakikipag-negotiate siya sa apat kong anak?

"Una, kailangan mong bilhan kami ng unlimited ice cream at bawal kaming piliting matulog nang maaga," sagot ni Lucas.

Agad siyang sinang-ayunan nina Leo at Lance. Sabay-sabay pa silang tumango, na para bang mga miyembro sila ng board of directors na nag-aapruba ng isang malaking deal.

Naihilamos ko ang palad ko sa mukha ko.

Peste talaga!

Hindi pa nga kami nakakapag-usap nang maayos ng lalaking ito, mukhang naibenta na ako ng sarili kong mga anak sa unang araw pa lang ng pagkikita namin ng tatay nila!

"Deal," seryosong sagot ni Luke.

Tumayo siya at muling humarap sa akin. May pilyong kislap sa mga mata niya habang inaalis ang hawak niyang tablet at iniabot iyon sa personal assistant niyang nasa likuran niya.

"Cancel all my afternoon meetings. May mas importante akong aasikasuhin."

Nanlaki ang mga mata ko.

"Teka, Captain! May trabaho pa ako! May gala pa tayong aayusin!" protesta ko nang bigla niya akong hilahin palayo sa lounge.

Sa likuran namin, abala naman ang assistant niya sa pag-asikaso ng mga maleta namin at ng mga bata. Samantala, ang apat kong anak ay parang walang problema sa mundo habang sunod-sunod na naglalakad kasama namin.

"Wala nang kailangang i-gala, Sam. Ang pinakamahalagang event ngayon ay ang pag-uwi ninyo sa bahay ko," seryosong sagot ni Luke habang ginagabayan ako papunta sa p***o.

Sa labas, naghihintay ang pribadong sasakyan ng mga Montgomery.

Ang apat na bata naman ay masayang nag-uunahang sumakay sa luxury SUV. Nag-aagawan pa sila kung sino ang uupo sa tabi ng 'tatay' nila sa unahan.

Samantalang ako, gusto ko na lang maglaho.

Wala man lang bang magtatanong kung gusto ko ba ang lahat ng ito?

Bago pa ako makapagreklamo, itinuro na ako ni Luke papasok sa sasakyan at isinara ang p***o. Ilang sandali lang, nasa loob na rin siya at umupo sa tabi ko sa maluwag na backseat.

Nang umandar ang sasakyan at tuluyang lumayo sa airport, saka ko lang napagtantong wala na akong ideya kung saan niya kami dadalhin.

Sinubukan kong lumayo nang kaunti sa kanya, pero sa halip na bigyan ako ng espasyo, inilapit niya ang mukha niya sa tenga ko.

"You ran away with four copies of me, sweetheart. Now, you and my four little pilots are moving into my penthouse tonight—starting with a wedding."