CHAPTER 2

Samantha POV

Tatlong buwan na ang lumipas mula nang gabing iyon sa rooftop bar at sa mamahaling hotel room ng isang estranghero. Tatlong buwan na rin mula nang magdesisyon akong magsimula ulit mula sa wala.

Wala na ang mga Montefalco sa buhay ko. Wala na rin ang lintik na apelyidong iyon na wala namang naidulot sa akin kundi mga kasinungalingan at obligasyong hindi ko naman hiniling.

Ngayon, nakatira ako sa isang maliit na apartment sa Quezon City. Akala ko, unti-unti ko nang naibabalik sa dati ang buhay ko. May trabaho ako, may kaunting ipon, at kahit papaano, nakakakilos na ako nang hindi iniisip ang pamilya kong tinalikuran ko.

Pero nitong mga nakaraang araw, may kakaiba akong nararamdaman.

Madalas mabigat ang ulo ko, sumasakit ang likod ko, at ang dating paborito kong amoy ng kape ay bigla na lang nagpapabalik sa akin sa banyo para isuka ang laman ng tiyan ko.

Noong una, inisip kong baka epekto lang iyon ng stress at puyat sa trabaho. Pero nang hindi na mawala ang pagkahilo ko, nagpasya akong magpatingin sa pinakamalapit na OB-GYN clinic.

Habang nakahiga ako sa examination bed, nakatitig lang ako sa itim at puting monitor habang ipinapahid ng doktor ang malamig na gel sa tiyan ko.

"May nakikita po ba kayong kakaiba, Doc?" tanong ko nang mapansin kong matagal siyang nakatitig sa screen habang bahagyang nakakunot ang noo.

Hindi siya agad sumagot. Inilipat-lipat pa niya ang ultrasound transducer sa tiyan ko bago muling tumingin sa monitor.

Nagsimula akong kabahan.

"Doc?" tawag ko ulit. "May problema po ba?"

Sa wakas, humarap siya sa akin. May kakaibang gulat sa mukha niya, na para bang hindi rin siya makapaniwala sa nakikita niya.

"Ms. Montefalco, may idea ka ba kung ano ang nangyayari sa loob ng tiyan mo ngayon?"

"B-Bakit po? May problema ba?" Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

Kung anu-ano na agad ang pumasok sa isip ko. Akala ko may malubha akong sakit o kung anong bukol na kailangan ng agarang gamutan. Sa dami ng pinagdaanan ko nitong mga nakaraang buwan, hindi ko na alam kung kakayanin ko pa ang isa pang problema.

"Wala kang sakit," sagot ng doktor, sabay ngiti. "Ang totoo niyan, congratulations. Buntis ka."

Napabuntong-hininga ako nang malalim. Muntik pa akong mapaupo sa sobrang ginhawa.

"Buntis po? Ah, okay. Akala ko kung ano na. Puwede na po ba akong—"

"Huwag ka munang aalis, iha." Itinuro niya ang monitor. "Tingnan mo muna nang mabuti. Hindi lang isa ang nakikita ko rito. May pangalawa... may pangatlo... at may pang-apat pa."

Natigilan ako.

Dahan-dahan kong ibinalik ang tingin sa screen. Sinundan ko ang tinuturo ng doktor, pero kahit anong pilit kong intindihin ang nakikita ko, apat talaga ang maliliit na bilog na nasa monitor. Bawat isa ay may kani-kaniyang mabilis na tibok ng puso.

Apat.

"A-Apat po?" halos pabulong kong tanong.

Parang biglang nawala ang hangin sa paligid ko. Hindi ko alam kung matatawa ba ako o maiiyak sa narinig ko.

"Doc, baka nagkakamali kayo? Baka kambal lang? O triplets? Paano naging apat?!"

"Quadruplets, Ms. Montefalco," paliwanag niya. "Rare ang ganitong pregnancy, lalo na kung natural na nabuo ang mga bata at walang fertility treatments."

Kinuha niya ang mga reseta at ultrasound printout habang ipinapaliwanag ang mga kailangan kong gawin.

"Kailangan mong mag-ingat nang husto dahil high-risk ang pregnancy mo. Maramihan ang mga baby mo, kaya kailangan mong siguraduhing nakakakuha ka ng sapat na nutrisyon at iwasan ang sobrang stress. Mahalaga ang regular checkup para masubaybayan natin ang kalagayan ninyong lima."

Iwasan ang stress?

Paano ako iiwas sa stress kung apat na ang laman ng tiyan ko mula sa isang lalaking hindi ko man lang kilala nang lubusan? Ang alam ko lang sa kanya ay Luke ang pangalan niya at isa siyang piloto.

Hindi ko nga alam kung saan ko siya hahanapin kung gugustuhin ko.

Paglabas ko ng clinic, para akong lutang. Hawak ko ang envelope na naglalaman ng ultrasound results ko habang nakaupo sa isang bench sa labas.

Ilang minuto akong nakatitig sa apat na maliliit na imaheng nasa papel.

Apat na bata.

Apat na buhay na umaasa sa akin.

Kamakailan lang, iniisip ko pa kung paano ko bubuuin ulit ang sarili kong buhay matapos akong traydurin ng pamilya ko. Ngayon, may apat na akong anak na kailangang buhayin, alagaan, at palakihin.

Hindi ko alam kung paano ko sisimulan ang lahat. Ni hindi ko nga alam kung saan ako kukuha ng sapat na pera para sa mga pangangailangan nila.

Pero habang lumilipas ang mga araw at unti-unting lumalaki ang tiyan ko, may nagbago sa pakiramdam ko. Unti-unting napalitan ng determinasyon ang takot na una kong naramdaman.

Hindi ko man alam kung nasaan ang ama nila o kung malalaman ba niya ang tungkol sa mga bata, hindi ko hahayaang maramdaman nilang wala silang kakampi.

Kung ayaw sa kanila ng sarili nilang ama, at kung itinakwil na kami ng pamilya ko, ako na ang bahala sa kanila.

Mag-isa ko silang bubuhayin kung kinakailangan.

Hinding-hindi ko hahayaang maranasan nila ang mga pinagdaanan ko. Hindi nila kailangang magmakaawa para lang matanggap ng sarili nilang pamilya. Sisiguraduhin kong mararamdaman nilang mahalaga sila, kahit wala akong ibang maasahan kundi ang sarili ko.

Nang sumapit ang ikalimang buwan ng pagbubuntis ko, napagdesisyunan kong hindi na ligtas na manatili sa Pilipinas.

Patuloy pa rin ang mga balita tungkol sa alitan ng mga Montefalco at ng pamilya ng ex kong si Mark. Hindi ko alam kung hanggang saan ang kayang gawin ng mga taong iyon para protektahan ang kani-kanilang interes.

Ang mas kinatatakutan ko, baka matunton nila ako at malaman ang tungkol sa mga bata. Ayokong bigyan sila ng pagkakataong pakialaman ang buhay namin o subukang kunin ang mga anak ko kapag nalaman nilang may dugong pinagsasaluhan kami.

Kaya ginamit ko ang naipon kong pera at ang natitira kong lakas ng loob para lumipat sa Sydney, Australia.

Doon ko sinimulan ang panibagong buhay ko, malayo sa pamilya ko at sa mga taong minsang nagparamdam sa akin na wala akong halaga.

Hindi naging madali ang lahat. Nagtrabaho ako habang nagbubuntis, nag-freelance bilang fashion consultant at online layout artist sa gabi, at nag-aral naman ng advanced digital styling sa araw.

May mga araw na halos hindi ko na kayanin ang pagod. May mga gabing napapaupo na lang ako sa sulok ng maliit kong tinutuluyan dahil sa sakit ng balakang ko, habang pilit pinipigilan ang mga luhang gustong tumulo.

Pero sa tuwing naaalala kong apat ang naghihintay sa akin, pinipilit kong bumangon.

Hindi puwedeng sumuko.

"Mga anak, si Mommy ito. Huwag kayong masyadong pasaway sa loob, ha? Dalawang taon na lang, magtatayo na si Mommy ng sarili nating kumpanya," bulong ko habang hinahaplos ang napakalaki kong tiyan noon.

Parang naiintindihan naman nila ako dahil madalas silang sumipa nang sabay-sabay. Minsan, pakiramdam ko, may sarili silang drumbeat sa loob ng tiyan ko.

Napapangiti na lang ako sa tuwing nangyayari iyon.

Sila ang dahilan kung bakit patuloy akong lumalaban kahit pagod na pagod na ako. Hindi ko man alam kung ano ang naghihintay sa amin, determinado akong ibigay sa kanila ang buhay na hindi ko naranasan.

At sa wakas, nagbunga rin ang lahat ng paghihirap ko.

Makalipas ang apat na taon mula nang gabing iyon, hindi na lang basta stylist si Samantha Montefalco. May-ari na ako ng sarili kong boutique styling at event agency sa Sydney.

Mula sa maliit na freelance work, unti-unting lumaki ang negosyo ko hanggang sa magkaroon ako ng pagkakataong humawak ng mas malalaking proyekto.

At ngayon, may panibagong oportunidad na dumating sa amin.

Kailangan naming bumalik sa Pilipinas para i-handle ang isa sa pinakamalaking charity events ng taon, ang Aviation Grand Gala na gaganapin sa Maynila.

Handa na ang lahat para sa pagbabalik ko. Matagal ko nang hindi nakikita ang bansang minsang naging tahanan ko, at kahit may mga alaala akong gustong kalimutan, kailangan kong harapin ang trabahong pinaghirapan kong makuha.

Ang hindi ko alam, ang pagbabalik na ito ang maglalapit sa akin sa lalaking naging dahilan kung bakit may apat na pasaway akong kasama ngayon sa loob ng VIP lounge ng NAIA.

Habang hinihila ko ang maleta ko papasok sa airport terminal, abala rin ako sa pag-aayos ng maliliit na sapatos ng mga bata.

"Kuya Liam, tigilan mo nga ang pakikipag-agawan kay Luke sa aviator shades na 'yan. Apat na kayong magkamukha, pati ba naman salamin pag-aawayan n'yo pa?" saway ko sa dalawa.

Ang isa naman sa mga anak ko ay seryosong nagbabasa ng lumang magazine tungkol sa mga eroplano, habang ang isa pa ay tahimik lang na nagmamasid sa paligid na para bang inspektor ng immigration.

Minsan talaga, hindi ko alam kung matatawa ba ako o mai-stress sa kanilang apat.

"Mom, he started it. Sabi niya mas pogi raw siya kapag naka-aviator shades kaysa sa akin," reklamo ng isa habang nakahalukipkip at seryosong nakatingin sa akin.

Napabuntong-hininga na lang ako.

Ang titigas talaga ng ulo ng mga batang ito.

At ang mas nakakainis, kahit sa simpleng pagtataray at pagtaas ng kilay, kamukhang-kamukha nila ang estrangherong nakasama ko sa hotel room apat na taon na ang nakararaan.

Mga miniature carbon copy ni Captain Luke Montgomery.

Noong gabing nagkakilala kami, Luke lang ang alam kong pangalan niya. Wala akong ideya kung ano ang buong pangalan niya o kung ano ang buhay niya pagkatapos naming maghiwalay.

Pero ngayon, habang nakikita ko ang apat na batang nag-aagawan sa aviator shades at halos magkakapareho ang mga mukha, hindi ko na maikakailang may malaking bahagi ng pagkatao nila na nagmula sa lalaking iyon.

Ipinagpatuloy ko ang paglalakad kasama ang mga anak ko, pilit na ibinabalik ang atensyon sa mga kailangan naming asikasuhin sa airport.

Hindi ko alam na sa bawat hakbang namin papalapit sa exit ng terminal, papalapit din kami sa lalaking naging pinakamalaking misteryo sa buhay ko.