CHAPTER 3

Samantha POV

Four years.

Apat na taon na ang lumipas mula nang iwan ko ang hotel room na iyon, kasama ang isang mabilis na sulat sa bedside table para sa estrangherong nakasama ko sa isang gabing hindi ko na inakalang mauulit pa sa alaala ko.

Pero heto ako ngayon, bumabalik sa Pilipinas. Nakatayo ako sa arrival area ng NAIA habang humihinga nang malalim at sinasanay ulit ang sarili sa pamilyar na ingay, init, at usok ng Maynila.

Marami nang nagbago sa buhay ko. Hindi na ako ang Samantha Montefalco na umalis noon na puno ng sama ng loob at luha. Sa pagkakataong ito, may sarili na akong kumpanya na ipinagmamalaki ko—ang Chic & Co. Styling Agency.

Kami ang napiling humawak sa isa sa pinakamalalaking event ng taon, ang Aviation Grand Charity Gala. Malaking proyekto ito para sa kumpanya ko, at alam kong puwede pa itong magbukas ng mas maraming oportunidad para sa amin.

Ang pangunahing sponsor at may-ari ng buong serye ng event? Walang iba kundi ang Montgomery Airlines.

Pero kahit gaano kalaki ang proyektong ito, hindi iyon ang pinakamalaki kong problema sa ngayon.

Ang apat na maliliit na kopya ng estrangherong nakasama ko sa rooftop bar apat na taon na ang nakararaan.

"Liam, tigilan mo nga si Lucas. Huwag mong agawin ang aviator shades niya," saway ko sa anak ko habang hinihila ko ang maliit nilang mga maleta.

"Mom, he started it! Sabi niya mas pogi raw siya kapag naka-shades," depensa ni Liam habang nakataas ang kilay.

Napapikit ako sandali at huminga nang malalim.

Ganito na naman sila.

Kapag nagtatalo ang apat, para akong nanonood ng apat na bersyon ng iisang tao na nag-aagawan kung sino ang mas may karapatang magreklamo.

Magkakamukha sila sa kulay ng mga mata, sa matalim na jawline, at maging sa tindig nilang parang laging handang makipagtalo. Apat na magkakapatid na lalaki—sina Liam, Lucas, Leo, at Lance.

Quadruplets.

Apat na maliliit na boses na laging may opinyon sa halos lahat ng ginagawa ko.

Nakaayos silang magkakapatid sa magkakaparehong damit: mini dark blue pilot jackets, white shirts, at ang paborito nilang aviator shades. Sa hitsura pa lang nila, para na silang mga bodyguard ng isang presidente na may sariling VIP security team.

Kahit saan kami magpunta sa Sydney, hindi talaga sila nakakaligtas sa mga tingin ng mga tao. Bukod kasi sa guwapo ang apat, ang lakas din ng loob nilang sumagot, lalo na kapag may gusto silang patunayan.

"Mom, are we there yet? Ang init dito sa Pilipinas. Parang gusto ko nang mag-fly ng private jet pabalik sa Australia," reklamo ni Lance habang nagpupunas ng pawis gamit ang mamahaling panyo niya.

Napatingin ako sa kanya.

Kakababa pa lang namin ng eroplano, gusto na agad niyang umalis ulit.

"Nandito tayo para sa trabaho ni Mommy, kaya mag-behave kayo," sagot ko habang inilalagay ang mga bagahe sa troli. "Kapag may nawala sa inyo kahit isa lang, ipapa-cargo ko kayo pabalik."

Nagkatinginan ang apat bago sabay-sabay na ngumisi.

"Don't worry, Mom. Hindi kami mawawala," sagot ng isa sa kanila. "Kami pa nga ang mag-aakay sa 'yo mamaya kapag naligaw ka sa VIP lounge."

Napailing na lang ako.

Talagang walang araw na hindi nila ako sinusubukan.

Minsan, hindi ko alam kung saan nila nakukuha ang lakas ng loob na iyon. Pero kapag tinitingnan ko ang mga mukha nila, hindi ko maiwasang maalala ang lalaking naging dahilan kung bakit sila nandito.

Ang estrangherong minsan ko lang nakasama, pero nag-iwan ng pinakamalaking pagbabago sa buhay ko.

Dumiretso kami sa VIP lounge ng airport para hintayin ang van ng local coordinator namin bago pumunta sa hotel na tutuluyan namin.

Habang naglalakad kami sa malawak na carpeted floor ng lounge, abala ako sa pag-check ng phone ko at pagtiyak na kumpleto ang mga bagahe namin.

Pero bigla akong napahinto nang mapansin kong tumigil din sa paglalakad ang apat kong anak.

Sabay-sabay silang napalingon sa kabilang pasilyo.

Napakunot ang noo ko. Hindi naman sila basta-basta natatahimik nang sabay-sabay, kaya sinundan ko ang direksiyong tinitingnan nila.

May paparating na grupo ng mga kalalakihan. Mukhang kagagaling lang nila sa isang private flight, at sa paraan ng paglalakad nila, halatang sanay silang bigyan ng daan ng mga tao.

Nasa unahan ang isang matangkad na lalaki na nakasuot ng tailored navy blue suit. Hindi nakasara ang mga butones sa itaas ng damit niya, at may hawak siyang tablet habang may kausap na staff.

May sunglasses din siya.

Sa una, hindi ko masyadong pinansin ang mukha niya. Pero nang iangat niya ang ulo at tanggalin ang salamin para punasan iyon, biglang parang nawala ang lahat ng tunog sa paligid ko.

Nanigas ako sa kinatatayuan ko.

Siya 'yon.

Ang matalim na mga mata. Ang perpektong hugis ng labi. Ang tindig ng isang lalaking parang sanay na siya ang masunod sa bawat lugar na pinupuntahan niya.

Walang duda.

Siya ang lalaking nakasama ko sa isang gabi ng kalituhan apat na taon na ang nakararaan.

Si Captain Luke Montgomery.

Hindi ko alam kung paano ako makakilos. Gusto kong tumalikod, magtago sa likod ng mga maleta, o gumawa ng kahit anong paraan para hindi niya ako makita.

Pero bago pa ako makapagdesisyon, mabilis nang kumilos ang apat kong anak.

Binitawan nila ang mga hawak nilang maliliit na toy planes at sabay-sabay na naglakad papunta sa lalaking hindi pa rin alam na ang pinakamalaking sorpresa ng buhay niya ay ilang hakbang na lang ang layo sa kanya.