CHAPTER 5: IKAW NA NAMAN?

"Ma-Maraming salamat po."

Hindi ko na napigilan ang mapangiti habang bahagyang yumuyuko sa matandang babaeng nasa harapan ko.

Ngumiti rin siya. Mabait ang mga mata niya parang iyong tipong kahit hindi ka niya kilala, pakiramdam mo ligtas kang kausapin.

"Walang anuman, hija," malumanay niyang sagot. "Welcome."

Hindi pa man ako nakakabawi sa saya, lumapit na ang mayordomo.

"Miss Kaye."

Agad akong tumayo nang tuwid.

"Siya si Mrs. Montenegro."

Napakurap ako.

"...Montenegro?"

Parang may kumalabit sa utak ko.

Montenegro...

Sandali.

Hindi ba...

Biglang sumagi sa isip ko ang lalaking nakilala ko kagabi.

Si Dylan.

Pero agad ko ring inalis ang isip ko roon.

Imposible naman.

Napakaraming Montenegro sa Pilipinas.

Hindi naman siguro ganoon kaliit ang mundo.

"Bakit?" tanong ng mayordomo nang mapansin ang ekspresyon ko. "May kilala ka bang Montenegro?"

"A-Ah... wala po."

Napakamot ako sa ulo at pilit na ngumiti.

"Baka coincidence lang."

Tumango naman siya at inilabas ang isang folder.

"You're Kaye Collins, right?"

"Yes, sir."

"Pwede ka nang magsimula bukas ng alas-sais ng umaga."

Nanlaki ang mga mata ko.

"Bukas na po agad?"

"May problema ba?"

"Wala po!"

Napailing ako.

"Excited lang."

Halos matawa ang mayordomo.

"Kunin mo mamaya ang uniform at name tag mo sa administrative office."

"Yes, sir!"

Hindi ko na halos maramdaman ang mga paa ko habang palabas ng mansyon.

Pakiramdam ko lumulutang ako.

Huminto ako sa labas ng napakalaking gate.

Tiningala ko ang mansyon.

"Congratulations, Kaye."

Tinapik ko ang sarili kong balikat.

"Hindi ka pala hopeless."

Napangiti ako.

Sa wakas...

May trabaho na ako.

Pero kasunod agad no'n ang katotohanan.

Kailangan kong tumigil sa pag-aaral.

Napahigpit ang hawak ko sa bag.

College ang pangarap ko.

Pangarap kong makatapos.

Pangarap kong magkaroon ng disenteng trabaho balang araw.

Pero...

Hindi puwedeng unahin ang pangarap kung nakasalalay ang buhay ng kapatid ko.

"Babalikan kita, college."

Huminga ako nang malalim.

"Hindi ito goodbye."

"See you later."

Diretso akong nagtungo sa ospital.

Pagpasok pa lang sa hallway, narinig ko na agad ang boses ni Mama.

"Nasaan na?! Nasaan na ang pera, Kaye?!"

Hindi na ako nagsalita.

Tahimik kong inilabas ang sobre mula sa bag.

Iniabot ko iyon sa kanya.

Binuksan niya agad.

Isa-isang binilang ang laman.

"Dalawampung libo..."

Bigla siyang napangiti.

"Ghad! Mabuti naman at may nagawa ka ring tama!"

Hindi ko alam kung matutuwa ba ako.

Ni wala man lang siyang tinanong kung kumusta ako.

Kung kumain ba ako.

Kung okay pa ba ako.

Ang mahalaga...

May pera.

"Sayang talaga ang pagpapaaral ko sa'yo kung wala ka ring maitutulong sa amin at sa kapatid mo."

Tahimik akong yumuko.

"Mama..."

“ANOOOOO?"

"Hindi na po ako papasok."

Napatingin siya sa akin.

"Titigil na po ako sa pag-aaral."

Ilang segundo siyang natahimik.

Akala ko...

Pipigilan niya ako.

Sasabihin niyang huwag.

Na kaya pa naming pagsabayin.

Pero...

"Talaga?"

Tumango ako.

"Mabuti naman."

Parang may bumagsak sa puso ko.

"Tigilan mo na 'yang kolehiyo."

Diretso ang tingin niya sa akin.

"Magtrabaho ka na lang."

"Mas kailangan ka ng kapatid mo."

Ngumiti ako.

Pilit.

"Opo."

Hindi ko na sinabi sa kanya na gusto kong umiyak.

Hindi ko na rin sinabi na pangarap ko ring magsuot ng toga balang araw.

Hindi bale.

Mas importante si Miko.

Lumapit ako sa higaan ng kapatid ko.

Mahimbing ang tulog niya.

Maputla pa rin siya.

Hinawakan ko ang kamay niya.

"Miko..."

Mahina akong ngumiti.

"Ate got a job."

"Kaya..."

"Huwag kang susuko, okay?"

Kinabukasan...

Alas-kuwatro pa lang ng madaling-araw ay gising na ako.

"Rise and shine!"

Sigaw ko sa sarili.

"Sahod, here I come!"

Napahikab ako.

"Grabe, Kaye."

"Excited ka lang, hindi ka superhero."

Pagdating ko sa Montenegro Mansion, sinalubong agad ako ng mayordomo.

"Good morning."

"Good morning po!"

"Simulan mo na ang paghahanda ng umagahan."

"Opo."

Pagpasok ko sa kusina, halos maligaw na naman ako.

"Grabe..."

"Mas malaki pa rin ito kaysa apartment namin."

Naroon na ang ibang kasambahay.

May naglilinis.

May naghihiwa ng gulay.

May naghahain ng plato.

Ako naman...

Sa kusina.

"Anong ipaluluto natin?" tanong ko.

"Mrs. Montenegro requested homemade dishes."

Napangiti ako.

"Homemade?"

"Favorite ko 'yan."

Isinuot ko ang apron ko.

"Huwag kayong mag-alala."

"Kahit lutong-bahay lang, kaya kong gawing five-star."

Napatingin sa akin ang ibang kasambahay.

Isa sa kanila ang napatawa.

"Ang kulit mo."

"Sabi nila."

Mabilis akong kumilos.

Habang naghihiwa ng sibuyas...

Kumakanta ako.

Habang naghahalo ng sabaw...

Sumasayaw pa ako nang kaunti.

"Chef Kaye in the house!"

Natatawa na lang ang ibang kasambahay.

Makalipas ang halos isang oras...

Handa na ang umagahan.

Isa-isang inilapag ang mga pagkain sa mahabang dining table.

Napaatras ako nang marinig ang boses ng mayordomo.

"The family is here."

Lahat kami ay pumuwesto.

Tahimik.

Propesyonal.

Isa-isang pumasok ang mga miyembro ng pamilya Montenegro.

Hanggang sa...

May isang matangkad na lalaki ang pumasok.

Nakatitig lang ako.

Hindi...

Hindi maaari.

Nanigas ang buong katawan ko.

Kasabay no'n...

Napatingin din siya sa akin.

Nanlaki ang mga mata niya.

"K-Kaye?"

Sa sobrang gulat niya, nabitawan niya ang hawak na baso.

CRASH!

Natapon ang tubig sa mesa.

Tahimik ang buong dining hall.

Ngumiti si Mrs. Montenegro, walang kamalay-malay sa nangyayari.

"Dylan," aniya. "Siya ang bago nating kasambahay."

Itinuro niya ako.

"At siya rin ang nagluto ng breakfast ngayong umaga"

Lumapit siya sa isang putahe at ngumiti matapos tikman ito.

"Napakasarap."

Lumingon siya sa anak.

"Just like your Lola's cooking before."

Nanatiling nakatitig si Dylan sa akin.

Ako naman...

Hindi ko rin magawang alisin ang tingin ko sa kanya.

God!

What is this?

Another laro na naman ba ‘yo ng tadhana sa buhay ko?