CHAPTER 4: BAGONG KATULONG

"Kayong mga college students..." malamig na sabi ni Mr. Montenegro habang nakasandal sa sofa. "Maparaan din talaga kayong kumita ng pera."

May bahid ng panunuya ang boses niya.

Ramdam ko iyon.

Pero wala na akong lakas para patulan pa.

Pagod na pagod na ako, hindi lang ang katawan ko, kundi pati isip at puso.

Huminga ako nang malalim bago ko siya tiningnan.

"Kailangan ko lang talaga ng pera."

Walang pagmamataas sa boses ko.

Wala ring pagmamakaawa.

Katotohanan lang.

Tahimik siyang nakatingin sa akin na para bang sinusubukan akong basahin.

"Sabihin mo," seryoso niyang tanong. "Magkano ang kailangan mo?"

Napakagat ako sa labi.

Nahihiya akong magsabi.

"Kahit... sampung libo."

Para sa ibang tao, baka maliit lang ang halagang iyon.

Pero para sa akin?

Parang langit na ang hinihingi ko.

Ilang segundo siyang walang sinabi.

Pagkatapos ay dahan-dahan niyang inilabas ang wallet niya.

Kumuha siya ng makapal na salapi at iniabot sa akin.

"Dalawampung libo."

Nanlaki ang mga mata ko.

"Hindi... sobra po ito."

"Dinagdagan ko dahil nah enjoy ako. Ang sarap mo. You're super tight, at ang galing mong gumiling, Kaye."

Hindi ko na alam ang sasabihin kahit nakaka-insulto ang sinasabi niya.

Mahigpit kong hinawakan ang pera.

Parang unang beses kong makahawak ng ganoong kalaking halaga.

Mabilis akong lumabas ng silid.

Hindi na ako lumingon.

Hindi dahil sa galit.

Kundi dahil natatakot akong muling marinig ang mga salitang magpapabigat na naman sa dibdib ko.

Sa halip na umuwi, dumiretso ako sa bahay ng tita kong si Judy.

Siya lang ang taong pakiramdam kong ligtas akong lapitan sa tuwing gusto ko nang sumuko.

Pagkabukas pa lang niya ng p***o, agad na siyang napakunot-noo.

"Naku, Kaye! Bakit mukha kang lantang gulay?"

Napatawa ako nang mahina.

"Tita naman. Gulay agad?"

"Eh ano? Mukha kang pechay na naiwan sa init."

Kahit papaano, napangiti ako.

Ganoon talaga si Tita Judy.

Kahit mabigat ang problema, may paraan siyang patawanin ang tao.

"Pumasok ka muna."

Pagkaupo ko sa lumang sofa nila, agad niya akong inabutan ng isang basong malamig na tubig.

"Kamusta na si Miko?"

Nawala ang ngiti ko.

"Nasa ospital pa rin."

Tahimik siyang tumango.

"Kailangan pa rin ng malaking halaga para sa operasyon."

Napabuntong-hininga si Tita.

"Alam mo..."

Parang may naisip siya.

"May kaibigan akong mayordomo."

Napakunot-noo ako.

"Mayordomo?"

"Oo. Sa isang napakalaking mansyon."

Nanlaki ang mga mata ko.

"Parang sa teleserye?"

"Teleserye ang structure ng mansyon, pero kulang na lang may dragon."

Napatawa ako.

"Aba, kung may dragon, pass muna ako."

"Huwag kang arte. Malaki ang sahod."

Bigla akong natahimik.

"Magkano?"

"Mas mataas kaysa karaniwang sweldo ng katulong."

Parang nabuhayan ako.

"Tita... puwede mo ba akong i-refer?"

"Hintayin mo’ko."

Agad niyang kinuha ang cellphone niya at tinawagan ang kaibigan.

Ilang minutong usapan lang ang lumipas.

Pagkababa niya ng tawag, ngumiti siya.

"May screening ngayon."

"Talaga?"

"Oo. Heto ang address."

Iniabot niya sa akin ang isang papel.

"Pumunta ka na agad."

Hindi na ako nag-aksaya ng oras.

Pagdating ko sa address, halos malaglag ang panga ko.

"Hala..."

Napatingala ako.

"Hindi ito bahay."

Huminto ako sandali.

"Kastilyo na yata ito!"

Napakalaki ng gate.

Napakalawak ng hardin.

May fountain pa sa gitna.

Kung hindi lang gumagalaw ang mga tao sa paligid, iisipin kong nasa isang historical movie ako.

"Ate, applicant ka rin ba?"

Napalingon ako sa isang babaeng nakapila.

"Oo."

"First time mo?"

"Oo."

"Good luck."

"Kailangan ko yata ng higit pa sa good luck."

Napatawa siya.

Pagpasok namin sa loob, lima na pala silang naghihintay.

May isang lalaking nasa limampung taong gulang ang nakatayo sa harapan.

Maayos ang suot nitong itim na suit.

Diretso ang tindig.

Halatang disiplinado.

Siguro ito ang mayordomo.

"Oh, ikaw."

Tinuro niya ako.

"Halika rito para makapagsimula na tayo."

Mabilis akong pumila kasama ang iba.

"Tingnan ninyo ang kusina."

Halos malaglag na naman ang panga ko.

"Grabe..."

Mas malaki pa yata ito kaysa buong apartment namin.

Kompleto ang gamit.

Parang cooking show.

"Kayo ay nag-a-apply bilang kasambahay."

Mahinahon pero matigas ang boses ng mayordomo.

"Ang unang pagsusulit ay pagluluto."

Nagkatinginan kaming lahat.

"Kung sino ang makakapagluto ng pagkaing may pinakamasarap na lasa..."

Bahagya siyang ngumiti.

"...siya ang matatanggap."

Huminga ako nang malalim.

"Kaya mo 'to, Kaye."

Habang ang iba ay gumagawa ng mamahaling putahe, steak, pasta, at seafood, ako naman ay tahimik na naglabas ng manok, gata, sili, luya, bawang, at sibuyas.

"Ginataang manok?"

Napangiti ako.

Paborito iyon ni Miko.

Tuwing may okasyon noon, lagi ko siyang pinapagluto.

"Ate, dagdagan mo ng sili. Konti lang. Matapang ako eh."

Napatawa ako habang nagluluto.

"Duwag ka naman talaga."

Hindi ko namalayang nagsasalita pala ako mag-isa.

Unti-unting kumalat ang bango ng gata at pampalasa.

Hindi ito mamahalin.

Simple lang.

Pero luto ito na may kasamang alaala.

Isa-isang tinikman ng mayordomo ang bawat putahe.

Tahimik lang siya.

Walang reaksyon.

Pagdating sa luto ko, kumuha siya ng isang kutsara.

Sandali siyang ngumunguya.

Pagkatapos ay inilapag ang kutsara.

Hindi siya nagsalita.

Kinabahan ako.

Ilang minuto pa ang lumipas bago siya tumayo.

"Napili na namin."

Napapikit ako.

"You are hired."

Napangiti ang babaeng nasa tabi ko.

Siya ang tinuturo ng mayordomo.

Napalunok ako.

Napayuko.

"Okay lang."

Pinilit kong ngumiti.

"Bawi na lang."

Pati ba naman pagiging katulong...

Hindi pa rin ako sapat?

Tahimik akong tumalikod para umalis.

Ngunit bago pa ako makalayo, isang matandang babae ang dahan-dahang pumasok sa dining hall.

May tungkod siya ngunit healthy pa rin ang tindig para sa edad niya.

Lumapit siya sa mesa.

Isa-isa niyang tiningnan ang mga pagkain.

Pagkatapos ay huminto sa harap ng niluto ko.

Kumuha siya ng isang kutsara.

Tahimik niyang tinikman.

Biglang nagbago ang ekspresyon niya.

Nanlaki ang mga mata nito.

Dahan-dahan siyang napangiti.

"This food..."

Mahina ngunit malinaw ang boses niya.

"...parang luto ito ng mga magulang ko noong bata pa ako."

Natahimik ang buong silid.

"Sinong nagluto nito?"

Agad akong itinuro ng mayordomo.

"Ako po."

Lumapit siya sa akin.

Matagal niya akong tiningnan bago muling ngumiti.

"Ang hinahanap ng mansyon na ito ay hindi lang taong marunong magluto."

Huminto siya sandali.

"Kailangan namin ng taong kayang magluto na may puso."

Iniabot niya ang kamay niya.

"You're hired."