로그인Niño's point of view Nanatili akong nakatayo sa tapat ng pintuan, pinapanood ang takot na unti-unting lumalamon sa mukha ni Ingrid. Ang sarap sa pakiramdam. After months of playing the clumsy roomie, the funny kid, and the reliable brother figure, sa wakas, pwedeng-pwede ko na siyang titigan nang hindi nagpapanggap.Innocent? I almost wanted to laugh.Madali lang naman silang lokohin. Ang kailangan mo lang gawin ay maging shadow, isang taong hindi nila paghihinalaan dahil masyado silang abala sa sarili nilang mga drama. Si Leonhardt, masyadong nakatuon ang atensyon sa proteksyon at sa negosyo. Si Ingrid naman, masyadong nadala sa emosyon at sa pag-aakalang ligtas siya basta't nasa loob siya ng circle ni Moretti.Ginamit ko ang bawat pagkakataon. Bawat tasa ng kape na dinala ko sa kanila, bawat schedule na inayos ko, bawat aksidenteng pagkakarinig sa usapan nila, lahat 'yun ay bahagi ng plano.Noong nasa restaurant kami, alam ko na ang b
Leonhardt Dietrich's point of view "INGRID! GET OUT OF THERE!"Ang sarili kong boses ang daling duminig sa pandinig ko, echoing through the narrow hallway with a desperation I didn’t even know I was capable of. I lunged forward, ignoring the frantic stuttering of Niño behind me. My heart was thumping against my ribs like a trapped animal.I reached the emergency exit in a blur, my hands trembling as I threw the heavy metal door open. Fvck. No.The cold air of the alley hit me, but it was the sight of that black van speeding away that truly froze my blood. Naririnig ko pa ang pag-irit ng gulong nito sa semento, leaving behind nothing but the smell of burnt rubber and a silence that screamed."Ingrid..."I ran toward the street, my eyes scanning every inch of the asphalt, hoping for a miracle. Pero wala. I looked down and saw something glittering on the ground, it was her earring. The one she put on earlier this morning while
Ingrid Alessia's point of view The air in the room was thick with a kind of tension that you could almost touch. Alam ko, at alam ni Leonhardt, Silvano and Rico are clean. Before we even stepped foot in this restaurant, Leonhardt had already run a background check so deep, pati Grade 1 records nila ay nalkalkal na. They answered our subtle trap questions with the kind of honesty na tanging mga taong walang itinatago lang ang makakagawa.But Niño and Clarisse? They were practically vibrating with nervous energy."Excuse me, I just need to use the restroom," Niño said, his voice cracking slightly. He didn't wait for an answer; tumayo siya agad and headed for the hallway.Leonhardt gave me a look, a silent command to stay put, bago siya tumayo. "I'll be back. I need to take a quick call anyway," he lied smoothly. I watched his tall, imposing figure follow Niño into the dimly lit corridor.Seconds later, Clarisse’s phone buzzed again. Th
Ingrid Alessia's point of view Matapos ang naging tension sa loob ng office at 'yung matalas na pagharap ko kay Ashlie, Leonhardt decided na kailangan naming lumabas. Sabi pa nga niya, it was to celebrate the successful presentation, pero kilala ko siya—he wanted us in a controlled environment kung saan pwede niyang obserbahan ang lahat.Sumakay kaming lahat sa dalawang sasakyan. I was in the back of the SUV with Leonhardt, his hand never leaving mine. Buong byahe, he was silent, looking out the window with that calculating gaze. Samantalang sa kabilang sasakyan, rinig ko hanggang labas ang tawa nina Niño at Rico.Pagdating namin sa isang upscale Italian restaurant, we were ushered into a private dining area. The ambiance was cozy, with dim lighting and the smell of fresh herbs and truffles. Pero kahit gaano pa kasarap ang amoy ng pagkain, hindi ko maalis ang dread sa sikmura ko.Naupo kami sa mahabang mesa. Leonhardt was at the head, and I w
Ingrid Alessia's point of view Napatitig ako kay Leonhardt, isang malalim na titig na nagtatanong kung pwedeng ako na ang tumapos nito.Hindi siya agad sumagot. Nagtagis lang ang bagang niya, kitang-kita ang pagpipigil habang ang mga mata niya ay parang binabasa ang bawat hibla ng nararamdaman ko. Sa isang maliit at tipid na tango, binigyan niya ako ng permiso. It was a silent agreement. A trust.Kinuha ko ang phone at naglakad palabas ng office. Ramdam ko ang tingin nina Silvano at Rico sa likuran ko, pero wala akong pakialam. Pagkasara ng pinto, sinagot ko ang tawag habang naglalakad palayo sa hallway, sa isang pwestong walang makakarinig sa amin.“Leonhardt, finally! I thought you were—"“He’s busy,” putol ko sa kanya. Ang boses ko ay malamig pa sa yelo at wala ng halong kaba. “This is Ingrid.”Natahimik naman ang kabilang linya. Ramdam ko ang gulat niya, pero hindi iyon tumagal ha. Walang hiya talagang babae 'to. Narinig
Ingrid Alessia's point of view Lumabas ako ng firm na parang may nakadagan na mabigat na bato sa dibdib ko. Bawat hakbang ko sa parking lot, bawat sasakyang dumadaan sa gilid ko, pinapakaba ako. I found myself clutching my bag tighter, my eyes darting from side to side. Tama si Wayne, the moment the evidence was erased, the game changed. Hindi na lang ito basta pananakot; it was a cleanup operation.Nang makarating ako sa kumpanya, hindi na ako dumaan sa table nina Clarisse. I headed straight for Leonhardt’s private office.Pagbukas ko ng pinto, saktong nakatayo si Leonhardt sa harap ng bintana, nakatalikod sa akin. He had his sleeves rolled up, and even from the back, I could feel the tension radiating from him. The room felt cold, suffocatingly quiet."You're ten minutes late," he said, his voice low, not turning around."Traffic," maikli kong sagot, ngayon pa lang pinapakalma ko na ang boses ko habang inilalapag ang bag ko sa sofa







