Chapter 5

Umaga pa lang ramdam ko na agad ang bigat sa dibdib ko.

Hindi dahil pagod ako. Hindi dahil kulang ako sa tulog. Kundi dahil sa lalaking nakatayo ngayon sa harap ng building ng Vale Holdings na parang wala siyang ginawang kasalanan kagabi.

Lucas Vale.

Nakangiti.

Malapad.

Parang nanalo sa lotto.

At bawat ngiting iyon ay sinasabayan pa ng mabagal na pagdila niya sa labi niya na para bang sinasadya. Para bang gusto niyang idiin sa utak ko ang nangyari kagabi sa opisina niya.

Napatigil ako sa paglakad.

Huminga ako nang malalim. Isa. Dalawa. Tatlo.

Kalma, Elena. Kalma.

Walang mangyayari kung papatulan mo siya. Walang mangyayari kung ipapakita mong apektado ka.

Pero bakit parang nanunukso ang mundo ngayon.

Pagpasok ko sa lobby, naroon siya. Nakatayo malapit sa elevator. May hawak na kape. Naka suit na parang model sa magazine. At ang mga mata niya nakatutok agad sa akin na para bang matagal niya akong hinintay.

Naramdaman ko ang balat ko na parang may gumapang na langgam.

Hindi ako tumingin. Diretso lang ang lakad ko. Hindi ako nagmamadali. Hindi rin ako bumabagal. Normal lang. Parang wala siyang epekto sa akin.

Pero ramdam ko ang tingin niya.

Mainit. Mabigat. Parang may hinahabol.

Pumasok kami sa iisang elevator.

At doon nagsimula ang impyerno ko para sa araw na ito.

Tahimik ang loob. May ilang empleyado rin pero lahat parang naging invisible. Ang lakas ng tibok ng puso ko. Ang tunog ng elevator parang bumibilis.

Bigla siyang tumawa ng mahina.

Napapikit ako saglit. Huwag. Huwag mo akong kausapin.

Pero narinig ko ang boses niya. Mababa. Kalma. Parang wala lang.

“Good morning, Mrs Vale.”

Nanlaki ang mata ko.

Napatingin ako sa kanya bago ko napigilan ang sarili ko. Mali. Malaking mali.

Ngumiti siya lalo. Mas malapad. Mas nakakairita. At oo, dinilaan niya na naman ang labi niya.

Parang may bumaligtad sa tiyan ko.

“Do not call me that,” malamig kong sagot.

“Why not?” sagot niya. “It sounds right.”

Hindi ako nagsalita. Kung magsasalita pa ako, baka masapak ko siya sa gitna ng elevator.

Pagbukas ng pinto, ako ang unang lumabas. Mabilis. Parang may hinahabol. Naririnig ko ang yabag ng sapatos niya sa likod ko. Hindi siya nagmamadali pero parang alam niyang hahabulin ako ng galit ko.

Pagdating ko sa department namin, umupo agad ako sa desk ko. Binuksan ko ang computer. Nag type ng kung anu ano. Kahit wala naman akong naiintindihan sa screen.

Focus. Trabaho. Hindi siya mahalaga.

Pero ilang minuto lang, naramdaman ko na naman ang presensya niya.

Lumapit siya sa mesa ko. Hindi nagsasalita. Nakatayo lang.

Nainis ako. Tumingala ako.

At ayun na naman ang ngiti. Parang bata na may alam na sikreto.

“Ayusin mo ang report ng marketing team,” sabi niya. “I want it on my desk before lunch.”

Tumango lang ako.

Hindi pa rin siya umaalis.

“What?” tanong ko, hindi ko na napigilan.

Lumapit siya nang kaunti. Masyadong malapit.

“Relax,” bulong niya. “You look tense.”

Napatayo ako agad. “You are the reason.”

Tumawa siya. “I take that as a compliment.”

Gusto kong isigaw ang pangalan niya sa inis.

Buong umaga ganito. Kung saan ako naroon, parang laging may bakas siya. Kapag tatawag siya sa meeting, palagi akong tinitingnan. Kapag may nagbibiro sa paligid, siya ang unang tatawa pero ang mata niya nasa akin.

At ang pinakamasama.

Ang pagdila niya sa labi niya tuwing nahuhuli niya akong nakatingin.

Para bang sinasabi niyang oo, nangyari iyon, at gusto kong maalala mo.

Tanghali na nang bumigay ako.

Lumabas ako para kumuha ng kape. Kailangan ko ng hangin. Kailangan kong makalayo sa kanya kahit ilang minuto lang.

Sa pantry, naroon si Daniel.

Ngumiti siya nang makita ako. Malinis. Walang bahid ng kung ano mang kahulugan. Normal. Tao.

“Elena,” sabi niya. “Okay ka lang ba?”

Tumango ako. “Yeah. Just tired.”

Inabot niya sa akin ang kape na siya mismo ang gumawa. “Drink this. Mukha kang puyat.”

Ngumiti ako ng bahagya. “Thanks.”

Sa sandaling iyon, naramdaman ko ang kakaibang ginhawa. Walang tensyon. Walang smirk. Walang mata na parang nanunubok.

Pero hindi nagtagal iyon.

“Enjoying the coffee?” tanong ng pamilyar na boses sa likod ko.

Nanigas ako.

Si Lucas.

Nakatayo sa pinto ng pantry. Nakapamulsa ang kamay. At oo, nakangiti na naman.

Napatingin siya sa kamay ko na may hawak na tasa. Tapos sa kamay ni Daniel na bahagyang nakapatong pa rin sa mesa malapit sa akin.

May kung anong dumilim sa mata niya.

Saglit lang. Mabilis. Pero nakita ko.

“Back to work,” malamig niyang sabi kay Daniel.

Tumango si Daniel. Nagpaalam sa akin. Pagkaalis niya, naiwan kaming dalawa.

“Busy ka talaga,” sabi ni Lucas.

“Go away,” sagot ko.

Lumapit siya. Isang hakbang. Dalawa.

“Bakit?” tanong niya. “Naiinis ka ba kasi nakita kita?”

Napailing ako. “You are disgusting.”

Ngumiti siya. Mabagal. Delikado.

“Yet you keep looking,” sagot niya.

Hindi ko na kinaya. Umalis ako. Iniwan ko siya sa pantry.

Buong hapon, pakiramdam ko sinusundan ako ng mga mata niya. Kahit wala siya sa paligid, ramdam ko pa rin.

Pag-uwi ko ng gabi, pagod na pagod ako. Hindi lang katawan. Pati isip.

Habang naghahanda ako ng hapunan, naalala ko ang ngiti niya. Ang boses niya. Ang labi niya.

Nasuklam ako sa sarili ko.

Hindi ito tama. Hindi ito dapat.

Pero kahit anong gawin ko, kahit gaano ko siya kamuhian, parang mas lalo niyang pinapaalala na may kapangyarihan pa rin siya sa akin.

At iyon ang pinaka kinatatakutan ko.

Hindi ang halik niya kagabi.

Hindi ang ngiti niya ngayon.

Kundi ang katotohanang sa bawat tingin niya, parang may bahagi sa akin na hindi pa rin tapos makipaglaban.