LOGINHindi ko alam kung bakit nanginginig pa rin ang kamay ko habang hawak ko ang folder na dala ko palabas ng elevator. My heart was still racing from everything that happened today. Mula sa sigawan niya sa office floor hanggang sa biglang pag lamig ng paligid kapag dumadaan siya. Lucas Vale had a way of controlling the air around him. Nakakainis. Nakakasakal. Nakakabaliw.
“Calm down, Elena,” bulong ko sa sarili ko. “You are here to work. Nothing else.” Pero parang hindi iyon ang plano ng universe. Katatapos ko lang kumatok sa pinto ng opisina niya nang bigla itong bumukas. Hindi pa ako nakakapagsalita nang hinila niya ako paloob at agad na isinara ang pinto sa likod namin. Tumama ang likod ko sa solid na kahoy at napasinghap ako sa gulat. “Lucas, what are you doing” sigaw ko, nanginginig ang boses ko sa galit. He stood in front of me, tall and calm, parang walang ginawang mali. Nakasandal ang isang kamay niya sa pinto, effectively blocking my escape. His eyes were dark, unreadable, at ang labi niya ay bahagyang nakataas sa isang pamilyar na smirk. The same smirk that haunted me since college. “Relax,” sabi niya sa malamig na boses. “We need to talk.” “Move,” mariin kong sagot. “I am not in the mood for your games.” Tumawa siya ng mahina, not the joyful kind but the kind that made my skin crawl. Lumapit siya ng isang hakbang, and I felt the space between us disappear. Naamoy ko ang pabango niya, expensive and strong, parang siya. I clenched my fists, forcing myself not to react. “You always say that,” he murmured. “But you always stay.” Bago pa ako nakasagot, bigla niyang inilapit ang mukha niya sa akin. Akala ko magbubulong siya ng isa pang nakakainsultong linya. Akala ko gagamitin niya ulit ang kapangyarihan niya para ipaalala kung sino siya at kung sino ako. Pero mali ako. He kissed me. Hindi iyon mabilis. Hindi rin ito marahas. It was firm and confident, as if he had all the right in the world to do it. Parang huminto ang oras. Nanlaki ang mga mata ko, nanigas ang katawan ko, at ang utak ko ay walang ibang ginawa kundi sumigaw ng isang salita. No. Tinulak ko siya palayo at buong lakas kong sinampal ang pisngi niya. The sound echoed inside the office, sharp and loud. Humihingal ako, nanginginig sa galit at gulat. Ramdam ko ang init ng palad ko at ang sakit sa dibdib ko. “Are you insane” sigaw ko. “Is this another one of your tactics Mocking me again” Tahimik siya sandali. Dahan dahan niyang ibinaling ang mukha niya pabalik sa akin. May bahagyang pamumula sa pisngi niya kung saan ko siya nasampal. For a second, I thought he would get angry. I thought he would shout or humiliate me like before. But he smiled. Not the mocking smile I expected. It was slow. Dangerous. At mas lalo akong kinabahan nang inilabas niya ang dila niya at dahan dahang dinilaan ang labi niya, parang inaamoy ang lasa ng halik na hindi ko naman ginusto. “Still feisty,” sabi niya sa mababang boses. “Just like before.” Nanginig ako sa galit. “You think this is funny” “No,” sagot niya, diretso ang tingin sa akin. “I think this is real.” “Real” tawa ko na puno ng pait. “You kiss me out of nowhere and you call that real You really have no shame.” Lumapit siya ulit pero this time hindi na ako umatras. Hindi dahil hindi ako natatakot kundi dahil ayaw kong ipakita na apektado ako. I lifted my chin, staring straight back at him. “Do not ever touch me like that again,” babala ko. “You have no right.” He tilted his head slightly. “Then why did you not slap me harder” My breath hitched. I hated how he could read reactions I did not even want to have. I hated how my heart was still beating too fast. “You are unbelievable,” bulong ko. “You think power gives you permission to do whatever you want.” “Power has nothing to do with this,” sagot niya. “You do.” That made me laugh again, this time sharper. “You humiliated me in college. You made me feel small. And now you think one kiss will erase that” His eyes darkened. “That was never my intention.” “Stop lying,” singhal ko. “You enjoyed every second of it.” He stepped back, finally giving me space. For the first time, I saw something flash in his eyes. Regret. Or maybe guilt. I did not know. I did not care. “Leave,” sabi niya bigla. “Before I make another mistake.” I grabbed my folder and walked past him, my shoulder brushing his chest. I could feel his tension, like a coiled wire ready to snap. I reached the door and opened it, but his voice stopped me. “Elena.” I froze but did not turn around. “You can hate me all you want,” sabi niya. “But do not pretend you did not feel that.” My hand tightened on the door handle. “Feeling something does not mean I want it,” sagot ko. “And it does not mean you are forgiven.” Lumabas ako ng opisina niya with my head held high, kahit na ang puso ko ay magulo. The moment the door closed behind me, saka ko lang naramdaman ang bigat ng nangyari. My lips still burned. My mind replayed the moment again and again, and it made me furious. Galit sa kanya. Galit sa sarili ko. I walked back to my desk, ignoring the curious looks from my coworkers. Alam kong may narinig sila. Alam kong may tsismis na naman. But I did not care. Because one thing was clear. Lucas Vale was dangerous in ways I never expected. And this time, I was not sure if my anger was enough to protect me from him.Tahimik ang silid. Ang liwanag ng hapon ay dumadaloy sa kurtinang puti, tila alaalang dahan-dahang bumabalik. Nakatayo ako sa harap ng salamin, suot ang simpleng damit na matagal ko nang hindi isinusuot. Sa likod ng aking mga mata, may isang araw na paulit-ulit na nagbabalik—ang araw na pinili kong magmahal, kahit may takot; ang araw na pinili kong manatili, kahit maraming dahilan para tumakbo. Malamig ang simoy ng hangin sa umaga ng kasal. Ang simbahan ay puno ng bulaklak—puti, banayad, walang yabang. Hindi iyon engrandeng selebrasyon na inaasahan ng lahat para sa isang bilyonaryo. Walang labis na palamuti, walang paparazzi, walang ingay ng mundo. Tanging mga taong totoo sa amin ang naroon. At siya. Nakatayo siya sa altar, suot ang itim na tuxedo na tila ginawa para sa kanya. Tahimik. Matatag. Ngunit sa ilalim ng malamig na tindig na iyon, alam kong may kaba rin siyang kinikimkim. Nakita ko iyon sa paraan ng kanyang paghinga—kontrolado, ngunit hindi perpekto. Si Adrian Valez—ang
Araw ay dahan-dahang sumisikat sa skyline ng lungsod. Ang liwanag ng umaga ay naglalaro sa malalaking bintana ng Vale International Tower, at sa pagkakataong iyon, para bang may kapayapaan sa paligid na matagal ko nang hinahangad. Lumilingon ako sa tabi ko, at naroon siya. Lucas Vale. Ang lalaking minsan ay naging sanhi ng lahat ng sakit ko—ang lalaking nagpasok ng galit at takot sa puso ko—ngunit ngayon, ang parehong lalaki ang nagdala ng kapanatagan at pag-asa sa aking buhay. Nakatayo kami sa balcony ng aming opisina, nakaharap sa city view. Ang hangin ay malamig at maaliwalas, at ramdam ko ang bawat hibla ng damdamin ko na dahan-dahang nagkakaugnay. Hindi na ito galit. Hindi na ito takot. Ito ay simpleng… pagmamahal, tahimik at malalim. “Alam mo,” malumanay niyang wika, hawak ang kamay ko, “hindi ko akalaing darating tayo sa puntong ito.” Ngumiti ako, ngunit may kaunting pamumula sa pisngi. “Ako rin,” sagot ko, dahan-dahang hinahaplos ang kanyang palad. “Parang kailan lang,
Ang mansyon ay tahimik. Ang mga ilaw ng sala ay banayad, parang kinikilig sa bawat sandaling naroroon kami ni Lucas. Nakaupo siya sa sofa, nakahawak sa tasa ng mainit na tsaa, habang ako naman ay nakaupo sa tabi niya, nakatingin sa bintana kung saan nakatanim ang buwan sa gitna ng madilim na kalangitan. Ang malamig na simoy ng hangin sa labas ay walang epekto sa init na nararamdaman ko sa loob. Init ng puso. Init ng katahimikan na puno ng pag-unawa at pagmamahalan. “Alam mo ba,” simula niya, mabagal at mahinahon, “lahat ng pinaghirapan natin, lahat ng sakit, lahat ng galit… parang nagdala tayo rito. Sa lugar kung saan puwede na tayong maghilom.” Tumango ako, kahit hindi siya nakatingin sa akin. “Oo. Hindi ko alam kung paano tayo nakalipas sa lahat ng iyon. Pero… heto tayo. Magkasama pa rin, kahit sa paraan natin ngayon.” Ngumiti siya nang bahagya, at sa simpleng ngiti iyon, naramdaman ko na hindi lang ito ngiti ng isang lalaki sa asawa niya. Ito ay ngiti ng tao na handang ma
Sa loob ng mansion, ang mga ilaw ay dim, tila ayaw makialam sa mga iniisip kong nag-uunahan. Ang sahig na marmol ay malamig sa talampakan ko, kaya hinigpitan ko ang yakap sa sarili. Sa bawat paghinga, sinisikap kong bitawan ang bigat na matagal ko nang pasan—mga salitang hindi ko nasabi, mga desisyong hindi ko tinupad, at mga alaala na ayaw tumigil sa pag-ikot sa isipan ko. Tumayo ako at lumapit sa bintana. Sa labas, ang hardin ay naliligo sa pilak na liwanag ng buwan. Ang mga puno ay parang mga bantay na tahimik na nakamasid, alam ang mga lihim na hindi ko kayang ipagsigawan. Naalala ko ang unang araw na dumating ako rito—punô ng pangarap, ngunit may bahid ng takot. Hindi ko alam noon na ang katahimikan ng mansion ay magiging salamin ng sarili kong puso. May mga gabing ganito, kapag ang mundo ay tila humihinto, at ako lang ang natitira. Sa ganitong oras, mas malinaw kong naririnig ang sarili kong tinig—ang tanong kung hanggang kailan ko kayang magpanggap na buo pa rin ako. Ang mga
Tahimik ang mansyon. Ang hangin sa gabi ay malamig, at ang buwan ay tila nakasilip lang sa likod ng manipis na ulap. Nakatayo ako sa bintana ng aming silid, hawak ang tasa ng mainit na tsaa, iniisip ang lahat ng nangyari. Limang taon ng galit, limang taon ng sakit, at limang taon ng alaala na pilit kong itinago sa pinakamatatag na bahagi ng aking puso. At ngayon, sa wakas, parang naglaho ang lahat. Parang ang bigat na noon ay hindi ko na kailangang dalhin mag-isa. Nilingon ko si Lucas. Nasa kabilang dulo ng silid siya, nakaupo sa sofa, nakatingin sa akin na tahimik. Hindi na siya smirking, hindi na siya matigas. Ang kanyang mga mata ay puno ng kaba at kahinaan, isang bagay na bihira kong makita sa lalaking dating naghari sa bawat silid na pinapasok niya. “Lucas,” bulong ko, pilit na kalmado ang boses ko, “puwede ba tayong mag-usap?” Tumayo siya kaagad, ang bawat galaw niya ay maingat, parang ayaw niyang masaktan muli ang puso ko. Dahan-dahan siyang lumapit, at bawat hakbang niya
Hindi ko alam kung bakit ako narito sa harap ng maraming tao. Ang lugar ay isang malawak na conference hall sa sentro ng lungsod. Ang mga ilaw ay maliwanag, at bawat mesa ay puno ng mga CEO, investors, at media representatives. Para bang ang bawat mata ay nakatingin sa akin at sa lalaking nasa tabi ko. Lucas Vale. Hindi na siya yung lalaking minsang kinatatakutan ko. Hindi na siya yung taong may smirk at galit sa bawat titig. Ngunit kahit ganoon, ramdam ko pa rin ang bigat ng presensya niya. Parang may gravity siya na hindi mo kayang labanan. “Ms. Moore,” bulong niya sa akin bago kami umakyat sa stage, “handa ka na ba?” Huminga ako nang malalim. “Handa,” sagot ko, kahit sa loob ko ay may kaba pa rin. Hindi ito simpleng meeting. Ito ay isang pagkakataon—ang pagkakataon para malaman ng lahat ang totoo. Ang mga taong nakaupo sa harap namin ay hindi ordinaryo. Ang ilan ay dati nang naging kaaway namin sa negosyo, ang iba naman ay kasamahan. Ngunit ang lahat ay may iniisip na haka-ha







