Bölüm 2

Hâkim tokmağını bir kez daha vurunca izleyici bölümündeki gürültü yavaş yavaş dindi.

Telefonum yine titredi.

Bir hisse bildirimi daha gelmişti. Düşüş yüzde beşe ulaşmıştı.

Yüzümdeki ifadeyi değiştirmeden ekrana baktım.

Sakinliğim Tiffany'nin sabrını taşırmış gibiydi.

"Siz!" Tanık kürsüsünde ayağa fırlayıp titreyen parmağını bana doğrulttu. "Ben burada o kâbusu yeniden yaşıyorum, siz hâlâ paranızı mı düşünüyorsunuz?!"

Daha da şiddetli ağlamaya başladı.

"Neler çektiğimi biliyor musunuz? Manken olacaktım ben! Oğlunuz beni mahvetti! Hayatımı bitirdi!"

Gavin hemen yanına gidip onu yatıştırmaya çalıştı. "Tiffany, derin nefes al. Yalnızca olanları anlat. Mahkeme hakkını teslim edecek."

Tiffany oturdu, titreyen eliyle gözyaşlarını sildi.

"Devam et canım. O akşam neler olduğunu herkese anlat."

Derin bir soluk aldı. Sesi kırılıyordu.

"Ben sadece... akşam altı sularında arka bahçede yürüyordum. Orası hep güvenlidir, sessiz sakindir."

"Sonra?"

"Cooper birden karşıma çıktı. Sanırım sarhoştu. Beni çimlerin üstüne devirdi ve depoya kadar sürükledi." Sesi giderek telaşlandı. "Öyle güçlüydü ki... Daha ergenlik çağındaki birinin bu kadar güçlü olması normal değildi."

Jüri üyeleri tek kelimesini kaçırmadan dinliyordu.

"Beni yere bastırıp giysilerimi yırtmaya çalıştı. Çırpındım ama kurtulamadım. Boğazımı sıkıyordu. Sonra yine giysilerime asıldı..."

Boyunluğuna dokunup acıyla yüzünü buruşturdu.

"Nefesini boynumda hissediyordum. Sıcacıktı, kesik kesik soluyordu. Tıpkı bir hayvan gibi."

"Peki sonra?" diye sordu Gavin.

"Yardım diye bağırdım, o da bana vurmaya başladı. Durmadan yumruk atıyordu. Yüzüme, göğsüme, kollarıma..."

Gösterisinin doruk noktasına gelmişti. Her an bayılacak gibi görünüyordu.

"Her yer kan içindeydi. Oracıkta öleceğimi sandım."

İzleyicilerin acıma dolu sesleri duyuldu.

"Canavar!"

"İnsan değil bu!"

"Harper, nasıl böyle bir evlat yetiştirdin?"

Yüzümde sakin bir ifadeyle kımıldamadan oturuyordum.

Ama bir yandan da anlattıklarındaki tutarsızlıkları ayıklıyordum.

Olağan dışı bir güç...

Boynundaki izler...

Hayvanı andıran bir soluk...

İlginçti doğrusu.

"Bir dakika."

Sesimi yükseltmemiştim ama gürültünün içinden duyulmuştu. Salon sustu.

"Araya girebilir miyim?"

Hâkim kaşlarını çattı. "Sizi temsil eden bir avukatınız var."

"Soruları kendim sormak istiyorum," dedim. Ayağa kalkıp ceketimin kolunu düzelttim. "Tiffany, birkaç noktayı netleştirmek istiyorum."

Gavin yerinden fırladı. "İtiraz ediyorum! Davalı, mağduru korkutmaya çalışıyor!"

"Sayın Başkan, yalnızca birkaç teknik ayrıntıyı açıklığa kavuşturmak istiyorum."

Hâkim beni süzdü. "Sorabilirsiniz. Ancak üslubunuza dikkat edin."

Tiffany'ye doğru yürüdüm. Bu kadar soğukkanlı olmam onu açıkça tedirgin ediyordu.

"Giysilerinize asılıp yırtmaya çalıştığını söylediniz. Peki boynunuzdaki o izler tam olarak nasıl oluştu?"

Tiffany şaşkınlıkla baktı. "Ne demek istiyorsunuz?"

"Anlattıklarınızı bir düşünün. Bir yanda boğazınızı sıkan, yumruk atan birinden söz ediyorsunuz. Öte yanda sürekli hayvani bir güçten, bir hayvanın soluğundan bahsediyorsunuz. Sanki bir insanı değil de içgüdüleriyle saldıran bir hayvanı tarif ediyorsunuz."

Gavin yeniden ayağa sıçradı. "İtiraz ediyorum! Davalı, mağduru aşağılıyor ve yalancılıkla suçluyor!"

Hâkim tokmağını vurdu. "Bayan Mitchell, sözlerinize dikkat edin."

Hâkime döndüm. "Sayın Başkan, şu anki sorum ifadesinin doğruluğuyla değil, tarif ettiği saldırganın özellikleriyle ilgili."

Sonra tekrar Tiffany'ye dönüp gözlerinin içine baktım.

Bakışlarını kaçırmaya başladı.

O gün ilk kez gülümsedim. Ama gülümsememde en ufak bir sıcaklık yoktu.

"Oğlumu hiç görmediğiniz o kadar belli ki. Görmüş olsaydınız daha inandırıcı bir yalan uydururdunuz."