Vahşice Öldüm, Abim Nihayet Pişman

Öldükten sonra ruhum tuhaf bir şekilde yok olmadı. Hâlâ bu dünyada dolaşıyordum.Cesedime ait parçaların çöp konteynerlerinden ve nehirden birer birer çıkarılışını kendi gözlerimle izledim. Olay kısa sürede bütün şehirde infial yarattı.Olayın yankıları büyüyünce üst makamlar detaylı bir soruşturma yürütmesi için Cinayet Büro Amirliği'nde görev yapan abimi bu soruşturmaya atadılar.İçimde hafif bir suçluluk hissettim. "Yine abimin başına dert açtım..." diye düşündüm. İçime tarif edemediğim bir korku çöktü.Abim, birleştirilen ceset parçalarına bakarken kaşlarını sıkıca çattı."Kimliğiyle ilgili bir bilgi var mı? Ölüm saati tespit edildi mi?" diye aceleyle sordu.Destek ekibinden Cem Bey, yorgunlukla şakaklarını ovarak cevap verdi: "İlk incelemeye göre kurban 20-22 yaşlarında bir kadın. Ölümünün üzerinden en az kırk sekiz saat geçmiş.""Ceset ağır şekilde tahrip edilmiş durumda. Şu an kimliği belirleyebilecek herhangi bir bulgu elde edemiyoruz. DNA sonuçlarını en erken iki gün sonra ala

Abim ile Zafer Amca birbirlerine baktılar. Karşılarında hıçkıra hıçkıra ağlayan çocuğu izlerken abim dudaklarını sıkıca bastırdı. Ona bu korkunç ihtimali nasıl söyleyeceğini bilemiyordu."Az önce kimliği henüz belirlenemeyen genç bir kadın cesedi bulduk..." dedi abim. Ses tonu ister istemez yumuşamıştı.Çocuğun dizlerinin bağı çözüldü, neredeyse yere yığılacaktı. "Hayır... Bu olamaz..." diye mırıldanıp durdu.İfade vermek üzere götürülürken neredeyse başkalarının desteğiyle yürüyebildi.Tam o sırada telefonu çaldı.Karşı taraftan neşeli bir kadın sesi geldi. "Kardeşim, neredesin sen? Neden evde değilsin? İki gündür yoldayım. Eve gelip sana sürpriz yapayım demiştim!""Abla! Sana bir şey oldu sandım. Hemen eve geliyorum."Çocuk gözyaşlarını sildi, onlara başını eğerek teşekkür etti ve hızla oradan koşarak uzaklaştı.Ben de abim de derin bir nefes aldık.Soruşturma ilerledikçe sahaya gönderilen tüm dedektifler de tek tek geri döndü. Ne yazık ki hiçbiri işe yarar bir ipucu getirememişti.A

"Her gün yeni bir vukuat! Ay sonunda Aylin'in mezuniyet töreni var, eğer gelmezsen seni kendi ellerimle gebertirim!"Bunu söyledikten sonra telefonu yüzüme kapattı.Ağzımdan çıkmak üzere olan yardım çığlığını yarıda kesti.Yaşama tutunmamı sağlayan son umudu da elimden aldı.Telefonu kapattıktan sonra Hakan alaycı bir şekilde sırıttı."Bak abin kız kardeşime ne kadar değer veriyor. Şu an senin yok olmanı her şeyden çok istiyor. Ben de ona yardım edeyim bari."Bıçak aşağı indi ve bilincimi kaybettim.***Asistan, abimin peşinden giderken elde edilen bulguları tek tek aktarıyordu: "Kan izleri toplandı ve incelemeye gönderildi. Yakında bir sonuç çıkacaktır."Abim yere çömeldi ve katilin gözden kaçırmış olabileceği en küçük ipucunu bile dikkatle aramaya başladı.O an tek isteğim ona gerçeği söyleyebilmekti: "Abi, katil aslında tam yanında."Abim dedektiflik bürosuna döndüğünde Cem Bey'in yüzü son derece ciddiydi."Adli tıp raporu çıktı. Ölen kişi... Selin."Abimin dizleri titredi. Rapora d

Gözlerini karşıya dikmişti. Yanındaki ekip arkadaşlarının birer birer yere düştüğünü çaresizce izliyordu.Sonunda, takviye ekiplerin desteğiyle Hakan vurularak etkisiz hâle getirildi ve olay yerinde hayatını kaybetti. Aylin ise sağ olarak yakalandı.Zafer Amca acilen hastaneye kaldırılarak yoğun bakıma alındı.Abim, hiç vakit kaybetmeden gece yarısı Aylin'i ağır sorguya aldı."Sen aslında kimsin? Selin'i neden öldürdün?"Abimin sıkıştırmaları karşısında Aylin alaycı bir şekilde sırıttı ve tek bir kelime bile etmedi.Ne yaptıysalar ağzını açtıramadılar.Abim öfkeyle masaya sertçe vurdu. "Konuşmayınca gerçeği öğrenemeyeceğimi mi sanıyorsun?"Çok geçmeden bir polis memuru Aylin'in dosyasını getirdi."Gerçek adın Zeynep Demir mi? Yani baban Davut Demir mi?"Abim hayretle Aylin'e baktı. "Babamın vurduğu soyguncunun kızı mısın?"Aylin hafifçe kıkırdadı: "Aynen öyle. Bunca yıl bana gösterdiğin ilgi ve özen için sana teşekkür etmeliyim. Benim uğruma öz kardeşini bile gözden çıkardın. Babam eğe