Bölüm 3

Tiffany'nin yüzü kıpkırmızı oldu.

Ona bu kadar açık meydan okumamı beklememişti.

"Na... nasıl böyle konuşabilirsiniz?" diye kekeledi öfkeyle. "Ben az kalsın ölüyordum!"

"Ama ölmediniz," dedim sakinliğimi bozmadan, tepkisini izleyerek. "Şimdi de burada her şeyi en ince ayrıntısına kadar anlatabiliyorsunuz."

"Çünkü şanslıydım!" Tiffany artık neredeyse bağırıyordu. "Komşum sesimi duymasaydı..."

Durdu. Gözlerinde kurnaz bir ifade belirdi.

"Aslında... bu ilk değildi."

Salondaki bütün dikkat yeniden ona yöneldi.

"Buraya taşındıklarından beri peşimdeydi. Sitenin spor salonunda, havuzda, evimin önünde bile." Derin bir nefes aldı, yine bitkin görünmeye çalışıyordu. "Bana öyle bir bakıyordu ki... Bir yırtıcı gibi. Sanki... sanki beni parçalamak istiyordu."

Jürinin bulunduğu taraftan öfkeli fısıltılar yükseldi.

"Sapığın teki!"

"Böylesi herkes için tehlike!"

"Onu hapse atmalılar!"

Yüzümde tek bir kas oynamadı.

"Cooper sitenin spor salonuna gitmez."

"Yalan söylüyorsunuz!" diye haykırdı Tiffany. "Tanıklarım var! Onu görenler oldu!"

"Birinin adını söyleyin."

Ağzını açtı ama tek bir isim bile veremedi.

Tam o sırada Brenda izleyici bölümündeki yerinden fırladı.

"Yeter artık!" Tiz sesi salonu doldurdu. "Harper, kızımı böyle aşağılamana izin vermem!"

Telefonunu havaya kaldırdı. "Kanıt mı istiyorsun? O akşamdan bir ses kaydı. Gürültüyü duyunca kayda başladım."

Brenda telefonunu salonun ses sistemine bağladı.

Hoparlörlerden boğuk sesler yükseldi.

Hırıltılı soluklar...

Boğuk bir darbe sesi...

Ne olduğu anlaşılmayan başka sesler...

Ardından Tiffany'nin cılız iniltisi duyuldu: "Hayır... lütfen, dur..."

Salonda çıt çıkmıyordu.

Bu kayıt, anlatılan her şeyden daha etkili olmuştu.

Jüri üyelerinin yüzüne acımayla karışık bir öfke yerleşti.

Gavin memnuniyetle başını salladı. "Bu, olay sırasında alınmış bir kayıt. Sayın jüri üyeleri, ne duyuyorsunuz? Şiddet, acı ve canını kurtarmak için yalvaran masum bir kızın çığlıkları."

Kaydı dikkatle dinliyor, hiçbir ayrıntıyı kaçırmamaya çalışıyordum.

O hırıltılı soluklar...

Darbe sesleri...

Arka plandaki sesler...

Bir dakika...

"Bir kez daha dinleyebilir miyiz?" diye sordum ansızın.

Gavin hemen savunmaya geçti. "Neden?"

"Ayrıntılara dikkat etmek istiyorum."

Kaydı yeniden açtılar.

Bu kez arka plandaki seslere odaklandım.

Soluklar... darbeler... Tiffany'nin iniltisi...

Bir de... kuş ötüşü vardı.

Gece öten bir kuştu bu.

"İlginç," diye mırıldandım.

"İlginç olan nedir?" diye sordu hâkim.

Ayağa kalkıp jüriye döndüm. "Lütfen kaydın arkasındaki kuş sesini dinleyin. Gece ardıcına benziyor. Genellikle gecenin ilerleyen saatlerinde öter."

Tiffany'ye baktım. "Oysa siz saldırının akşam altı sularında, henüz hava aydınlıkken olduğunu söylediniz. Bu kuşun sesi daha çok gece yarısından sonra duyulur. Sizce de kaydın saati konusunda bir tuhaflık yok mu?"

Tiffany'nin rengi attı. "Ben... saati yanlış hatırlıyor olabilirim..."

"Saati mi yanlış hatırlıyorsunuz, yoksa bu kayıt başka bir zamanda mı alındı?"

Gavin hemen ayağa kalktı. "İtiraz ediyorum! Davalı, dayanaksız varsayımlarla hareket ediyor!"

Ne var ki ortaya çıkan bu küçük şüphe, öfkeli kalabalığı yatıştırmaya yetmemişti.

Canlı yayına yorum yağmaya devam ediyordu.

'Saati yanlış hatırlamış olabilir ama kayıt gerçek!'

'Harper bahane arıyor!'

'Böyle hukuk oyunlarına başvurmak iğrenç!'

Telefonumdaki hisse bildirimine göz attım.

Yüzde iki daha düşmüştü.

Gavin de beni susturmak için daha güçlü bir şeye ihtiyacı olduğunu anlamıştı.

Masasına gidip şeffaf bir delil torbası aldı.

İçinde bir tutam altın renkli tüy vardı.

"Sayın Başkan, bu davayı bitirecek delili sunmak istiyorum."

Herkes görsün diye torbayı kaldırdı.

"Bunları Tiffany'nin giysilerinde bulduk." Torbayı biraz daha yukarı tuttu. "Altın renkli kıllar. Ayrıca meni örneği de var. DNA incelemesi yaptırdık. Sonuç, oğlunuz Cooper'le tam eşleşme gösteriyor!"

Salonda büyük bir gürültü koptu.

Gavin jüriye dönüp gürledi. "Sayın jüri üyeleri, işte tartışmaya son verecek delil!"