Chapter 3

VALERIA POV

“So, ano ang plano mo, aalis or aalis kayo? Aangkinin ko na ang buong hasyenda Fuentes at papalitan ko na ito ng pangalan. Magiging hasyenda Guerrero na ito at gusto ko, bukas na bukas din, lumayas na kayo dito. Kasama ng ama mong walang kwenta at kriminal. Kasama ng ama mong walang kaluluwa!” Muling bigkas ni Carlos.

Ramdam ko ang matinding galit sa boses nito kaya naman kaagad naman akong nakaramdam ng matinding takot. Umiling ng makailang ulit habang nagmamakaawa ang mga matang tumitig dito

“Carlos..hi-hindi! Hindi pwede! Hindi kami aalis dito tsaka—tsaka paano ako nakakasigurado na—na---nabili mo na itong buong hasyenda. Isa ka lamang hamak na----”

“hahahah! Hahaha! Sinasabi ko na nga ba eh. Hangang ngayun, hindi pa rin kayang tangapin ng mapurol mong kukute ang lahat. Hangang ngayun, hindi pa rin kayang tangapin ng pride niyo na sa paglipas ng panahon, biglang nabaliktad ang mga buhay natin. Ako si Carlos Guerrero at handa kong patunayan sa iyo na ako na ang nagmamay-ari ng buong hasyenda.” Galit nitong sagot sa akin at pagkatapos noon, inilahad nito ang kamay

Kaagad namang ipinatong ng abogado nito ang isang envelope at pagkatapos noon, walang pag-alinlangan na ibinato sa akin ang hawak nitong brown envelope. Nainsulto man sa ginawa nito wala na akong nagawa pa kundi isa-isang damputin ang mga nagkalat na mga papeles at isa-isang tiningnan iyun

Hindi ako makapaniwala sa aking mga nakita at nabasa. Oo, ito ay mga dukumento na nagpapatunay na pag-aari na nga ni Carlos ang hasyenda Fuentes. Hindi ko mapigilan ang maluha kasabay ng takot na kaagad na gumuhit sa puso ko. Saan na kami pupulutin kung nagkataon? Ngayung si Carlos na ang nagmamay-ari ng hasyenda, ano ang mangyayari sa aming mag-ama.

Alam ko, nagbalik si Carlos para maghiganti at natatakot ako sa mga posibleng mangyari.

”Ngayun, gets mo na ba? Naintindihan mo ba ang mga nakasulat sa document, my dear Senyorita Valeria?” nakangising tanong nito sa akin. Napalunok naman ako ng sarili kong laway sabay tango

“Naiintindihan ko. Naiintindihan ko, Carlos.” Mahina kong sambit habang pigil ko ang maiyak. Napangisi naman si Carlos at walang sabi-sabing naupo ito sa isang lumang sofa at matalim ang mga matang tinitigan ako

“Good! Now, it’s my turn. Gusto ko bago magtakip- silim, wala ka na dito sa mansion. Umalis ka na dito kasama ang ama mong inutil at huwag na huwag ka nang magpakita pa kahit na kailan.” Seryosong sagot nito sa akin.

Hindi ko naman mapigilan ang maikuyom ang aking kamao. Agad-agad? Kailangan kong umalis ng mansion, agad-agad? Pero papayag ba si Papa?

Matagal na akong nakiusap kay Papa na lisanin na namin ang mansion pero ayaw nito. Matigas ang matanda at hangang ngayun, hindi pa rin matangap ni Papa na hindi na kami ang nagmamay-ari ng hasyenda Fuentes.

“Carlos, hi-hindi ganoon kadali ang maghakot. Pwede—pwede bang bigyan mo kami ng time na makapagligpit. Tsaka—tsaka, wala pa kaming malilipatan. Maghanap pa lang ako.” Halos pabulong kong wika.

Nagulat na lang ako ng malakas na humalakhak si Carlos.

‘What? Valeria, are you kidding me? Pasalamat ka nga na wala akong ibang gusto kundi ang lumayas kayo eh. Hindi kagaya ng ginawa ng ama mo na pinapatay ang ako at ang mga magulang ko!” galit nitong wika sa akin

Hindi ko na mapigilan ang maluha. Alam ko iyun, alam ko ang tungkol sa bagay na iyun at pinilit kong iligtas sila pero hindi na talaga kaya. Hindi ko ginusto ang mga nangyari. Kahit ako, biktima lang din ng pagkakataon pero pwede ko bang sabihin iyun ngayun kay Carlos? Makikinig ba ito sa akin?

“Now go! Pack your things and get lost!” muling wika ni Carlos. Pagkatapos sabihin ang katagang iyun, mabilis na itong naglakad palabas ng mansion

Naiwan naman akong hindi na mapigilan ang pagdaloy ng luha sa mga mata. Impit din akong napahikbi.

“Carlos…Carlos….buhay ka nga! Nagbalik ka pero hindi na tayo pwede! Puro galit na ang nakikita ko sa mga mata mo at siguro nga, kailangan ko nang lisanin ang lugar na ito. Para—para maging masaya ka na.” mahina kong sambit. Pagkatapos noon, mabilis na akong naglakad patungo sa kwarto ni Papa

Kailangan kong kumbinsihin ang ama ko na umalis na sa lugar na ito. Hindi na kami pwede dito dahil may bago nang nagmamay-ari ng hasyenda Fuentes.

Nang tuluyan nang nakalabas sila Carlos sa mansion, nag-umpisa ko nang inihakbang ang nanginginig kong mga paa. Direcho akong umakyat sa second floor ng bahay at naglakad patungo sa master’s bedroom para tingnan ang kalagayan ni Papa at para kumbinsihin ito na kailangan na naming umalis

“Papa!” mahina kong tawag dito. Nadatnan ko itong nakaupo sa upuang kahoy at nakatitig sa labas ng bintana ng kwarto. Dali-dali ko itong nilapitan

“Sino ang dumating? Kaninong sasakyan ang nasa labas ng mansion at sino ang may sabi na pwede kang magpapasok ng istranghero sa mansion ko?” seryosong tanong nito sa akin.

Mahina na si Papa pero ang pride nito ay kasing tayog pa rin ng mount Everest. As if naman, kaya nitong labanan si Carlos. As if naman, kaya pa nitong umahon sa kinasadlakan namin ngayun

“Papa…..dumating na ang bagong may ari ng mansion at hasyenda Fuentes at kailangan na nating lisanin ang lugar na ito.” Mahina ang boses na sagot ko dito. Kaagad namang napabaling ang tingin ito sa akin. Kitang kita ko sa mga mata nito ang pagkagulat

“A-ano? Anong sabi mo? Bagong may-ari? Nahihibang ka na ba? Hindi ko pinagbibili ang hasyenda Fuentes at sinong sira-ulo ang gustong magkamkam ng yaman ko?” galit nitong sigaw sa akin. Hindi ko naman mapigilan ang maikuyom ang kamao ko.

Sino ba ang may kasalanan kung bakit nalugi ang Hasyenda Fuentes? Hindi ba’t ang sarili ko lang din na ama? Nalulong ito sa sugal, nagkandautang-utang hangang sa nawalan ng budget at hindi na naipamalakad ng maayos ang buong hasyenda. Namalayan na lang namin na lubog na kami at mahirap nang umahon lalo na at ang dating mga kaibigan namin ay isa-isang nang lumalayo sa amin. Wala nang gustong magpautang. Wala nang gustong makipagkaibigan.