Chapter 2

VALERIA FUENTES

“Ang akala mo patay na ako diba? Na pinatay ako ng sarili mong ama na si Don Juanico? Hahahaha! No, Valeria. Sorry to say pero nandito ako. Buhay na buhay at sa wakas, natupad din ang matagal ko nang gusto! Iyun ay ang mapasakamay ko ang lahat ng meron ang ama mo noon!” nanlilisik ang mga matang sagot nito sa akin.

Hindi naman ako nakapiyok nang bigla niya nalang akong itinulak. Kung hindi pa ako nakahawak sa pintuan baka natumba na ako eh.

Pagkatulak nito sa akin, mabilis na itong pumasok sa loob ng mansion. Para itong isang hari na naglakad kaya naman mabilis na akong napasunod dito. Hindi ko maintidihan kung ano ang kailangan nito pero sa nakikita ko ngayun kay Carlos, alam kong may importante itong kailangan. Hindi ito susugod ng ganoon-ganoon na lang.

“Siguro naman may idea ka na kung bakit ako nandito diba?” seryosong muling wika ni Carlos. Naguguluhan akong napailing. Ngayun ko lang din napagtanto sa sarili ko na sobrang na-miss ko ang taong ito. Na matagal kong hinintay ang pagkakataon na ito na muli itong makita.

“Hindi ko alam. Wala akong idea! Carlos, alam kong nagkamali ako noon, si Papa at ngayung nandito ka na…gusto kong kuning pagkakaton ito para makahingi ng tawad sa iyo. Maniwala ka sa akin, hindi ko ginusto ang saktan ka noon. Nadala lang ako sa mga pangyayari at----at”

“Shut up! Pwede bang tumahimik ka? Hindi ako pumunta dito para pag-usapan ang nakaraan natin. Pumunta ako dito para kunin ang kung ano ang akin!” seryoso nitong wika sa akin na labis kong ikinagulat. Kaagad na nangilid ang luha sa aking mga mata.

“A-anong ibig mong sabihin? Carlos…bakit ka nagbalik?” wala sa sariling tanong ko sa kanya. Gusto ko ng malinaw na kasagutan mula dito para alam ko ang gagawin ko. Lalo na at ang ama kong si Juanico Fuentes ay nasa isa sa mga silid ng mansion. Nakaratay at nanghihina sa sakit nito ngayun.

Ang dating matikas at matapang kong ama na si Don Juanico ay naghihintay na lang ng oras para tuluyang lisanin ang mundong ibabaw.

Kasabay ng pagkalubog ng kabuhayan namin at ang pagkalugi ng hasyenda ay ang tuluyang panghihina din ng matanda. Nilayasan na kami ng mga trabahador at mga katulong dito sa mansion dahil wala na kaming maibigay ng sahod.

Ang alam ko, malaki na din ang utang namin sa banko at kahit pa siguro buong hasyenda ay kulang pa para mabayaran iyun. Kung bakit naman kasi nalulong sa sugal itong ama ko. Natalo at mula noon, hindi na kami nakabangon

“Hindi mo alam? Well, Attorney, pakipaliwanag sa babaeng iyan kung sino na ang tunay na may-ari ng hasyenda Fuentes.” Seryosong wika ni Carlos na labis kong ikinagulat.

Nagbago na siya. Ang lalaking labis kong minahal ay tuluyan nang nagbago.

“Miss Valeria Fuentes?” wika sa akin ng isa sa mga lalaking kasama ni Carlos. Mukha itong kagalang-galang na tao kaya seryoso ko itong hinarap habang ramdam ko ang malakas na kabog ng dibdib ko.

Alam ko na ang dahilan kung bakit nagbalik si Carlos. Alam kong gusto nitong maghiganti dahil sa mga nangyari sa nakaraan.

“I am attorney Rodriguez! Nandito ang kliyente ko dahil simula ngayung araw siya na ang nagmamay-ari ng buong hasyenda Fuentes. Nabili niya na ito sa banko.” Seryoso nitong wika. Hindi ko naman mapigilan ang mapaiyak.

“Matagal nang nalugi ang hasyenda Fuentes. Lahat ng ari-arian nila pati na din mga ekta-ektaryang lupain ay nakasangla sa banko dahil sa mga utang na dapat niyong bayaran.”

Hindi ko mapigilan ang maikuyom ang aking kamao. Nagtataka akong napatitig kay Carlos na noon ay huling huli ko din ang matalim nitong mga matang nakatitig sa akin.

Paanong nagawang bilihin ni Carlos ang buong hasyenda Fuentes kung isa lamang ito sa mga trabahador namin noon? Isa lamang hamak na boy at utusan itong si Carlos na bigla na lang naglaho pagkatapos malaman ng ama kong Don na may relasyon kaming dalawa.

“A-ano? Paanong nangyari na----”

“Why, masyado bang nakakagulat Senyorita Valeria? Hindi ka makapaniwala na na taong minsan na hinamak niyo ay nandito ngayun sa harapan mo. Maraming pera at kahit ang kaluluwa mo ay pwede ko nang bilhin.” Nakangisi nitong wika sa akin.

Hindi naman ako nakaimik pero ramdam ko ang panginginig pati yata ng laman ko.

“Sabagay, noon kasi, mahirap pa kami sa daga. Umaasa lamang ang buong pamilya namin sa kakarampot na pasahod ng ama mo kapalit ng maghapong pagtatrabaho sa lintik na hasyenda na ito kaya naman hindi nakakapagtaka na gulat na gulat ka ngayun dahil nandito ako sa harapan mo. Mayaman at ako na na ang may-ari ng lugar na ito!” muling wika ni Carlos habang naglakakad ito palapit sa akin.

Wala sa sariling napaatras ako dahil sa takot. Alam kong hindi na ito ang dating Carlos na kilala ko. Malaki na ang nagbago dito.

“Senyorita Valeria…ako naman ngayun! Ako naman ngayun ang maghahari-harian sa lugar na ito at ikaw kasama ang walang kwenta mong ama…pwede nang lumayas!” galit ntong bigkas na mas lalong nagbigay sa akin ng matinding takot.

“Carlos…matanda na si Papa! Hi-hindi pwedeng paalisin mo kami dito sa mansion ng ganoon-ganoon na lang.” nanginginig ang labi dulot ng matinding emosyon na bigkas ko dito. Natawa naman ito

“Hahahah! Hindi kita pwedeng paalisin sa mansion kahit na pagmamay-ari ko na ito? Nagpapatawa ka ba? Senyorita Valeria…ako na ang may-ari ng lugar na ito at gagawin ko ang lahat ng nais ko! Katulad ng ginawa ng ama mo sa akin at sa mga magulang ko five years ago…no more mercy! Aalis at aalis kayo sa mansion na pagmamay-ari ko na ngayun din. Kung magmatigas ka, hindi ako magdadalawang isip na ipakaladkad kayo sa mga tauhan ko! Layas!” galit nitong wika.

Hindi niya na napigilan ang mapaiyak dahil sa sinabi nito! Hindi ko akalain na ang dating mabait kong nobyo na si Carlos ay malaki na ang ipinagbago. Ang dati nitong mahinahon na boses at puno ng pagmamahal na pananalita ay biglang nagbago. Ang mga titig nito sa akin noon na puno ng pagmamahal ay napalitan na ng galit.