Chapter 6

I arrived home all tired and drained. Hindi na ako nakipag-usap sa kahit sino sa loob, dimeritso na agad ako sa kwarto.

“Today was hectic and crazy,” pagod na sambit ko. Tumahol naman si Pepper sa paanan ko.

I looked at her and carried onto my lap.

“When will you start saying ‘welcome, Mommy’ to me, huh?” tanong ko habang hinahaplos ang ulo nito.

Syempre hindi naman nagsasalita ang mga aso. But I love acting and saying crazy things.

Nakaramdam ako ng gutom kaya tumayo ako, pero nagsimulang makipaglaro si Pepper sa akin.

“Hindi pwede ngayon, kulit. Pagod na pagod ako,” sabi ko, at dahan-dahan ko itong ibinaba sa sahig 

 

Kinuha ko ang phone at charger sa bag at isinaksak, pagkatapos ay bumalik kay Pepper.

 

“Maligo muna tayo, ha?” gigil na tinapik ko ang ulo nito. Sabay kaming pumasok sa banyo.

Ilang minuto ang lumipas, lumabas ako ng banyo at nagpunas ng katawan. Hinila ko ang upuan sa harap ng salamin at umupo doon. Kinuha ko ang lotion at nagsimulang maglagay sa aking katawan.

“Drakula...” bulong ko at biglang natawa nang maalala ko ang mga sampal na natanggap niya. Dapat lang sa kanya 'yon. Ang manyak niya. 

Tumayo ako matapos gawin ang night routine ko.

Bumaba ako para magluto ng pagkain, pagkatapos ay bumalik pagkatapos ng ilang minuto na may isang mangkok ng noodles. Hindi ako gumugol ng maraming oras sa pagluluto, instant lang naman. Inilapag ko ang mangkok sa kama. Tumahol ulit si Pepper na tumatalon-talon.

“Shut up, silly. Hindi 'yan para sa 'yo,” saway ko at pumunta sa bookshelf para hanapin ang diary ko.

Yes, I have a diary I write in and talk to. Sino pa ba ang gumagamit ng diary sa panahon ngayon kung may Notes naman ang mga phone? Well, I do and I enjoy it. 

Hinanap ko hanggang sa makita ko ito. Nakangiting dinala ko sa kama ang diary at masayang umupo.

“Been long, dear diary,” I said, smiling cutely as I opened it and flipped through past entries.

“I miss you both. I just wish you were still alive,” mahina akong napasinghot nang marating ang pahina kung saan isinulat ko ang tungkol sa pagkamatay nilang dalawa.

Lumipat ako sa bagong pahina at nagsimulang magsulat. Marami akong isinulat. Sinimulan ko sa aking unang araw sa trabaho hanggang sa nasampal ko si Drake. I took a forkful of noodles into my mouth, then continued.

“So, ano sa tingin niyo ang dapat kong gawin? Pupuntahan ko ba siya para mag-sorry?” tanong ko kay Pepper at sa diary, pero syempre walang sumagot.

Napabuntong-hininga ako sa frustration.

“Pepper, stop staring at me like that. Kausapin mo naman ako! Tahol lang ba ang alam mo?” reklamo ko, at tumahol ulit ito.

 

Napahalakhak ako at tinapik ang likod ng aking alaga.

“Sige, kung ayaw mong mag-sorry ako sa kanya, tumahol ka ng isang beses,” sabi ko. Tumahol si pepper ng isang beses.

 

“Good girl,” natatawa kong sabi.

 

“Ngayon, kung gusto mong mag-sorry ako, tumahol ka ng dalawang beses.” Confident ako na hindi nito gagawin 'yon.

 

Pero tumahol ito ng dalawang beses at bigla akong tinalunan, dinilaan pa nito ang mukha ko.

“What!? You really want me to apologize?” I raised a brow, and she barked twice again.

“Hinding-hindi ako magso-sorry. Dapat siya ang mag-sorry sa akin. Tinulungan ko na nga siya, pero anong ginawa niya? Naging mayabang at manyak pa.” Napairap ako habang bumabalik sa pagsusulat.

Ilang minuto ang lumipas, biglang tumahimik si Pepper. Nang aabutin ko na sana ulit ang pagkain ko, wala nang laman ang mangkok. Nanlaki ang mga mata ko at napanganga.

 

“Teka, nasaan 'yong pagkain ko?” tanong ko at dahan-dahang bumaling sa aso ko.

“Nasaan ang pagkain ko? Pepper, kinain mo ba ang pagkain ni Mommy?” tanong ko.

Pepper barked and even licked her mouth with her long tongue.

“Pepper!” sigaw ko. Napatalon ito mula sa kama dahil sa lakas ng boses ko.

“Sige, ipagluto mo ako ngayon!” utos ko habang papalapit dito. She ran for her life, and I chased her around the room.

Sa wakas nang mahuli ko ito ay binuhat ko at ikinulong sa loob ng banyo.

“Kapag handa ka nang ipagluto ako, sabihin mo sa akin para mabuksan ko ang pinto para sa 'yo,” sabi ko na parang nakikipag-usap sa isang tao. 

“Shut up, silly dog!” I shouted when she kept barking and barking nonstop.

I woke up very early the next morning and headed out for a workout.

Isa sa mga hilig ko ang pagiging fit, hindi ko lang nagawa nitong mga nakaraang araw dahil sa trabaho. Pero ngayon, pinilit kong bumangon at nagdesisyong magpunta. I started jogging with my headphones on, feeling the music and the morning breeze.

I was still jogging and sweating when I suddenly saw someone ahead of me trip and fall. Nagwo-workout din ang babae, medyo malayo lang sa unahan. Malabo ang paningin ko pero malinaw kong nakita na bumagsak ito sa lupa.

“Oh no!” bulalas ko at tumakbo papalapit dito.

“Are you alright? Are you hurt?” sunud-sunod na tanong ko habang tinitignan ito ng mabuti.

“I’m fine, thanks. I’m not hurt, but I think I sprained my ankle a little,” she said with a cute smile.

“I’m so sorry about that. Please be careful and take it easy next time.” Marahan kong hinahawakan ang binti nito at sinimulang i-masahe.

“Thanks, you’re so kind,” ngumiti ito ulit.

“You’re so beautiful and nice. I will tell my brother about you,” she said out of nowhere, making me blink.

“Brother?” natawa ako habang minamasahe ang ankle nito.

“Yeah. He’s damn cute. You’re gonna trip for him. Only that he’s a… never mind,” she said quickly.

“You’re so funny,” I laughed, and she laughed with me.

“By the way, my name is Blaire,” I introduced myself.

“I’m Astraea,” she said with a bright smile.

“You have a beautiful name. It’s nice meeting you, Astraea,” I said sincerely.

“Same here, Blaire. And thank you again. I’m really grateful,” she said with appreciation.

“My pleasure, Astraea. Bye.”

“Bye!” aniya at naghiwalay na kami ng landas.

Pagbalik ko ng bahay ay agad akong naligo. Hindi na ako nag-agahan pa. 

Nang mapatingin ako sa aking wrist watch. Nanlaki ang mga mata ko. I’m so damn late for work, and for the meeting. I hope I don’t get fired.

“As if I’d actually leave even if he says, ‘You’re fired!’” Ginaya ko ang boses ni Drake habang nagmamadali ako papunta sa meeting room kung saan nakaupo na ang lahat.

 

Pagpasok ko, natahimik ang buong silid na parang may anghel na bumaba mula sa langit. Nagsimula na ang meeting pitong minuto na ang nakalipas, at heto ako, pumapasok na parang isang VIP celebrity. Everyone turned their heads and stared at me like I was the real CEO walking in.

“The real CEO is here,” I heard Rhyd mutter.

“Kung hindi ako mamatay ngayon, ibig sabihin immortal ako. Ano bang problema ng mga 'to at nakatitig sila sa akin?” bulong ko sa sarili.

“You're late,” sabi ni Drake, sabay tingin sa akin.

“Sorry,” simpleng sagot ko.

 

“I'm sorry, sir,” pagtatama niya. Palihim akong napairap.

 

“I'm sorry, sir,” ulit ko at bahagyang yumuko.

“You scheduled this meeting for 7:30 AM, and you’re just arriving now?” Drake glared, and I glared right back.

“I got stuck in traffic. Plus, helping someone this morning delayed me,” paliwanag ko.

“And I’m supposed to believe that crap?” nakasimangot na sabi niya.

“It’s fine if you don’t want to believe me, and it’s fine if you do. Either way, I’m sorry for being late to the meeting I scheduled,” sabi ko, sabay yuko ulit.

Drake blinked, clearly taken aback.

“What’s with the sudden respect and bowing?” bulong niya.

People around the table started murmuring and whispering.

“Settle down, everyone, and listen to me,” Drake said, calling the room to order. “I want maximum cooperation from each and every one of you. Do your work when you’re supposed to do it. I will not condone laziness, lateness, or disrespect from anyone. I don’t care who you are or what you are to me. I will not tolerate any rubbish.” Nakatitig siya sa akin habang sinabi ang mga 'yon. 

Napasimangot ako. Ako ba ang pinaparinggan niya?

“Work hard. Bring in ideas that will contribute to the company’s growth if you have any.”

Hindi na ako halos nakikinig. I have this sudden urge to slap him. Or ruffle his stupid hair.

“Then slap that proud mouth he’s using to talk,” bulong ko sabay irap.

“If you have questions or anything to say, go ahead,” he concluded.

“Sir…” a guy raised his hand shyly.

“Speak.”

Nagtagpo ang mga mata namin ni Drake. Sabay kaming napairap sa isa't-isa.

“S-sir, sa tingin ko kailangan namin ng mas maraming wine maker. Kakaunti na lang kami ngayon,” nauutal na sabi ng lalaki na parang inaasahan na masisante ito agad.

 

“Bakit palagi na lang tayong nangangailangan ng mga trabahador?” tanong ni Drake.

Napanganga ako. Siraulo talaga ang CEO na 'to. Kailangan pa bang itanong 'yon?

“Kasi ginawa mo nang hobby ang pagsisante ng mga tao. Nagtatanggal ka ng isang trabahador kada minuto,” bigla kong nasabi bago ko pa mapigilan ang sarili.

 

“Huh?” Napalingon ang lahat sa akin.

 

Maliban kina Rhyd at Sevi. Halata namang hinihintay na lang nila akong bitawan ang salitang 'yon.

 

Walang naging sagot si Drake. Ngumisi lamang siya. 

        

            •••••෴⁠⊙⁠ᕤᕙ⁠[⁠･⁠۝･⁠]⁠ᕗᕦ⁠⊙⁠෴•••••

Tinignan ko ang mga dokumento at files na itinambak ni Blaire sa mesa ko kahapon para pirmahan.

 

Pagkatapos ng meeting kaninang umaga, umalis na ang lahat at wala akong naging sagot tungkol sa sinabi ni Blaire sa akin. Pero galit ako. Kahit anong paalala ko tungkol sa pagrespeto at pagsunod sa mga patakaran, binalewala lang lahat 'yon ni Blaire.

“Nothing will change the fact that I am still your boss, and you work under me,” naiiritang bulong ko habang pinipirmahan ng sunud-sunod ang mga dokumento.

I kept talking while flipping pages, then suddenly, my breath caught.

A sharp choke rose in my throat. I coughed once, then twice, then the coughing came fast, hard, uncontrollable. Sinubukan kong huminga pero parang nagsara ang mga baga ko. 

Damn it. Not now!

Sumikip ang dibdib ko sa sakit habang lumalala ang pag-ubo. Itinulak ko ang upuan at sinusubukang abutin ang bag pero nanghihina ang mga tuhod ko at bumagsak ako sa sahig. Dumaloy ang takot sa akin nang mapagtantong wala sa bulsa ko ang inhaler. 

Of all days. I forgot it. Nasa bag ko lang 'yon pero masyadong malayo. Hindi ko maabot.

Sinubukan kong gumapang papunta sa sofa kung saan ko inilagay ang bag. Pero nanlalabo ang paningin ko.

“H-help... me…” I croaked, barely able to hear my own voice as I stretched my hand toward my bag.

Sinubukan kong humingi ulit ng tulong, pero ang naririnig ko lang ay ang garalgal na huni na lumalabas sa lalamunan ko. 

I kept crawling, sweeping the floor with my shirt as I struggled forward, but it felt like I was moving through mud. Nanginginig nang husto ang kamay ko habang inaabot ko ulit pero bumagsak ito nang walang silbi sa sahig. Biglang dumilim ang paligid at bumagal ang paghinga ko.

“No! Drake!” May sumigaw habang nagmamadaling pumasok sa opisina.